Iedereen houdt van Sohrab Handa is een goed geacteerd, slim geschreven moordmysterie met verfijnde vertolkingen van Vinay Pathak en de rest van de cast, merkt Sreeju Sudhakaran op.
Belangrijkste punten
- Terwijl de intriges van een moordmysterie je naar Rajat Kapoor’s lokken Iedereen houdt van Sohrab Handahet is de karakterstudie van het titulaire, ongelukkige slachtoffer en de ‘whydunnit’ die echt blijft hangen.
- Sohrab Handa is het soort persoon dat zorgvuldig samengestelde bijeenkomsten verstoort met meedogenloze overvallen en onbeschoftheid, die niet noodzakelijkerwijs door alcohol veroorzaakt zijn.
- Wanneer de onthulling arriveert, is deze niet ontworpen om je kaak op de grond te laten staan.
Een groep vrienden komt samen in een afgelegen gastgezin voor een samenzijn. Ze drinken, ze vermaken zich, en toch hangt er een onmiskenbaar onbehagen in de lucht. Eén van hen lijkt vastbesloten om onder ieders huid te kruipen. Diezelfde nacht wordt hij vermoord, en de moordenaar kan iedereen in de kring zijn.
Het uitgangspunt zou bekend moeten aanvoelen als je een fan bent van Agatha Christie-aanpassingen of, voor een meer eigentijdse referentie, Rian Johnson’s Messen eruit. Maar terwijl de intriges van een moordmysterie je naar Rajat Kapoor’s lokken Iedereen houdt van Sohrab Handahet is de karakterstudie van het titulaire, ongelukkige slachtoffer en de ‘whydunnit’ die echt blijft hangen.
Uitgezet Iedereen houdt van Sohrab Handa
Een groep vrienden komt met hun families samen in een vakantiehuis om de 10e huwelijksverjaardag van Raman (Neil Bhoopalam) en Jayanti (Palomi Ghosh) te vieren. Naarmate de nacht vordert, zijn ze geschokt als ze ontdekken dat een van hen, Sohrab Handa (Vinay Pathak), op brute wijze is vermoord. De verontrustende waarheid is dat de moordenaar heel goed onder hen zou kunnen zijn.
Terwijl de politie haar onderzoek begint, worden we meegenomen door de gebeurtenissen van die avond. Het wordt steeds duidelijker dat Sohrab vóór zijn dood heel wat mensen wist te irriteren met zijn schurende persoonlijkheid.
Een interessante ‘Whydunnit’
Naarmate je meer tijd met Sohrab Handa doorbrengt, begin je je af te vragen of de titel van de film een opzettelijke verkeerde benaming is. Hij is het soort persoon dat zorgvuldig samengestelde bijeenkomsten verstoort met meedogenloze overvallen en onbeschoftheid, die niet noodzakelijkerwijs door alcohol veroorzaakt zijn. Toch heeft hij iets vreemds meeslepends, het soort chaotische aanwezigheid dat zijn eigen drama in de kamer brengt. Hij verdient het zeker niet om daarvoor vermoord te worden.
De titel krijgt nog meer betekenis wanneer zijn vrienden, hetzij uit angst voor verdenking, hetzij uit het sociale instinct dat de doden niet bekritiseerd mogen worden, over hem beginnen te spreken alsof hij een heilige is. De fragiele illusie wordt snel doorbroken wanneer een van hen ronduit de onwaarheid van dit alles aan het licht brengt.
Regisseur Rajat Kapoor zet treffend de toon in de openingsscène waarin een lid van de groep het lichaam ontdekt. We maken meteen kennis met het ensemble en de sluimerende spanningen daarbinnen. Met een vleugje donkere humor stuit de ongelukkige conciërge op het lijk en vraagt zich een moment van verwarring af of hij nog steeds thee moet schenken aangezien iedereen wakker is.
