Het is acht jaar geleden dat The xx als band samen optraden, maar zo voelde het zeker niet toen het Britse trio vrijdag het hoofdpodium betrad.
Ten eerste zijn de leden niet bepaald verdwenen. Producer/drummer Jamie xx is een vaste waarde op het festival en een van de meest verfijnde, jubelende DJ’s die er werken. Romy Madley Croft werd in 2023 een Sapphic-heerser over het nachtleven met de club “Mid Air”, naar Sim’s eigen minimalistische, horror-getinte “Hideous Bastard”.
De nummers van de band behoren tot de meest tijdloze van hun generatie indierock. Vooruitstrevend genoeg om het palet gitaar-bas-drums opnieuw uit te vinden voor de EDM-hausse; maar toch scherp en verliefd genoeg om in een ander tijdperk voor Motown door te gaan.
Toch was hun terugkeer dit jaar een van de meest populaire sets van het festival, een eerbetoon aan hoe goed hun catalogus over de verdiensten heeft gepresteerd. Bij hun debuut zetten ze vrijwel in hun eentje een verschuiving in gang naar hyper-intieme hoofdtelefoonpop – het is moeilijk voor te stellen dat Billie Eilish zonder hen hetzelfde zou klinken.
Maar op vrijdag versterkten ze die puurheid met het zelfvertrouwen, de branie en de precisie van de ervaren rockact die ze zijn geworden.
Gekleed in hun typische volledig zwarte palet, hun gezichten die wat meer ernst en kalmte kregen naarmate ze ouder werden, glipte de set tussen de schepen-in-de-nacht-duetten van ‘Shelter’ en ‘VCR’ naar het gezoem van Romy’s ‘Enjoy Your Life’ na sluitingstijd. “On Hold” combineerde het beste de twee werelden van de band, prikkelend maar toch rockgedreven; “Angels” bleef een onvergelijkbare devotionele ballade.
Er zat een zoete ironie in om ze de set te zien afsluiten met ‘Intro’, een bescheiden instrumentale jam van hun debuut die, dankzij goedbetaalde commerciële plaatsingen, hun visitekaartje is geworden voor de mainstream pop. Het scheurt nog steeds. Ze wikkelden het zelfs in een door lawaai verplaatste storing die aanvoelde als echte stadionrock. Laat het aan deze drie over om bijna tien jaar lang een pakhuisclub binnen te glippen en terug te komen met grotere rocksterren en een krachtigere band dan ooit.
