Nu de elektriciteitsprijzen in delen van het land boven het historische gemiddelde stijgen en naar verwachting in sommige regio’s zullen blijven stijgen, vragen veel consumenten zich af wie verantwoordelijk is voor de hogere maandelijkse rekeningen. Wie bepaalt wat huishoudens betalen en waarom veranderen deze cijfers?
De consumentenprijzen voor elektriciteit worden niet willekeurig vastgesteld. In feite zijn de elektriciteitstarieven in de Verenigde Staten een van de laatste plaatsen waar de tarieven door toezichthouders worden vastgesteld en zijn ontworpen om de kosten van het verlenen van diensten aan alle klanten weer te geven. Ze weerspiegelen hoe nutsbedrijven de brandstofkosten doorberekenen, infrastructuur voor de lange termijn financieren en de kosten terugverdienen die nodig zijn om veilige en betrouwbare elektriciteitsdiensten te leveren. Voor energiestrateeg Emily Sanford FisherHet is belangrijk om te begrijpen hoe de retail-elektriciteitsprijzen tot stand komen, om te begrijpen waarom ze veranderen. “De drijvende krachten achter de recente stijgingen van de elektriciteitsprijzen voor de detailhandel zijn eigenlijk heel verschillend”, merkte Fisher op. “Brandstofkosten, inflatie, druk op de toeleveringsketen, groei van de vraag en cruciale netwerkinvesteringen spelen allemaal een rol, omdat al deze factoren van invloed zijn op de manier waarop prijzen worden vastgesteld.”
Wie bepaalt de consumentenprijzen voor elektriciteit?
In de meeste staten opereren nutsbedrijven die eigendom zijn van investeerders onder toezicht van een Public Utility Commission of Public Service Commission. Deze onafhankelijke financiële toezichthouders beoordelen de consumentenbestedingen en bepalen welke bedrijven klanten kosten in rekening mogen brengen om de kosten van het verlenen van diensten te dekken. Nutsbedrijven kunnen de elektriciteitsprijzen niet op eigen kracht verhogen. Ze moeten een formeel tariefdossier indienen, gedetailleerde financiële documentatie verstrekken en rechtvaardigen waarom de gevraagde inkomsten noodzakelijk zijn om een veilige en betrouwbare dienstverlening te kunnen bieden.
Gemeentelijke nutsbedrijven en elektriciteitscoöperaties volgen een soortgelijk principe via lokale bestuursstructuren. Tarieven worden goedgekeurd door gemeenteraden of door leden gekozen besturen. Op federaal niveau houdt de Federal Energy Regulatory Commission toezicht op de interstatelijke transmissie- en groothandelsmarkten, die de onderliggende systeemkosten beïnvloeden.
De leidende norm voor deze modellen is dat de prijzen eerlijk en redelijk moeten zijn. Het doel is om de betrouwbaarheid te garanderen, consumenten te beschermen en nutsbedrijven in staat te stellen kapitaal aan te trekken voor infrastructuur met een lange levensduur. “De elektriciteitssector is de meest kapitaalintensieve sector in de Verenigde Staten. Deze ‘eerlijke en redelijke’ benadering brengt de behoeften van klanten in evenwicht met de behoeften van nutsbedrijven, die investeringen moeten aantrekken om de aanleg en het onderhoud van kritieke infrastructuur te ondersteunen”, aldus Sanford Fisher.
Hoe de detailhandelsprijzen voor elektriciteit worden berekend
Emily Sanford Fisher legt uit dat de meeste gereguleerde staten een cost-of-service-raamwerk gebruiken. “Dit kan vreemd aanvoelen in een wereld waarin andere prijzen door de markten worden bepaald”, aldus Sanford Fisher. “Als onderdeel van deze aanpak zijn nutsbedrijven verplicht om service te verlenen aan alle klanten in hun verzorgingsgebied. In ruil daarvoor moeten de elektriciteitstarieven worden vastgesteld zodat ze hun verstandig gemaakte kosten kunnen terugverdienen en een rendement kunnen ontvangen op hun kapitaalinvesteringen in dure infrastructuur, zoals elektriciteitscentrales en transmissielijnen”, vervolgt Sanford Fisher.
Wat betekent dat? Volgens dit model mogen nutsbedrijven het volgende herstellen:
- Bedrijfskosten zoals brandstof, onderhoud, arbeid en gekochte stroom
- Kapitaalinvesteringen in infrastructuur, inclusief energiecentrales, onderstations, transmissielijnen en distributiesystemen
- Een geautoriseerd rendement op eigen vermogen waarmee nutsbedrijven grote projecten kunnen financieren
Samen vormen deze elementen de inkomstenbehoefte van het nutsbedrijf. Regelgevers verdelen deze vereiste vervolgens over residentiële, commerciële en industriële klanten. “Dit betekent dat elk van de verschillende soorten elektrische klanten bijdraagt aan het terugverdienen van de energiekosten”, aldus Sanford Fisher.
Er wordt anders omgegaan met brandstof dan met kapitaalinvesteringen. Op gereguleerde markten worden de brandstofkosten doorgaans rechtstreeks aan de klanten doorberekend. Nutsbedrijven verdienen geen rendement op brandstof. Wanneer de aardgasprijzen stijgen, vloeien deze hogere kosten door in de elektriciteitsprijzen in gebieden waar gas een aanzienlijk deel van de opwekkingsmix uitmaakt.
