Terwijl de wereld zich inspande om de olieaanvoer uit het Midden-Oosten af te leiden, trok de voormalige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Newt Gingrich, de wenkbrauwen op met een bericht op sociale media waarin een radicaal idee werd benadrukt: Gebruik kernwapens om een nieuw kanaal af te snijden langs een route die Iraanse dreigingen in de Straat van Hormuz zou vermijden.
Gingrich’s toespraak op 15 maart 2026 bij een artikel gevoegd naar noemde zichzelf satire. Gingrich heeft niet duidelijk gemaakt of zijn steun serieus was. Maar dat is hij wel oud genoeg om het te herinneren toen dit soort ideeën niet alleen serieus werden genomen, maar ook daadwerkelijk werden nagestreefd door de Amerikaanse en Sovjet-regeringen.
Zoals ik in mijn boek bespreek, Deep Cut: wetenschap, macht en het ongebouwde interoceanische kanaalde Amerikaanse versie van dit project eindigde in 1977. In die tijd was Gingrich dat ook begint zijn politieke carrière na gewerkt te hebben als hoogleraar geschiedenis en milieuwetenschappen.
Verbetering van de wereldhandel en geopolitieke invloed
Het idee voor een nieuw kanaal om olie uit het Midden-Oosten te verplaatsen was twintig jaar eerder ontstaan, in de context van een ander conflict in het Midden-Oosten, de Suez-crisis. In 1956, Egypte veroverde het Suezkanaal van Britse en Franse controle. De langdurige sluiting van het kanaal veroorzaakte de prijs van olie, thee en andere grondstoffen zal toenemen voor Europese consumenten die afhankelijk zijn van de verzendsnelkoppeling voor goederen uit Azië.
Maar wat als kernenergie zou kunnen worden aangewend om een alternatief kanaal te doorbreken?vriendelijke omgevingDat was de vraag die gesteld werd Eduard Tellerweten de belangrijkste architect achter de waterstofbom en zijn collega-natuurkundigen Lawrence Stralingslaboratorium in Livermore, Californië.
De regering van president Dwight D. Eisenhower was al begonnen met het promoten van kernenergie elektriciteit opwekken en naar macht onderzeeërs. Na de Suez-crisis breidde de Amerikaanse regering de plannen uit om te exploiterenatomen voor vrede.”
Project Plovskær pleitbezorgers, onder leiding van Teller, probeerden gebruik te maken van wat zij noemden ‘vreedzame kernexplosies”te verminderen kosten van grootschalig grondverzet projecten en meer het bevorderen van de nationale veiligheid. Ze hadden een wereld voor ogen waarin nucleaire explosieven zouden kunnen helpen aardgas winnen uit ondergrondse reservoirs en nieuw bouwen kanalen, havens en bergwegenmet minimaal radioactief effect.
Om het programma een vliegende start te geven, wilde Teller een directe haven door vijf thermonucleaire bommen te begraven en vervolgens tot ontploffing te brengen in een inheems dorp aan de noordwestelijke kust van Alaska. Het plan, bekend als Project-autozorgde voor een intens debat, evenals a baanbrekend milieuonderzoek van arctische voedselwebben.
Teller en de natuurkundigen van Livermore werkten ook mee Legerkorps van ingenieurs om de mogelijkheid te onderzoeken om kernexplosies te gebruiken om een nieuwe waterweg in Panama aan te leggen. Uit angst dat het verouderde Panamakanaal en zijn smalle sluizen spoedig overbodig zouden worden, hadden Amerikaanse functionarissen opgeroepen tot de bouw van een breder, dieper kanaal er zouden geen sluizen nodig zijn om de schepen langs de route omhoog en omlaag te brengen.
Een kanaal op zeeniveau zou niet alleen geschikt zijn voor grotere schepen; het zou ook eenvoudiger te bedienen zijn dan het op sloten gebaseerde systeem, waarvoor duizenden werknemers nodig waren. Sinds het begin van de 20e eeuw woonden hier Amerikaanse kanaalarbeiders en hun gezinnen Kanaalzoneeen grote strook land rondom de waterweg. De Panamezen kregen er steeds meer een hekel aan dat hun land door hen in tweeën werd gesplitst raciaal gescheiden, kolonie-achtige zone.
Midden-Amerika doorkruisen
Kernexplosies leken een nieuw zeeoppervlakkanaal economisch haalbaar te maken. De grootste opsteker voor de zogenaamde Panatomisch kanaal vond plaats in januari 1964, toen gewelddadige anti-Amerikaanse protesten uitbraken in Panama. President Lyndon B. Johnson gereageerd op de crisis door in te stemmen met heronderhandelingen politieke overeenkomsten met Panama.
