Wie wil er in hemelsnaam opnieuw opstarten? De gezichten van de dood? Hoewel het technisch gezien een horrorfranchise is (acht afleveringen zijn uitgebracht tussen 1978 en 1999 en ze zijn allemaal direct op video verschenen), staat de serie niet bekend om zijn personages, zijn verhaal of zelfs zijn speciale effecten. De gezichten van de dood is gewoon een ziekelijke rariteit, een Amerikaanse versie van Italiaanse Mondo-films waardoor de lijnen vervaagden tussen documentaire- en exploitatiefilms in de jaren zestig en zeventig.
Kortom, het is gewoon een clipshow, een reeks vignetten bij elkaar gehouden door een verteller die uitlegt dat wat je gaat zien echt is. (Dat was het niet, maar daar komen we zo op terug.) Er zit geen echte kunst in, alleen een parade van beelden die beweren sterfgevallen in het echte leven te laten zien door een alligator, een auto-ongeluk, een elektrische stoel, een kogel en een bijzonder gruwelijk parachute-ongeluk, onderbroken door interviews met artsen en moordenaars die hun geld verdienen door de dood van dichtbij te zien.
“En dan?” zou je kunnen vragen. “Ik zie elke dag vreemden gratis sterven op internet.” Naar is de reden dat deze nieuwe, gefictionaliseerde versie van de serie bestaat, opnieuw vormgegeven als commentaar op hoe het hebben van 24/7 toegang tot videobewijs van de ergste impulsen van de mensheid het sociale weefsel van de Amerikaanse samenleving uitholt. De film gaat over dit onderwerp, dat op dit moment wordt verwacht: Barbie Ferreira schittert als Margot, een jonge vrouw die een doodlopende baan heeft als contentmoderator voor een YouTube-achtige site genaamd Kino. (Om eerlijk te zijn, deze film is opgenomen in 2023, vóór films zoals Amerikaanse sweatshop En Rode Kamers die ook soortgelijke onderwerpen behandelen.)
Vroege scènes van Margot aan het werk benadrukken de hypocrisie en onoprechtheid van de ‘gemeenschapsnormen’ van deze platforms: ze schrapt bijvoorbeeld een uitleg over het gebruik van Narcan onder het voorwendsel dat het ‘drugsgebruik bevordert’, terwijl ze een grafische onthoofdingsvideo omhoog houdt omdat, wat haar werkgevers betreft, al het geweld nep is totdat het tegendeel bewezen is.
Barbie Ferreira ziet iets wat ze niet kan bedenken De gezichten van de dood.
Onafhankelijk filmbedrijf / huivering
Handig voor haar apathische baas Josh (Jermaine Fowler) – die ook liever niet merkt dat werknemers high worden en hun pauzes inkorten om het hoofd te bieden – bewijst dat iets Echt zijn op internet blijkt erg moeilijk te zijn. Toch voelt Margot, om redenen die in de loop van de film duidelijk worden, een morele verantwoordelijkheid om uit te zoeken of een bijzonder authentieke reeks video’s die op haar bureau verschijnen, is wat ze denkt dat ze zijn. Wat zij denkt dat het zijn, zijn snuiffilms, waarvan commentatoren op Reddit (ja, de echte website) haar vertellen dat ze een opvallende gelijkenis vertonen met segmenten uit het origineel De gezichten van de dood.
Discussies over wat “Gezichten‘ was en hoe het werkte – Margots huisgenoot van een horrorfan beschrijft het als ‘de eerste virale video vóór het internet’, wat niet het geval is foutprecies – zijn de meest kreupele delen van de nieuwe De gezichten van de dood. Het ongemak is echter tijdelijk, aangezien scenarioschrijvers Daniel Goldhaber (die ook regisseert) en Isa Mazzei plichtsgetrouw hun franchiseverplichtingen vervullen voordat ze terugkeren naar hun echte project: het maken van een moderne exploitatie-horrorfilm over hoe het internet een verrassend deel van de wereldbevolking ervan heeft overtuigd dat de mensen om hen heen niet volledig menselijk zijn.
