De eerste keer dat Rachael Morrison hoorde over Joybubbles, de officiële naam van Joe Engressia, was hij al overleden. Ze las over hem in een overlijdensbericht in New York Timesdie hem de ‘Peter Pan van Phone Hackers’ noemde, een beschrijving die Morrison intrigeerde.
“Ik had nog nooit van hem gehoord. Ik had nog nooit van telefoongesprekken gehoord. Ik wist niet dat er vóór computers hackers bestonden. Zijn leven was gewoon zo fascinerend”, zegt Morrison. Omgekeerd na de première op het SXSW Film & TV Festival van haar nieuwe documentaire, Vreugde borrelt. Morrison, die nog nooit een film had gemaakt voordat ze aan het lange, vreemde proces van het maken van een documentaire over Joybubbles begon, vond het haar plicht toen ze hem opzocht en ontdekte dat er nog geen bestond. “Ik dacht dat er een boek over hem zou komen of een film over hem, en er was niets dat zijn hele leven besloeg.”
Vreugde borrelt tussen zijn speelgoed.
Star Tribune via Getty Images/Star Tribune/Getty Images
De zelfbenoemde Joybubble werd blind geboren en vond per ongeluk de telefoon uit hacken toen hij zich realiseerde dat hij door bepaalde tonen in de telefoon te fluiten gratis interlokale gesprekken kon voeren. Zijn handige trucje zou een beweging van telefoonhackers en enthousiastelingen inspireren die zichzelf ’telefoonphreaks’ noemden, tot wie ook de toekomstige Apple-oprichters Steve Jobs en Steve Wozniak behoorden. Joybubbles stond aan het begin van een technologiebeweging die de wereld van vandaag actief vormgeeft, maar hij blijft een vergeten voetnoot in de geschiedenis. Met zijn documentaire hoopt Morrison dat daar verandering in komt.
“(Ik) besloot dat ik een documentaire over hem wilde maken omdat niemand anders dat had gedaan”, zegt Morrison.
Omgekeerd sprak met Morrison over het unieke archiveringsproces dat in de maak was Vreugde borrelthoe ze Joybubbles tot de verteller van haar eigen verhaal maakte, volledig via archiefaudio, en waarom de wereld was voor altijd veranderd door deze ene vergeten telefoonhacker.
Dit interview is aangepast voor de duidelijkheid en beknoptheid.
Rachael Morrison en producer Annie Marr bij de Sundance-première van Vreugde borrelt.
Neilson Barnard/Getty Images Entertainment/Getty Images
Wat zou volgens jou het meest verrassende zijn dat je tijdens het maken hebt geleerd? Vreugde borrelt?
Er zijn zoveel verrassende facetten in zijn leven. Ik denk dat wat de film echt doet werken, de audio is die ik heb verzameld, en dat was natuurlijk ongelooflijk verrassend. Ik wist niet dat er veel geluid uit hem kwam toen ik begon met het maken van de film. Ik dacht alleen maar: “Oké, ik ga rondgaan en interviews filmen met mensen die hem kenden.”
Een van de interviews met deze vrouw, Cynthia Bond, resulteerde in een stapel cassettebandjes die ze had waarop ze hem had gevraagd zijn hele levensverhaal te vertellen, en dat werd de ruggengraat van de film. Toen ontdekte ik gaandeweg ook andere bands. Het is een film, maar hij bevat veel geluid, omdat ik hem zijn eigen verhaal via geluid wilde laten vertellen.
Vertel me eens over je proces, want ik had gehoord dat Joybubbles op Adobe Premiere vrijwel volledig uit stockmateriaal was geknipt, ondanks de beperkte media die beschikbaar was op Joe. Kunt u mij vertellen hoe u dit proces heeft opgebouwd?
We zijn begonnen met een redacteur genaamd Patrick Lawrence en hij maakte wat ik een radiobewerking zou noemen. We hebben al deze audio doorgenomen, uren aan audio om eerst het verhaal uiteen te zetten. Toen kwam Bradford Thomason binnen. Hij was de andere editor die de film echt vooruit heeft geholpen, afgemaakt en zo mooi heeft gemaakt. Hij nam wat Patrick had gedaan en kon het verhaal indien nodig herschikken. Vervolgens voegde hij alle beelden toe die ik als archiefproducent had gevonden en ook de interviews.
