Kijk terug naar ons interview met Michèle Lamy terwijl ze een Lifetime Achievement Award wint

gisteravond, Michel Lamy werd tijdens de vierde jaarlijkse editie van 2026 bekroond met de Lifetime Achievement Award De Fashion Trust VS prijzen in Los Angeles. Gevierd naast de deur Tory Burch De ontluikende ceremonie, die werd uitgereikt met de prijs Designer of the Year en een speciale innovatieprijs, in het leven geroepen in samenwerking met Type One Ventures, viert prestaties op het gebied van confectiekleding, sieraden, accessoires, afgestudeerd ontwerp en duurzaamheid. Hier blikken we terug op de afgelopen tijd Natalie Dembinska’s interview met Lamy zoals het verscheen in 10 Magazine Issue 56.

Michele Lamy neemt plaats Claridge’seet een stuk toast en wijst naar een pot bruine jus. “Wat is het?” vraagt ​​ze aan haar rechterhand, Janet Fischgrund. ‘Het is HP-saus. Het soort ding dat je krijgt als je een Engels ontbijt eet: worstjes, spek…’ ‘Is het geen Marmite?’ “Nee.” “Dat maakt niet uit.” Als het gaat om dingen die je over Lamy wilt weten, zijn Marmite-voorkeuren nooit bij je opgekomen, maar nu ze zijn voorgesteld, ben je best blij dat je het weet.

NATALIE DEMBINSKA: “Dus hoe zou je beschrijven wat je doet?”

MICHELLE LAMY: “Dus weet je, omdat ik gisteravond dit interview las dat ik heb gedaan, kan ik je niet vertellen dat ik ondernemer ben, omdat ik niets anders kan zeggen, omdat dat in tegenspraak zou zijn met wat ik net in dat interview zei.”

ND: “Ik heb zoveel verzameld omdat het lijkt alsof je alles hebt gedaan.”

ml: “Nee, nee. Weet je, er is iets waar ik als eerste aan denk, weet je, in al die jaren dat ik al een tijdje in de buurt ben, en dan zijn er momenten waarop mensen me vragen waarom je dit en dat hebt gedaan, maar aan de andere kant om het interessanter te maken, zijn we altijd nieuwsgierig en stellen we ons voor. Als ik iets plats zie, zoals een parkeerplaats, wat het vroeger was, was het een café. Wat kunnen ze zeker weten, waarom kan ik dat hebben?”

ND: “Het is een beetje als een kat met negen levens: elke paar jaar verander je gewoon wat je doet. Word je wel eens zenuwachtig? Is dat omdat je rusteloos wordt?”

ml: “Nee. Ik denk dat er de laatste tijd, als ik bij Rick ben, een bepaalde focus is, maar dat is goed, want ik doe alle dingen eromheen, dus je komt op een manier dat er een punt is. En nu duw ik nog meer buiten de posten, en ik denk dat er ook een kwestie is van tijd en denken van: ‘Oh God, ik moet dit doen.’

ND: “Is er nog zoveel te doen?”

ml: “Ja. Ik weet het niet, en ik weet het niet, maar voor mij is het iets waarvan ik denk dat het voortkomt uit een verhaal, een manier van kijken. Dat is niet zo, ik heb niet het gevoel dat ik het heb gedaan. Ze zijn allemaal familie. Ze vloeien van de een naar de ander. Altijd.”

ND: “Je laatste is Bargenale.”

ml: “Ja.”

ND: “Wat je in Venetië hebt gedaan, heb je in Londen gedaan. Waar kwam dat idee vandaan?”

ml: “Toen ik in Londen was, spraken we daar met Janet. Dit is het Londense verhaal dat zich in deze hoek of daar afspeelde. Het was hier (in Claridge’s). En weet je, er is Friesen ook de verzameling van Gareth Pugh en ik zie graag dingen, maar ik vind het ook leuk om betrokken te zijn en iets te maken. Dus we waren aan het praten, we waren met Gareth naar een tentoonstelling geweest in Zuid-Londen, in dat geweldige gebouw, en Janet vertelde me al deze dingen die in Londen gaande waren, en we hadden het over het bedenken van een idee, en het was als: ‘Oh mijn God, waarom zouden we dit niet doen?’ Moeten we kunst maken als er zoveel gebeurt? En toen kreeg ik dit idee goed terwijl we het deden, en ze zeiden: ‘Wat is dit?’ Omdat er een kanaal is en er een binnenschip is, dus daar gaan we – voilà.”

ND: “Het had een beetje de geest van wat je deed in Les Deux Cafés.”

ml: “Ja, dat was de geest hiervan, ook al was het eerder. Wat ik ook heb gedaan, ik volg altijd dit pad als ik geen plek heb…”

ND: “Je maakt je eigen plek.”

ml: “Ik maak een plek waar we ook zijn. Dus er is de nomaden en dan het water, het water dat begon met Venetië. We zijn in Parijs, de kledingfabriek staat in Italië, en het is anderhalf uur rijden van Venetië, en dat mis ik. Dus ik wilde dat Venetië dicht bij het water lag, de lagune.”

ND: “Dus het komt een beetje voort uit de liefde voor entertainment?”

ml: “Ja. Waarschijnlijk meer om mij te vermaken, weet je, en…”

JANET FISCHGRUND: “Mensen voeden. Je hebt iets met mensen voeden.”