Als je wilt begrijpen waar AI-geassisteerd ouderschap komt eraan, sla het onderzoekslaboratorium over en kijk om 02.00 uur in een rommelige woonkamer. Enkele van de meest onthullende gebruiksscenario’s vinden plaats in de huizen van AI-ingenieurs die net ouders zijn geworden.
Er zijn maar weinig omgevingen die veeleisender zijn: hoge inzet, weinig slaap, een eindeloze stroom van beslissingen in een fractie van een seconde met onvolmaakte informatie. Geen enkele moeder of vader (ook wij niet) heeft het geduld voor een hulpmiddel dat wrijving, lawaai of schuldgevoelens toevoegt aan de dagelijkse uitdaging van de kinderopvang. Dat is de reden waarom ouders, vooral degenen die producten bouwen, tegenwoordig een waardevolle en over het hoofd geziene bron van AI-productinformatie zijn.
Overwegen Deense Masood. Toen zijn zoontje bij hem was, was hij alleen. Hij had geen partner om de dagelijkse last van het vroege ouderschap te delen. Wat hij wel bezat, was een diepgaande technische beheersing en een dringende behoefte aan praktische oplossingen. Daanish bouwde zijn eigen AI, getraind in onderzoek naar de ontwikkeling van kinderen en filosofische teksten zo gevarieerd als Rumi en de Tao Te Ching. Het resultaat was ‘Robot’, een agent die uitstapjes kon voorstellen die bij de leeftijd passen, kon helpen met maaltijdplannen en nieuwe hoofdstukken kon genereren in een originele, epische ruimte-odyssee die een hoofdbestanddeel van hun gedeelde bedtijdroutine werd.
De naam, Robot, was doelbewust – een voortdurende herinnering dat dit niet menselijk was. Het was een kans om te praten over wat het betekent om mens te zijn. Daanish en zijn zoon gebruikten Robot samenHet stellen van vragen, zoals hoe je je kunt verkleden als een zwart gat voor Halloween, verrijkt hun interacties en vervangt ze niet. Toen Robot dingen fout deed, werden die fouten lessen over de grenzen van de technologie en de rol van het menselijk oordeel. Bij het ouderschap gaat het bij optimalisatie, zoals in zoveel aspecten van het leven, niet om hoeveel AI voor ons kan doen, maar om hoe het ons helpt zichtbaar te worden.
AI OM OUDERS EN KINDEREN TE ONDERSTEUNEN
Dezelfde dynamiek doet zich voor in bedrijven die zijn opgericht door oprichters die de problemen met het ouderschap uit de eerste hand hebben ervaren. Kort nadat Luis Garza vader werd, realiseerde hij zich, net als de meeste ouders, dat hij blind werd tijdens de neurologisch meest kritieke jaren van het leven van zijn kind. Hij bouwde Chineseeen door AI aangedreven app die nieuwe ouders ondersteunt in hun rol als de eerste leraar van hun kind. Wat begon als een oprichter die zijn eigen ouderschapsprobleem oploste, is uitgegroeid tot een wereldwijd platform dat meer dan $18 miljoen ophaalde en 19 miljoen gebruikers bereikte.
Dan is er Carla Small, wier zoon moeite had met lezen, maar pas in de tweede klas gespecialiseerde ondersteuning kreeg. Zij bouwde Vroege Vogeleen op games gebaseerd beoordelingsinstrument dat AI gebruikt om potentiële leesproblemen zoals dyslexie te detecteren voordat kinderen naar school gaan. Het platform is ontwikkeld in samenwerking met cognitieve neurowetenschapper Nadine Gaab en weerspiegelt een eenvoudig maar krachtig inzicht: we beginnen de basis van taal in de baarmoeder te leren. Nu kunnen gezinnen en docenten leesuitdagingen identificeren die traditionele instellingen vaak missen. De politiek is steeds meer bezig met een inhaalslag. In veel Amerikaanse staten zijn de screeningwetten onlangs gewijzigd. Het product volgde de geleefde ervaring en de politiek volgde.
DICHTBIJ EXPERTISE
Alles bij elkaar zijn deze verhalen krachtige signalen van één bijzonder leerzame groep: mensen die dicht genoeg bij zowel de technologie als het probleem staan. De wereld van sociale innovatie noemt dit ‘proximate expertise’: het unieke perspectief dat voortkomt uit het leven in het probleem dat je probeert op te lossen. Ouders navigeren door de grootste belofte van AI (het uitbreiden van het menselijk potentieel), samen met het grootste risico (het uithollen van menselijke keuzevrijheid en vertrouwen). Ze maken deze afwegingen elke dag, waarbij hun favoriete kleine mens door de uitkomst wordt beïnvloed.
Ouders kunnen deze unieke expertise meenemen naar het laboratorium. Ze zullen vraagtekens zetten bij op schuldgevoelens gebaseerde nudging, zich verzetten tegen de overdaad aan informatie die zich voordoet als innovatie, en zorgvuldig nadenken over de onbedoelde gevolgen – nu en in de toekomst. Ze kunnen ook belichten wat onmiskenbaar menselijk moet blijven in wat ze weigeren te delegeren: comfort, moreel oordeel, aanwezigheid en het relationele werk van het opvoeden van een kind. De hacks die ze midden in de nacht ontwikkelen, kunnen de productroadmap van iemand anders zijn; hun ontwerpbeperkingen kunnen de politieke wegversperringen zijn die we hebben gemist.
Ouderschap is het oudste bestuurssysteem van de mensheid. Het draait op minimale slaap, continue improvisatie en een onverbiddelijke realtime feedbackloop: huilen, aanpassen, herhalen. Innovatie onder dwang op zijn best. Ouders die toevallig ook AI-ingenieurs, productontwerpers en oprichters zijn, kunnen bepalen hoe we intelligente systemen bouwen, reguleren en inzetten die beter zijn voor iedereen.
De beste bètatesters brengen hun kinderen naar bed.
Hala Hanna is de CEO van MIT Solve. Michael Feigelson is directeur van de Van Leer Foundation.
