De meest verrassende dystopische film van het jaar scoort genretropen

Je wilt niet op de Wrinkle Wagon rijden. Het is het voertuig dat vervoert oudere mensen de stad uit wanneer ze in ballingschap worden gedwongen in de realistische dystopie van Het Blauwe Pad.

In de nieuwe film van de Braziliaanse schrijver-regisseur Gabriel Mascaro heeft de autocratische regering besloten dat ze, om de productiviteit te verbeteren, ouderen uit het dagelijks leven moet verwijderen, zodat jongere individuen niet langer voor hen hoeven te zorgen. “Het is geen film over een gadget of technologie die het heden ontwricht”, zegt Mascaro Omgekeerd. “Het gaat over een culturele verandering die het normaliseert dat oudere mensen worden gearresteerd en naar een seniorenkolonie worden gebracht.”

De 77-jarige Tereza (Denise Weinberg), die bij een alligatorvleesverwerkingsfabriek werkt, denkt dat ze nog drie jaar te gaan heeft – alleen degenen van 80 jaar en ouder worden meegenomen. Maar wanneer de leeftijdsgrens wordt verlaagd naar 75 jaar, zijn haar dagen van vrijheid geteld. Nu ze onder de voogdij staat van haar volwassen dochter, mag Tereza geen vliegticket kopen (haar droom is om minstens één keer in haar leven te vliegen) of zelfs maar een langeafstandsbus besturen zonder toestemming van haar voogd.

Deze beperkingen op haar keuzevrijheid, tijdens haar laatste dagen voordat ze naar een oudere kolonie wordt verplaatst, dwingen Tereza ertoe de autoriteiten te trotseren. Ze begint aan een guitige reis door de Amazone, eerst om haar laatste wens te vervullen en uiteindelijk om te omarmen dat ze nog leeft.

Mascaro was aanvankelijk gefascineerd door het gebrek aan oudere hoofdrolspelers in film, vooral in genreverhalen. In de gevallen waarin een personage van een bepaalde leeftijd de hoofdrol speelt, zegt hij, draait het conflict vaak om een ​​terminale ziekte of een gevoel van heimwee naar het verleden. Van deze personages wordt zelden afgeschilderd dat ze nog steeds een toekomst hebben of een kans hebben om te veranderen wie ze zijn.

“Genrefilms worden geassocieerd met jonge lichamen: coming-of-age-verhalen, dystopieën en roadmovies”, zegt Mascaro. “Daarom heb ik bewust besloten een film te maken die speelt met genreconventies die vaak niet toestaan ​​dat een ouder lichaam de hoofdrol speelt. Waarom kunnen oudere mensen niet in opstand komen tegen het systeem? Waarom kunnen oudere mensen geen overgangsritueel hebben dat niet de dood is? Waarom kunnen oudere lichamen niet iets nieuws ervaren?”

Voor masker, Het Blauwe Pad bloeide uit een persoonlijk zaadje, een goed voorbeeld van het hoofdthema van het verhaal: een persoon kan blijven groeien en zichzelf opnieuw uitvinden, ongeacht zijn leeftijd. “Ik werd echt geïnspireerd door de manier waarop mijn grootmoeder begon met schilderen toen ze 80 jaar oud was, vlak nadat mijn grootvader stierf”, legt hij uit. “Het was heel inspirerend om haar een nieuwe betekenis in haar leven te zien ontdekken.” Mascaro’s grootmoeder, nu 95, heeft de film gezien.

“Er was een grote angst dat ze de film zou missen als ze stierf vóór de release, dus ik vroeg haar of ze de film op een computer wilde bekijken en ze zei: ‘Nee, ik wil hem in de bioscoop bekijken'”, herinnert hij zich. “Ze zag het op het grote scherm toen de film in Brazilië uitkwam.”

