Performance is het prisma waardoor de in Londen gevestigde kunstenaar Eduard Thomasson de wereld begrijpen. In plaats van het optreden als een genegenheid te zien, heeft hij het gevoel dat “wWe presenteren en verbergen delen van onszelf, afhankelijk van wat draaglijk of mogelijk voelt. Vervolgens bedenken we manieren, door middel van optredens – seks of anderszins – om onszelf weer te onthullen”.
Dit is de sleutel tot THomasson’s praktijk in het algemeen en meer specifiek, zijn nieuwste werk, De hele routine – een muzikale voorstelling over ‘controle en verlangen’. Het betoverende werk bestaat uit een reeks zang- en danssequenties en een gedicht uitgevoerd door THomasson en zes anderen met een geleidelijk toenemende urgentie. “De sequenties beschrijven pogingen om de verdovende herhalingen van conventionele interactie te doorbreken en de soms alarmerende onhandigheid van het anders proberen te voelen,’ zegt hij. ‘Harmonieën wankelen, bewegingen vallen weg en routines vallen uit de tijd, maar de groep blijft het proberen en er ontstaan onvolmaakte verbindingen. Het resulterende werk bevindt zich ergens tussen het verlangen om te zingen en te dansen en de angst voor totale vernedering.”
The Whole Routine is samengesteld uit vijf nummers, elk gemaakt in nauwe samenwerking met Robbie Ellen, een songwriter die werkt onder de naam Personnel, en Charlotte Harding, een componist die muziek maakt voor uitvoeringen. De voorstelling, die deels is ontwikkeld door middel van improvisatie en workshops, brengt getrainde en ongetrainde acteurs en zangers samen in een gewone, gewone omgeving. De enige benodigde rekwisieten of apparatuur zijn een gewone rookmachine, confetti en een laptop om de muziek af te spelen. “Wat ons verenigt is een gedeeld verlangen om optredens een blijvend onderdeel van ons leven te maken”, zegt hij. “De ontmoeting met een publiek staat centraal in het werk. Het onderzoek ging helemaal over het testen hoe nuttig zang en dans kunnen zijn als een manier om moeilijke interpersoonlijke gevoelens te beschrijven.”
Het bijwonen van een optreden kan ongemakkelijk zijn. Het kan vaak een uitdaging zijn om mensen op het podium te zien staan, terwijl voor velen hun leven wordt bepaald door de wens om schaamte te vermijden. Ik vraag me af in hoeverre dit ongemak iets is dat THomasson wil confronteren? “Zingen en dansen zijn gemeenschappelijke kenmerken van het lichaam, en toch voelt het vaak gênant om op deze manier te bewegen en onze stem te gebruiken”, legt hij uit. “Ik schaam me soms om mezelf zo in het openbaar te delen, bang dat ik onaantrekkelijk overkom. Mijn werk begint vanaf dit moment van schaamte; Ik probeer manieren te vinden om mee te bewegen. Ik ben geïnteresseerd in wat er gebeurt als er geen virtuositeit is – niet om op zichzelf onhandigheid te creëren, maar omdat het de kans biedt dat er iets anders ontstaat, iets wiebeliger en anders, een ander soort gratie.”
De inherente feilbaarheid van menselijke interacties – onze frustraties en pogingen om met elkaar in contact te komen – is in essentie wat THomasson als kunstenaar. Door de onweerstaanbare herhaling en stijgende intensiteit van teksten, weifelende melodieën en bewegingen, Soms onhandig, soms subliem, raakt The Whole Routine de kern van onze koppige ambities om echte interacties te creëren en de talloze barrières van terughoudendheid te doorbreken die ons isoleren. “Ik ben geobsedeerd door onze pogingen (en mislukkingen) om elkaar te ontmoeten en toch te blijven proberen; sociaal, seksueel, artistiek, proberen te experimenteren, je passie volgen en avonturen beleven ondanks afwijzing en ontberingen. Dit soort doorzettingsvermogen is erg sierlijk.”
De hele routine wordt getoond op Prestatiestudio’s in Londen op 29 en 30 mei, in Glasgow Tram op de 18e April, de Nottingham eigentijds Juli met nog meer data die nog bevestigd moeten worden. De partituur van de voorstelling wordt gepubliceerd door Montez-pers in mei.