Johnson benoemd Studiecommissie voor het Atlantische en Stille Interoceanische Kanaal om de beste plaats te bepalen om kernexplosies te gebruiken om een zeeweg tussen de twee oceanen op te blazen. Gefinancierd door een congreskrediet van 17,5 miljoen dollar – wat overeenkomt met ongeveer 185 miljoen dollar vandaag de dag – concentreerden de vijf civiele commissarissen zich op twee routes: één op oostelijk Panama en de andere erin westelijk Colombia.
De Panamese route overspande beboste riviervalleien Landengte van Darién en bereikte 1.100 voet boven zeeniveau. Om dit landschap uit te graven, voorgestelde ingenieurs plaats 294 nucleaire explosieven langs de route, in 14 afzonderlijke ontploffingen, waarbij gebruik wordt gemaakt van de explosieve respons van 166,4 miljoen ton TNT.
Dit was een verbazingwekkende hoeveelheid energie: het krachtigste kernwapen dat ooit is getest, het Sovjet-ontploffing “Tsaar Bomba”. in 1961 kwam de energie vrij die overeenkomt met 50 miljoen ton TNT.
Om radioactiviteit en grondschokken te voorkomen schatten de planners dat ongeveer 30.000 mensen, waarvan de helft autochtoon, geëvacueerd en hervestigd zouden moeten worden. De Kanaalcommissie beschouwde dit als een formidabel maar niet onmogelijk obstakel en schreef in haar eindrapport: “De problemen van de publieke acceptatie van het uitgraven van nucleaire kanalen waarschijnlijk opgelost kunnen worden door middel van diplomatie, openbaar onderwijs en compensatiebetalingen.”
In 2020 heeft de Russische regering deze beelden van de “Tsar Bomba” -testontploffing uit 1961 vrijgegeven.
Achteraf gezien een niet zo leuk idee
Zoals ik in mijn boek heb uiteengezet, probeerden mariene en evolutiebiologen eind jaren zestig de minder voor de hand liggende milieueffecten van het project te bestuderen. Naast andere potentiële rampen waarschuwden wetenschappers dat een kanaal op zeeniveau zou kunnen leiden tot “wederzijdse invasies van organismen in de Atlantische en Stille Oceaan‘voor het eerst in 3 miljoen jaar met de zeeën aan weerszijden van de landengte verbonden.
De plannen voor de nucleaire waterweg eindigden begin jaren zeventig, niet vanwege zorgen over invasieve mariene soorten, maar eerder vanwege andere complexe kwesties. Deze omvatten onder meer de moeilijkheden bij het testen van kernexplosies voor vreedzame doeleinden zonder te beledigen Beperkt Verdrag inzake een verbod op kernproeven van 1963 en de enorme begrotingstekort veroorzaakt door de Vietnamoorlog.
Ondanks de geopolitieke en economische beperkingen kanaalonderzoeken op zeeniveau honderden onderzoekers in dienst die de kennis van de landengte en zijn menselijke en niet-menselijke bewoners vergrootten. Ironisch genoeg bleek uit de onderzoeken dat natte schalierotsen langs de Darién-route betekende dat nucleaire explosieven daar misschien niet goed zouden werken.
Maar voor de grootste voorstanders van Project Ploughshare bleef nucleaire opgraving een waardevol doel. In 1970 voorspelden de Kanaalcommissarissen in hun eindrapport dat “op een dag zullen kernexplosies worden gebruikt in een breed scala aan grootschalige grondverzetprojecten.” Teller deelde hun verloving, die hij tegen het einde van zijn leven uitlegde in de documentaire uit 2000 Nucleair dynamiet.
Vandaag de dag, gezien het wijdverbreide bewustzijn van de ernst milieu- en gezondheidseffecten van radioactieve neerslag is het moeilijk voor te stellen dat er een tijd was waarin het redelijk leek om atoombommen te gebruiken om kanalen te bouwen. Zelfs voordat de post van Gingrich belachelijk werd gemaakt, beschreven persverslagen Project Ploughshare met woorden als “rok,” “gestoord” En “gek.”
Maar terwijl samenlevingen worstelen met ontwrichtende nieuwe technologieën zoals generatieve AI En cryptogeldHet is de moeite waard om te bedenken dat veel ideeën die ooit in diskrediet raakten, niet alleen verstandig maar ook onvermijdelijk leken.
Zoals wetenschaps- en technologiehistorici opmerken kunnen technologische en wetenschappelijke ontwikkelingen niet los worden gezien van hun culturele context. Bovendien doen de technologieën die onderdeel worden van het dagelijks leven van mensen dat vaak niet omdat ze inherent superieur zijn, maar omdat machtige belangen daarvoor opkomen.
Ik vraag me af: welke van de hightechtrends die vandaag de dag door influencers worden gepromoot, zal onze nakomelingen amuseren, choqueren en afschrikken?
Christine Geen is voorzitter van het Departement Wetenschap, Technologie en Samenleving van Rochester Instituut voor Technologie.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