Ik weet dat je vooral wilde dat Joybubbles zijn eigen verhaal vertelde. Ben je ooit een wegversperring tegengekomen waarbij je dacht dat dit een belangrijk aspect van zijn leven was om over te praten of te onderzoeken, en dat je vervolgens geen daadwerkelijk beeldmateriaal of inhoud had om uit te putten?
We hebben geen audio of interviews geknipt omdat we er geen foto’s van konden vinden. Wij hebben alles binnen gehouden. Er zijn beperkte beelden en foto’s van Joybubbles, hoewel ik verrast was hoeveel ik van hem vond. Hij was veel in het nieuws. Hij was in het nieuws toen hij een hacker was en toen was hij weer in het lokale nieuws toen hij Joybubbles was.
Maar ja, de rest van de film bestaat uit archieven, wat ik beschouw als emotionele archiefproductie, op zoek naar archieven die emotioneel overeenkomen met waar hij het over heeft, en dat is niet noodzakelijkerwijs een één-op-één relatie waarin hij het ergens over heeft en je precies ziet waar hij het over heeft. We hebben ook animaties en beelden in Super 8 om alles vast te leggen, maar er waren zeker verhalen en momenten, dingen die moeilijker waren in zijn leven, een deel van de trauma’s die hij ervoer, waarbij het me een tijdje kostte om erachter te komen, zoals: “Hoe gaan we dit visualiseren?”
Joybubbles werd blind geboren en bleef streven naar zijn onafhankelijkheid.
Bettmann/Bettmann/Getty Images
Eén ding dat ik echt fascinerend vond aan deze documentaire en het Joybubbles-verhaal was dat telefoonfreaks en het idee van het hacken van telefoons een soort voorloper waren van het hacken van computers, en ik denk dat Steve Jobs in zijn begindagen zelfs een beetje een telefoonfreak was geweest voordat hij Apple oprichtte, wat zo’n fascinerend stukje geschiedenis is waar veel mensen vanaf weten. Denk je dat dit vergeten stukje technologie-/hackgeschiedenis iets is waar mensen meer over zouden moeten weten?
Ik bedoel, Joybubbles is ongelooflijk belangrijk in de geschiedenis van hacking en technologie. Er was een tijdschriftartikel waarin hij voorkomt, dat zowel Woz als Jobs lazen. Ze konden er vervolgens achter komen hoe ze het telefoonnetwerk konden hacken door dit artikel te lezen en vervolgens uit te zoeken hoe ze iets konden bouwen dat een blauwe doos wordt genoemd, waar we het in de film kort over hebben. Joybubbles was dus uniek omdat hij de noten kon fluiten.
Vrijwel iedereen bouwde deze kleine apparaatjes die ongeveer zo groot waren als een pakje sigaretten, de zogenaamde blauwe doos, en ze maakten van de tonen die het telefoonsysteem gebruikte de tonen die het systeem aanstuurden. Het was dus echt hun eerste project samen, en ook het eerste dat ze verpakten en verkochten.
Het is dus nogal grappig in de film, omdat Steve Wozniak het heeft over: “Oh, we besloten dat we dit samen wilden doen”, en dan zegt Jobs: “We kunnen dit verkopen.” Woz zegt: “O, ik dacht niet dat we dat konden verkopen.” Dat is zo’n leuk stukje van de dynamiek die ze altijd hadden bij het maken van Apple. Joybubbles inspireerde hen en als ze dit niet hadden gedaan, waren ze misschien niet met Apple begonnen.
Waar dient de receptie op festivals voor? Vreugde borrelt voor jou geweest?
Ik heb het gevoel dat ik goede feedback heb gehad en de mensen bij de vertoning lijken erg gefascineerd door hem en geraakt door zijn verhaal, wat geweldig is. Weet je, je doet iets met je vrienden en collega’s en je weet niet echt hoe de wereld het zal ontvangen, maar ik ben echt blij. Hij is zo’n geweldig persoon, dus ik ben blij dat zijn verhaal naar buiten komt en weerklank vindt bij mensen.
