Thomas Merton was een trappistenmonnik, schrijver en een van de meest invloedrijke spirituele stemmen van de 20e eeuw – een man die zich bezighield met eenzaamheid, stilte en de eisen van het innerlijke leven.
Hij is vooral bekend om zijn spirituele autobiografie, De berg van zeven verdiepingendie zijn rusteloze jeugd en uiteindelijke bekering tot het katholicisme traceert.
Zoals ik vorige week in Odds and Ends vermeldde, heb ik dit boek onlangs opnieuw gelezen en ervan genoten. Het staat vol met interessante spirituele inzichten. Maar ik vond ook iets anders dat Merton noemde: een eenvoudige, praktische truc om in slaap te vallen.
De truc van Thomas Merton om in slaap te vallen als je niet in slaap kunt vallen
Merton ontdekte de techniek tijdens zijn studententijd aan Columbia University, halverwege de jaren dertig. Hij deed wat veel studenten doen: zichzelf proberen te vinden. Hij cultiveerde het marxisme en de jazz. Hij las ook honderden teksten over wat hij losjes ‘oosterse mystiek’ noemde, of wat we nu oosterse filosofie noemen.
Hoewel Merton het grootste deel van deze fase als oppervlakkig en onbegrepen ging beschouwen, bleef één ding dat hij ervan leerde de rest van zijn leven bij hem: een truc om in slaap te vallen als je niet in slaap kunt vallen.
IN De berg van zeven verdiepingenMerton beschrijft het proces als volgt:
Je ligt plat in bed, zonder kussen, met je armen langs je lichaam en je benen gestrekt, ontspan al je spieren en zeg tegen jezelf:
‘Nu heb ik geen voeten, nu heb ik geen voeten. . . geen benen. . . geen knieën.’
Kortom, je stelt je voor dat je lichaam verdwijnt, beginnend bij je voeten en langzaam omhoog werkend. Je stelt je voor dat elk deel van je lichaam “in lucht veranderde en verdween” – scheenbenen, knieën, dijen, heupen, buik, armen, handen, schouders, en herhaal de afwezigheid van elk deel voor jezelf totdat het echt “verdwenen” voelt. Je blijft langs je lichaam bewegen totdat je in slaap valt.
Merton merkte op dat deze techniek gewoonlijk voor hem werkte, tenzij hij niet in slaap was gevallen toen hij bij zijn hoofd kwam; toen het gebeurde: “Borst en buik en benen en voeten kwamen onmiddellijk weer tot leven met de meest irritante realiteit.” Gelukkig werd hij doorgaans uit het veld gestuurd als hij zijn torso liet “verdwijnen”.
Waarom je voorstellen dat je lichaam verdwijnt, je kan helpen in slaap te vallen
Merton theoretiseerde dat de techniek werkte omdat het een vorm van autosuggestie was of gewoon ouderwetse spierontspanning. Als je lekker ontspannen bent, val je meestal in slaap. Hij had het niet mis.
De meeste slapeloosheid is geen lichaamsprobleem. Het is een hersenprobleem. Je geest blijft ergens bij stilstaan (zoals een zakelijke e-mail, een slecht gesprek, wat dan ook) en begint erover na te denken. Hoe harder je probeert te stoppen met piekeren, hoe luider het mentale gebabbel wordt.
De techniek van Merton lost dit op met een soort cognitieve handbal. Het geeft je hersenen iets specifieks en repetitiefs om te doen. “Ik heb geen voeten. Geen voeten. Geen benen.” De taak is boeiend genoeg om het deel van je geest in beslag te nemen dat zich wil uitleven, maar saai genoeg om je niet opgewonden te maken. Je verdringt het herkauwen zonder het te vervangen door iets dat daadwerkelijk nadenken vereist.
Er zijn een paar variaties op de techniek van Merton die je ook kunt proberen.
Ik heb al lang een versie van deze methode gemaakt die vanuit een verwante maar tegenovergestelde hoek komt.
Als kind keek ik naar een programma genaamd Onder de parapluboom. In één aflevering had Gloria the Gopher moeite om in slaap te vallen. Haar oplossing: ze doorzocht haar lichaamsdelen één voor één en zei welterusten tegen iedereen. ‘Tijd om naar bed te gaan, Ben. Je wordt zwaarder en zwaarder.’ Het maakte indruk op mij en ik begon het te doen en sindsdien gebruik ik deze truc.
Ik vind het gemakkelijker om me voor te stellen dat elk deel van mijn lichaam zwaarder en zwaarder wordt om te conceptualiseren dan om me voor te stellen dat elk deel verdwijnt. Hoewel ik dezelfde ervaring heb als Merton: terwijl ik meestal in slaap val als ik bij mijn bovenlichaam kom, keert de ontspanning die ik bereikte onmiddellijk om als ik mijn hoofd bereik en ik klaarwakker ben.
Je kunt ook de methode proberen die marinevliegers tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben geleerdwat het probleem dat Merton en ik zijn tegengekomen zou kunnen oplossen. Met deze techniek stel je je voor dat elk deel van je lichaam volledig slap en slap wordt, te beginnen met je hoofd in plaats van je voeten; je ontspant eerst je hoofdhuid, voorhoofd, kaak en zelfs je tong, lippen en ogen voordat je gaat bewegen omlaag jouw lichaam.
Al deze benaderingen brengen je naar dezelfde slaapverwekkende plek: een ontspannen lichaam en geest. Experimenteer en kijk welke voor u werkt; binnen de kortste keren slaap je met de zalige stilte van een monnik.
