Met een blik die zowel onverschrokken als empathisch is, nodigt Kirchers nieuwste fotoboek kijkers uit in de wereld van Sierra Kiss – een plek vol tegenslag, veerkracht, en overleven
IN Nieuwe Genesiszijn tweede boek daarna Rottend van binnenuitfotograaf Abdulhamid Kircher vervolgt zijn intieme verkenning van de menselijke ervaring, dit keer documenteert het het leven van Sierra Kiss, een alleenstaande moeder die door een precair bestaan in Los Angeles navigeert.
Het 144 pagina’s tellende fotoboek onthult de kwetsbaarheid van de systemen die bedoeld zijn om kwetsbare bevolkingsgroepen te ondersteunen – opvangcentra, kerken en sociale diensten, allemaal uitgehold door chronische onderfinanciering en restrictief beleid, waardoor individuen als Sierra aan hun lot worden overgelaten. Door de lens van Kircher zijn deze structurele mislukkingen geen abstracte statistieken; het zijn geleefde realiteiten, onderbroken door persoonlijke, intieme momenten van crisis, vluchtige opluchting en het dagelijkse leven van Sierra. Met een blik die zowel standvastig als empathisch is, nodigt Kircher de kijker uit in de wereld van de Sierra – een plek van ontberingen, veerkracht en overleving.
Na zijn afstuderen aan de graduate school verhuisde Kircher vanuit New York naar Los Angeles, een stad waarvan de wildgroei tot vervreemding kan leiden. Hij verlangde weer naar de spanning van het fotograferen van mensen in hun eigen ruimte en ontdekte Sierra op Instagram via zijn partner Zoe. Haar profiel trok al snel zijn aandacht, maar wat begon als een enkele portretsessie ontwikkelde zich al snel tot een langdurige betrokkenheid bij haar leven. Gedurende maanden en jaren met tussenpozen van 2022 tot 2025 volgde Kircher Sierra door episoden van dakloosheid, verslaving, herhaalde zwangerschappen en huiselijk geweld.
Eén foto vat de kwetsbare intimiteit van haar dagelijks leven samen: de eerste keer dat Kircher Sierra ontmoet, zit ze met haar twee kinderen, Seven en Noa, op de houten trap van haar appartement in Koreatown. Hun gezichten fronsen in behoedzame alertheid bij de aanwezigheid van de fotograaf, hoewel Sierra’s aanraking hen de geruststelling gaf dat ze zich veilig voelden. Kircher herinnert zich het moment levendig. “Ik besefte al snel in wat voor situatie ze zich bevond. Een groot deel van de tijd ging niet over het maken van foto’s, maar over het naar school brengen van de kinderen, naar het park, gewoon daar zijn.”
Een ander beeld nodigt ons uit in Sierra’s interieur: een dieprood tafelblad met daarop een tandenborstel, tandpasta, een Coca-Cola-beker, een babyflesje, een aansteker en een houten kruisbeeld met de figuur van Jezus. Te midden van de wanorde toont de scène de huiselijke intimiteit van een dagelijks geleefd ritme.
Het isolerende karakter van Los Angeles vergroot de dagelijkse uitdagingen van Sierra. Zonder betrouwbaar vervoer, het omgaan met meerdere kinderen en het navigeren door een stad die onverschillig kan zijn voor strijd, leefde ze in een zwak voorgeborchte.. Kircher beschrijft het afwisselende karakter van hun ontmoetingen: perioden van dagelijkse ontmoetingen, gevolgd door maanden van afwezigheid als het leven er tussenbeide kwam. Naast persoonlijke moeilijkheden onthult het boek ook het falen van instituties. Kerken die steun beloofden, kwamen vaak tekort, de sociale voorzieningen boden minimale hulp en de wetshandhaving slaagde er niet in haar tegen geweld te beschermen. “Het kon me niet schelen, dat was het belangrijkste”, zegt Kircher. “Er was een moment waarop haar nieuwe partner haar lastig viel, eigendommen vernielde en de politie niets deed. Ze kon niet lopen en ze raakte een dieptepunt.”
Kirchers gevoeligheid is gebaseerd op zijn eigen geschiedenis. Toen hij opgroeide, was hij er getuige van dat zijn moeder huiselijk geweld door zijn vader onderging. Hij herinnert zich een herinnering aan schuldgevoelens uit zijn kindertijd. “Mijn moeder vertelde me jaren later over het misbruik, hoe ik ermee om zou gaan zonder te merken dat het gebeurde. De ontmoeting met Sierra, het zien van een moeder in dezelfde positie, raakte iets dat verband hield met mijn verleden. Ik wilde aanwezig zijn op een manier die ik niet voor mijn eigen moeder kon zijn.”
Dit persoonlijke verhaal voegt diepte toe aan Kirchers werk, maar het is Sierra’s stem die New Genesis bezielt. Het boek bevat een schriftelijke selectie uit meer dan 700 screenshots van haar Instagram-tirades, getranscribeerd in bijschriften die doordringen in de foto’s. In haar woorden worden lezers geconfronteerd met de stroom van manie, de last van wanhoop en korte momenten van hoop – ze ‘verlangt naar dat gevoel van zekerheid’, net zoals ze ‘hoopt dat ze ernaar verlangen de stroom van gedachten en de stroom van manie door deze aderen te voelen stromen’; ze benadrukt dat “de pijn niet te vergelijken is met de vreugde die komen gaat”; en geeft met ontwapenende directheid toe: ‘Ik kan het niet verdragen hoezeer ik je nodig heb.’
Deze bijschriften doen meer dan alleen maar aangeven wat we zien; ze structureren het ritme van het boek en geven lezers toegang tot Sierra’s mentale en emotionele toestand op een manier die met beelden alleen niet mogelijk is. Fotografie, die inherent subjectief is, brengt het risico met zich mee dat onderwerpen door de lens van de fotograaf worden gekadreerd. Door Sierra’s woorden op te nemen, verzacht Kircher dit en laat Sierra voor zichzelf spreken in plaats van dat er voor haar wordt gesproken. “Ik denk niet dat ik dit boek zonder haar teksten zou hebben gemaakt”, zegt hij. “Fotografie vergt zoveel van mensen; haar stem was nodig om het verhaal compleet te maken.”
Toch is het werk niet zonder hoop. Ondanks de bijbelse toespelingen gaat New Genesis, ontleend aan de naam van Sierra’s pasgeborene – van wie we in het boek getuige zijn van de geboorte – niet in op zonde of straf. In plaats daarvan signaleert het de richting van wedergeboorte en vernieuwing, een voortdurende cyclus van overleving en potentiële transformatie. Kirchers foto’s, gecombineerd met Sierra’s tekst, leggen de spanning vast tussen moedeloosheid en vastberadenheid, tussen systemische verwaarlozing en menselijk uithoudingsvermogen. Door de lens van Kircher breken systemen, ontrafelen en verenigen levens zich, en keert het geloof in cycli terug – soms kwetsbaar, soms langzaam en soms getemperd door tegenslag.
Nieuwe Genesis van Abdulhamid Kircher wordt uitgegeven door Loose Joints en is nu verkrijgbaar.