Je kunt dit fenomeen zien in het ‘NPC’-discours online, en je kunt het zien in deze film, als een personage dat de anonieme McMansion ontvlucht die ook dienst doet als martelhol voor onze slechterik, naar een moeder en haar kinderen toe rent die teruglopen naar hun auto en hen om hulp smeekt. Ze is bloederig, buiten adem en zit duidelijk in de problemen. In een gezonde samenleving zouden ze haar vragen binnen te komen, maar binnen Gezichten van de dood, ze stappen zonder haar in de auto en rennen weg. Ook de politie is in deze film nutteloos, zoals zo vaak in het echte leven; De autoriteit is over het algemeen lui en apathisch, net zo ongevoelig als Margots collega Gabby (Charli XCX), die tussen de hijsjes van haar damp door goedkope video’s kakelt.
Naast Margot, de enige persoon die ergens om lijkt te geven i De gezichten van de dood is de slechterik van de film, Arthur Spevak (Dacre Montgomery), die zijn sinistere ‘werk’ benadert met het enthousiasme en het onderscheidingsvermogen van een kunstenaar. Montgomery’s optreden is een mengeling van grote seriemoordenaars: hij lijkt Ted Levine in de film te hebben bestudeerd Stilte van de Lammeren en Tom Noonan binnen Mensenjager vooral strak, hoewel dat misschien komt omdat hij in een paar belangrijke scènes een panty op zijn hoofd heeft. Rode contactlenzen en een blanco, karakterloos wit masker maken het verrassende effect compleet, en wanneer De gezichten van de dood Het laatste halfuur schakelt in een hogere versnelling, de scènes waarin Montgomery Ferreira stalkt rond zijn verdacht lege onderverdeling zijn passend gespannen en dreigend.
Het is geen snuff-film, het lijkt er gewoon op.
Onafhankelijk filmbedrijf / huivering
Voor de echte uitbuitingsliefhebbers echter het meest opvallende De gezichten van de dood is het niet het sombere, cynische wereldbeeld of de reproducties van wat later reproducties van echte moorden op de originele film bleken te zijn? De gezichten van de dood VHS. Het is het feit dat deze film er echt uitziet als een snuff-film – of in ieder geval hoe we allemaal aannemen dat een snuff-film eruit zou zien als ze echt zouden bestaan. (De jury is daar nog niet over uit.Mannequins, plastic zeilen, ducttape en felle schijnwerpers creëren allemaal een sfeer van verdorvenheid en dreigend geweld, een gevoel dat nog wordt versterkt door de beslissing van Goldhaber en DP Isaac Bauman om de film op korrelig 35 mm te filmen. Gecombineerd met DSLR-beelden, gepixelde digitale video en 16 mm-resten van het origineel De gezichten van de doodhet ziet er allemaal uit als iets wat je niet zou moeten zien, wat precies het ongemakkelijke gevoel geeft dat je zou moeten hebben bij het kijken naar een film als deze.
Goldhaber en Mazzei lijken relatief ongeïnteresseerd in het ondervragen van hun eigen rol in het creëren van een cultuur van geweld bij het maken van deze film, en dat is prima; Michael Haneke en Leuke spelletjes bestaat al, dus het is niet nodig om dat specifieke wiel opnieuw uit te vinden. Waar ze in geïnteresseerd zijn, is een streven dat filmmakers op het gebied van uitbuiting bezighoudt sinds de uitvinding van het format, waarbij hot-button kwesties waar de meeste mensen niet over willen praten, worden omgezet in misselijkmakend, moreel twijfelachtig entertainment. Als deze film deed het niet je het gevoel geven dat je daarna een douche nodig hebt, het zou een mislukking zijn. Gelukkig is de ick-factor hier sterk aanwezig.
