De maansikkel – onze oase die alles herbergt wat we waarderen, nu slechts een stipje in de oneindige zwartheid – leek het grillige oppervlak van de maan te kussen. De duizenden littekens van de maan projecteerden zichzelf over de aarde terwijl deze langzaam uit het zicht verdween.
“Ik krijg er nu al koude rillingen van als ik er alleen maar aan denk”, zei Artemis II Commandant. Reid Wiseman, in gesprek met The Times terwijl hij woensdagavond (aardse tijd) nog in de ruimte was. “Het was gewoon een ongelooflijk gezicht en toen was het weg.”
De vierkoppige bemanning – in de schemerige groene gloed van hun ruimtevaartuig, met niet meer bewegingsruimte dan een Sprinter-busje – ging een diepe eenzaamheid binnen die maar weinigen ooit hebben meegemaakt. Verder van de aarde verwijderd dan enig ander mens in de geschiedenis kon de bemanning Mission Control, hun families of enig ander levend lid van onze thuisplaneet niet langer bereiken.
Maandag 40 minuten lang waren zij alleen, hun hightech reddingsboot en de maan.
Artemis II Overste. Reid Wiseman kijkt uit het raam van het Orion-ruimtevaartuig terwijl zijn eerste maanwaarnemingsperiode maandag begint.
(NASA)
De bemanningsleden stopten slechts drie of vier minuten met hun rigoureuze wetenschappelijke observaties om het surrealistische gevoel te laten bezinken. Ze deelden enkele esdoornkoekjes meegebracht door Canadian Space Agency en Artemis II-missiespecialist astronaut Jeremy Hansen.
Wij mensen eten zeven vissen op kerstavond, samosa’s op Eid al-Fitr en esdoorncakes achter de maan.
Maar de astronauten hadden nog werk te doen. NASA wilde de andere kant van de maan observeren, voor altijd opgesloten en weggekeerd van de aarde, met een zeer geavanceerd instrument waarmee het agentschap zelden de gelegenheid heeft gehad om dit landschap te meten: het menselijk oog.
De maan, die voor de bemanning op armlengte ongeveer zo groot leek als een bowlingbal, hing in het niets. In volkomen stilte wenkte het.
-
Deel via
Artemis II-piloot Victor Glover hoorde de roep van de terminator: de grens tussen dag en nacht op de maan – de maandageraad. Hier wierp de zon scherpe, dramatische schaduwen over de steile kliffen van de maan, grillige rimpelingen en schijnbaar bodemloze kraters.
Artemis II-missiespecialist Christina Koch beschreef de verspreiding van kleine kraters over de dagzijde, die trots zonlicht reflecteerden, als speldenprikken in een lampenkap. Hansen werd aangetrokken door de prachtige tinten blauw, groen en bruin die het oppervlak onthult als je geduldig genoeg bent.
Hoewel de aarde zich op een kwart miljoen kilometer afstand achter de maan bevond, kon de bemanning niet anders dan aan ons huis denken.
Voor Koch was het afval slechts een herinnering aan hoeveel de aarde ons geeft: water, lucht, warmte, voedsel. Glover kon de liefde voelen die uitstraalde van onze lichtblauwe stip die de afstand trotseerde. Hansen dacht aan de zwaartekracht van de aarde en werkte nog steeds om de bemanning naar huis te trekken.
En toch bevond de bemanning zich in de zwaartekrachtarena van de maan, waar de zwaartekracht die van de aarde domineert. Het was de maanmonoliet voor hen, die hun kleine reddingsvaartuig zachtjes rond de natuurlijke satelliet richting huis stuurde.
Uiteindelijk kwam het huis weer achter de donkere bol tevoorschijn.
De maan verduistert de zon volledig, zoals gezien door de bemanning van Artemis II. Vanuit het perspectief van de bemanning lijkt de maan groot genoeg om de zon volledig te blokkeren, waardoor een totaal van bijna 54 minuten ontstaat.
(NASA)
Als slotshow, of misschien wel als afscheid, blokkeerde de maan tijdelijk de zon: een maansverduistering.
“We zagen geweldige simulaties gedaan door ons maanwetenschapsteam, maar toen het daadwerkelijk gebeurde, blies het ons allemaal omver”, zei Glover. “Het was een van de grootste geschenken.”