Terwijl Mascaro gelooft dat het oudere publiek bepaalde momenten in de film humoristisch of verontrustend kan vinden, hoopt hij dat jonge kijkers zullen heroverwegen hoe zij naar ouderen kijken. “Het kan krachtig zijn om iemand van in de zeventig het blauwe slijm te zien ervaren (waarvan de felgekleurde afscheidingen psychotrope effecten hebben waardoor de personages de toekomst kunnen zien wanneer het over iemands ogen wordt gegoten) of hun eerste massagesessie te krijgen of deze geweldige ontmoeting te hebben met een nieuwe vriend die danst en pulseert”, voegt hij eraan toe.

IN Het Blauwe Padde verraderlijkheid van het regeringsbeleid komt niet tot uiting in openlijk geweld, maar in de manier waarop de machthebbers erin zijn geslaagd de burgers ervan te overtuigen elkaar te overtuigen onder het mom dat de regels iedereen ten goede komen. Waar Tereza ook gaat, iemand vraagt ​​haar om haar documenten, zodat ze haar leeftijd kunnen verifiëren, zelfs als ze voedsel probeert te kopen.

“Iedereen houdt elkaar in de gaten, en voor mij geeft dat de autocratie een krachtiger gevoel dan een officieel regeringsleger met grote wapens”, legt Mascaro uit. De situaties in de film voelen zo geworteld in de werkelijkheid dat sommige kijkers niet kunnen zien dat ze fictief zijn. “Het is zo interessant omdat mensen mij in verschillende landen soms vragen: ‘Gebeurt dit echt in Brazilië?’ En het is zo geweldig omdat de film een absurdistische, humoristische toon heeft. Maar mensen kunnen nog steeds in hun hart ontdekken dat het echt zou kunnen gebeuren.”

Het geweld komt ook tot uiting in de manier waarop de staat letterlijk de controle over de lichamen van mensen overneemt. Op een gegeven moment worden Tereza en andere ouderen die naar de kolonie worden vervoerd, gedwongen luiers te dragen, ook al is dat fysiek niet nodig. Bovendien moet een ambtenaar invasief controleren of hij of zij het correct heeft aangetrokken.

“Toen ik onderzoek deed, zeiden veel senioren tegen mij: ‘Als je luiers gaat dragen, verlies je je privacy'”, herinnert hij zich, verwijzend naar de manier waarop de conciërges uiteindelijk alle beslissingen nemen. Ouderen wordt vaak het recht op toestemming ontzegd. “Het is zo’n krachtig gevoel van overtreding als iemand je lichaam dit aandoet.”

In Mascaro’s eerdere film goddelijke liefdeeen soortgelijke lichamelijke grens wordt overschreden. Wanneer een vrouw een gebouw binnengaat in het futuristische verhaal waar het evangelische christendom elk aspect van het Braziliaanse leven domineert, onthult een hightech deur of ze zwanger is, evenals haar burgerlijke staat. IN Het Blauwe PadHet evangelische christendom verschijnt in de vorm van digitale bijbels (afgebeeld als doorschijnende tabletten) die Roberta (Miriam Socarrás), een andere oudere vrouw die niet echt in God gelooft, rondreist om op haar boot te verkopen.

“Er zijn veel boten in het Amazonegebied die inheemse volkeren proberen te bekeren tot het evangelische christendom”, zegt Mascaro over de echte inspiratie voor dit aspect van de film. “Deze grote boten worden als drijvende kerken.”

Mascaro concentreerde zich op een ouder personage i Het Blauwe Padmaar de dystopie op het scherm is niet zo ver verwijderd van de vele gevallen van gedwongen ontheemding die over de hele wereld plaatsvinden “als gevolg van oorlogen, armoede en milieurampen die immigratie afdwingen”, zegt hij. Omdat ouder worden een universele ervaring is, kan Tereza’s verhaal het publiek om talloze redenen doen nadenken over de miljoenen mensen in haar situatie.

“In deze film probeer ik empathie te creëren bij ouderen. We hebben het niet over een Palestijnse of Spaanstalige immigrant in de Verenigde Staten. We hebben het over ouderen. Oud zijn is een enorme overtreding in deze wereld”, zei Mascaro. “Hopelijk kan dit voorbeeld ons ook weer empathie laten voelen voor anderen die ook ontheemd zijn.”

Het Blauwe Pad speelt nu in een beperkt aantal theaters.