Kapoors film gaat vooral over het ‘waarom’ van het moordmysterie. Dit wil niet zeggen dat de identiteit van de moordenaar per ongeluk wordt onthuld. Integendeel, wanneer de onthulling arriveert, is deze niet bedoeld om je kaak op de grond te laten staan. Zelfs het onderzoek, geleid door de ingetogen agent van Saurabh Shukla, vermijdt flamboyante, Sherlock-achtige gevolgtrekkingen; behalve één moment waarop wordt uitgesloten dat een verdachte linkshandig is.
Een goed geschreven titelpersonage
Wat het mysterie boeiend maakt, is niet wie Sohrab Handa heeft vermoord, maar waarom iemand daartoe de behoefte voelde. Hij is verre van het meest fascinerende personage in de film, en veel daarvan komt voort uit de gelaagde perceptie die het verhaal om hem heen opbouwt.
De titel laat je een vriendelijk persoon verwachten.
Zijn snauwigheid tijdens het familie-uitje doet anders vermoeden, en de lunchtafelsequentie met een zoutvaatje en een kom erbij vallei bevestigt het. Maar naarmate de avond vordert, wordt het duidelijk dat Sohrab’s grofheid niet voortkomt uit boosaardigheid. Hij heeft eenvoudigweg weinig tolerantie voor pretenties en doet geen moeite om deze te verbergen.
Hij pint Sandeep (Sharat Katariya) vanwege zijn overdreven meegaande karakter. Hij verwerpt de filosofische overpeinzingen van Madhavan (Ranvir Shorey) en benadrukt dat de wereld niet draait op ideeën maar op hard werken. Hij beschimpt zijn vader (MK Raina) vanwege zijn voedingscompromissen en zijn botsingen met zijn jongere broer Arun (Chandrachoor Rai). Maar op rustigere momenten met zijn vrouw en broer zien we een zachtere, kwetsbaardere kant.
Vinay Pathak legt deze dualiteit met opmerkelijk gemak vast en zorgt ervoor dat Sohrab, zelfs op zijn meest verontrustende momenten, zich nooit helemaal onaangenaam voelt.
Er zijn momenten waarop de film doet denken aan die van Kapoor Kadakh (2020), opnieuw een kamerdrama over een bijeenkomst die in chaos vervalt. Terwijl Kadakh voelde scherper in zijn humor en dramatische bijt, Kapoor’s beheersing van de groepsdynamiek blijft hier intact. De interacties voelen organisch aan, de spanning is geloofwaardig en het laatste keerpunt is welverdiend.
Luister goed, en zelfs de wegwerpteksten hebben een bijtende werking, zoals wanneer Raman en Jayanti proosten op hun tienjarige huwelijk, waarna iemand droogjes opmerkt dat ze al achttien jaar getrouwd zijn.
Sterke prestatie
De prestaties over de hele linie zijn sterk met Pathak aan de leiding, terwijl Shorey, Siddiqui, Bhoopalam, Deense Hussein, Saurabh Shukla, Waluscha D’Sousa, Koel Purie, MK Raina, Chandrachoor Rai en Sharat Khatariya het erg goed doen in hun onderdelen.
Rajat Kapoor schittert als zichzelf in de film en speelt Ramans vriend, een psycholoog, een buitenstaander van de groep. Oplettend en opmerkzaam herkent hij de breuken in hun gezelschap, ook al wordt hij het doelwit van Sohrab’s minachting.
In de tweede helft kruipt hij onbewust in de rol van onderzoeker en draagt hij uiteindelijk op zijn eigen manier bij aan de reeks gebeurtenissen die tot het lot van Sohrab leiden.
De eer moet zowel naar de acteur gaan die het voor elkaar krijgt als naar de ingetogen behandeling van Kapoor, die er niet in slaagt de wending al te voor de hand liggend te maken.
Iedereen houdt van Sohrab Handa streamt op de Z5.
Iedereen houdt van Sohrab Handa Beoordeling Rediff-beoordeling:
