Ik bevind me tegenwoordig vaker in de woestijn.
Toen ik jonger was, nam mijn moeder me mee naar Arizona. Haar toenmalige vriend, Jon, was Hopi, en toen ik een tiener was, liet ze me met hem meereizen om zijn familie in het reservaat te bezoeken. Hij nam me mee naar de Colorado-rivier en ik herinner me dat ik erin viel nadat ik op een smal pad was gestapt waarvoor hij me had gewaarschuwd het niet te nemen, omgeven door een droog woestijnlandschap. Hij trok me eruit voordat ik verdronk.
De laatste tijd is de woestijn voor mij opnieuw een transformerende plek geweest. De nieuwste superbloei in Death Valley –de eerste in bijna tien jaar– heeft nieuw leven in het gebied gebracht. Rupsen verspreiden zich over aarde en bloemen voordat de zoutvlakten zelfs maar in zicht komen. Daar verschijnt de sfinxmot, een embleem van transformatie en dood.
Soms denk ik aan Jon en hoe zijn leven is geweest sinds mijn moeder hem verliet. De woestijn kan er levenloos uitzien totdat dat opeens niet meer het geval is. Wat er van een afstand dor uitziet, kan nog steeds vol leven zijn.