Omdat aardgas is gegroeid van minder dan 20 procent van de Amerikaanse elektriciteitsopwekking begin jaren 2000 tot ongeveer 40 procent in de afgelopen jaren, zijn de detailhandelsprijzen voor elektriciteit gevoeliger voor veranderingen in de gasprijzen dan twintig jaar geleden. “Bovendien zijn staten die in de jaren negentig zijn geherstructureerd – staten die het lokale nutsbedrijf verplichtten hun elektriciteitsproductie af te stoten en in plaats daarvan stroom te kopen van groothandelsmarkten om klanten te bedienen – meer blootgesteld aan aardgasprijzen”, aldus Sanford Fisher.
Wat er op de maandafrekening staat
Een elektriciteitsrekening voor particuliere klanten omvat doorgaans drie kerncomponenten: opwekking, transmissie en distributie.
De productiekosten weerspiegelen de kosten voor het produceren of kopen van elektriciteit. De transmissiekosten dekken de hoogspanningslijnen die stroom tussen regio’s transporteren. Distributiekosten financieren de lokale palen, draden, transformatoren en onderstations die elektriciteit rechtstreeks aan woningen leveren.
Veel rekeningen bevatten ook mechanismen voor brandstofaanpassing. Hierdoor kunnen nutsbedrijven de tarieven periodiek bijwerken om veranderingen in de brandstof- en gekochte energiekosten weer te geven zonder een volledige tariefaanvraag in te dienen. Ook hier profiteren nutsbedrijven niet van deze brandstofaanpassingen. Het zijn directe doorvoerkosten.
Andere regelitems kunnen door de staat goedgekeurde rijders zijn voor energie-efficiëntieprogramma’s, netupgrades of inspanningen om stormen te voorkomen. Sommige hulpprogramma’s hanteren een vast maandelijks klanttarief, terwijl andere gebruikstijdtarieven bieden die per uur variëren.
“Dit proces kan voor klanten erg ingewikkeld lijken, maar het is ontworpen om de prijzen voor klanten beheersbaar te houden, zowel nu als in de toekomst. Toezichthouders proberen altijd een evenwicht te vinden tussen het laag houden van de kosten en het zorgen dat we voldoende investeringen hebben om een betrouwbare service voor alle klanten te garanderen”, zegt Sanford Fisher.
Waarom veranderen de consumentenprijzen voor elektriciteit?
Recente stijgingen van de elektriciteitsprijzen weerspiegelen het feit dat meerdere bestuurders tegelijk aan het werk zijn. Hogere aardgasprijzen, inflatie en beperkingen in de toeleveringsketen hebben de kosten van materialen, uitrusting en arbeid die nodig zijn om het elektriciteitsnet te bouwen en te onderhouden, doen stijgen. Tegelijkertijd doen nutsbedrijven door de overheid goedgekeurde, cruciale moderniseringsinvesteringen om de verouderende infrastructuur te vervangen en systemen te beschermen tegen zwaar weer, en de toenemende vraag van datacenters en bredere elektrificatie vereisen ook nieuwe generaties en uitgebreidere transmissie, wat een verdere opwaartse druk op de detailhandelsprijzen voor elektriciteit vergroot.
“Als de elektriciteitsprijzen stijgen, kan de ‘oorzaak’ in een of meer van deze componenten worden gevonden”, zegt Sanford Fisher. “Maar het kan moeilijk zijn om een specifieke drijfveer aan te wijzen. Zeker, de huidige prijsstijgingen weerspiegelen de samenloop van veel verschillende evenementen, maar de toenemende vraag is zeker een factor.”
“Op de lange termijn zou de toegenomen vraag echter een neerwaartse druk op de rentetarieven moeten helpen uitoefenen”, vervolgde Sanford Fisher. “Als er meer klanten zijn, hoeft iedere klant eigenlijk minder te betalen om ervoor te zorgen dat de kosten van de bevoorrading gedekt worden.”
Belangrijkste afhaalrestaurants
De detailhandelsprijzen voor elektriciteit worden bepaald door een gereguleerd systeem dat is ontworpen om een evenwicht te vinden tussen betaalbaarheid, betrouwbaarheid en langetermijninvesteringen. Stijgende rekeningen kunnen frustrerend zijn voor huishoudens, maar zijn zelden het gevolg van één enkele beleidsbeslissing of marktgebeurtenis.
Als u dit begrijpt, kan het gesprek duidelijkheid krijgen. Nutsbedrijven opereren binnen een gestructureerd regelgevingskader, profiteren niet van brandstofkosten en moeten grotere investeringen rechtvaardigen voordat deze in de tarieven worden terugverdiend. Zoals Emily Sanford Fisher heeft benadrukt, werken meerdere krachten tegelijk door het systeem. Erkennend dat complexiteit van cruciaal belang is voor beleidsmakers, bedrijfsleiders en consumenten die door het evoluerende energielandschap willen navigeren, terwijl betaalbaarheid en betrouwbaarheid voorop blijven staan.
Wie is Emily Sanford Fisher?
Emily Sanford Fisher is de oprichter van Enodia Energywaar ze nutsbedrijven, toezichthouders, industriegroepen en non-profitorganisaties adviseert over het ontwerp van de elektriciteitsmarkt, het regelgevingsbeleid, de uitbreiding van de transmissie en de strategie voor schone energie. Fisher was voorheen Chief Strategy Officer bij de Smart Electric Power Alliance en Executive Vice President, Clean Energy en General Counsel bij het Edison Electric Institute.
