Toen Ang Lee’s “Hulk”, een bewerking van Marvel Comics, voor het eerst werd uitgebracht in 2003, werd afgewezen door Hulk-fans. Lee nam de toen controversiële beslissing om “Hulk” op een stripboek te laten lijken, door stilistisch “panelen” op het scherm en verhalende blokken op het scherm te integreren om de visuele indruk te wekken alsof je door echte stripboekpagina’s bladert. Stripfans waren al tevreden met stripboektaal op het scherm dankzij recente hits als ‘X-Men’ en ‘Spider-Man’, dus Lee’s stijl werd als enigszins neerbuigend beschouwd.
Bovendien wilde Lee meer doen met het Incredible Hulk-verhaal dan een eenvoudig verhaal vol actie-chaos vertellen. Hij wilde erin duiken mening van The Hulk, en onderzoekt hoe het zou kunnen zijn om met zo’n opslagplaats van innerlijke woede te leven, en waar die woede eigenlijk vandaan komt. In Lee’s film werd met Bruce Banner (Eric Bana) geëxperimenteerd door zijn eigen vader (Nick Nolte), en hij had veel onopgeloste vaderproblemen in de kern. Dit soort verhaal maakte de fans van ‘Incredible Hulk’ over de hele wereld van streek, die waarschijnlijk een verhaal wilden over chaos en scènes van een gigantische groene man die ‘Hulk smash’ schreeuwde.
De afgelopen jaren wel “Hulk” is grondig opnieuw geëvalueerden velen zijn het nu gaan accepteren als een doordachte analyse van een geliefd figuur uit de popcultuur, evenals als een succesvol pop-art-experiment.
De bedachtzaamheid van ‘Hulk’ is wat acteur Sam Elliott, momenteel te zien in ‘Landman’, ertoe aanzette de stoere generaal Thaddeus ‘Thunderbolt’ Ross te spelen. In 2003 nam Elliott het woord BBC over ‘Hulk’, en hij zei dat hij er alleen maar van overtuigd was om in een stripfilm te verschijnen omdat Ang Lee veel over de thema’s sprak. ‘Hulk’, zei hij, ging over ‘De Hulk die in ons allemaal leeft.’ Elliott vond dat leuk.
Ang Lee legde uit dat Hulk ging over de Hulk die in ons allemaal leeft
In een interview met tekenfilmfilmherinnerde Sam Elliott zich heel levendig hoe “Hulk” op zijn professionele radar terechtkwam. Ang Lee en Elliott werden onder elkaars aandacht gebracht door hun onderlinge samenwerking met Joan Allen, Elliotts voor een Oscar genomineerde tegenspeler uit de film ‘The Contender’ uit 2000. Allen had eerder met gewerkt Ang Lee een van zijn beste films“The Ice Storm” uit 1997. Lee zag enkele Allen/Elliott-scènes uit “The Contender” en vond ze zo leuk dat hij Elliott onmiddellijk castte als Thaddeus “Thunderbolt” Ross.
Elliott herinnerde zich ook zijn eerste ontmoeting met Ang Lee en het viel op hoe attent de regisseur was over de Hulk. Lee dacht echt aan het personage, en Elliott was duidelijk onder de indruk bij het beschrijven van hun interacties. Elliott vertelde de BBC:
“Toen ik Ang voor het eerst ontmoette, had hij het over de Hulk die in ons allemaal leeft. Het potentieel ervoor in ieder geval. Je weet wel, de duistere kant die de meesten van ons het grootste deel van ons leven met succes op afstand houden, en die misschien zo nu en dan naar buiten sluipt. En ik denk, nogmaals, dat is de menselijkheid. Ik denk dat Ang een bepaalde hoeveelheid menselijkheid naar de Hulk heeft gebracht die ik nooit had verwacht van zijn hoofd hier in Ang’s hoofd. Het had allemaal de helderheid en de specificiteit, waar hij net de visie kreeg die in dat hoofd zat. scherm. Dit is een stuk beter dan de normale tekenfilms.
Hij heeft gelijk. Zelfs tot op de dag van vandaag is ‘Hulk’ een van de artistiek indrukwekkendere, doordachtere en stijlvollere reguliere superheldenfilms die er zijn. Het is nauwelijks een superheldenfilm; het lijkt meer op een kleurrijke ‘Wolf Man’-film.
Ang Lee was erg attent over Hulk
Sam Elliott gaf in ComicBookMovie een toon van cynisme toe als het op zijn casting aankwam, en zei dat Ang Lee hem misschien had gecast simpelweg omdat hij grijs haar had. Thaddeus Ross had grijs haar in de strips, en Elliott ging ervan uit dat hij er gewoon goed uitzag.
Maar Elliott luisterde graag naar Lee die vertelde over de Hulk, de basis van het personage en de betekenis achter een mysterieus, bestraald wezen dat verandert als hij boos is. Ang Lee vergeleek zijn groene monster zelfs met een ander groen object uit een van zijn vorige films. Zoals Elliott vertelde:
“Om binnen te komen en te luisteren naar Angs kijk op dit alles, over de Hulk die in ons allemaal leeft, en dat dit een soort voortzetting is van zijn, zoals hij het noemde, ‘de groene bestemming’, iets dat op het zwaard staat geschreven in ‘Crouching Tiger, Hidden Dragon’, dat was allemaal heel spannend voor mij om er deel van uit te maken.
Zoals fans van wuxia weten, was “Crouching Tiger, Hidden Dragon” het actie-epos van Ang Lee met in de hoofdrollen Chow Yun-Fat, Michelle Yeoh en Zhang Ziyi. The Green Destiny was de naam van een oud zwaard dat centraal stond in de plot van de film. Het zwaard wordt gestolen en velen vechten om het herstel ervan te verzekeren. Het was amusant inzichtelijk voor Ang Lee om Green Destiny in zijn volgende film te vergelijken met het grote groene spiermonster.
Uiteindelijk is ‘Hulk’ niet zo balletisch of poëtisch als ‘Crouching Tiger, Hidden Dragon’, maar het is een doordachte kijk op Stan Lee’s oude woedemonster. Op zijn eigen manier is het veel interessanter dan welke andere Hulk-film dan ook om het te volgen, inclusief de films in het Marvel Cinematic Universe. Het is de enige die de gewelddadige jeugd van Bruce Banner heeft onderzocht.
