Sheinelle Jones herinnert zich de levensles van onschatbare waarde die ze leerde na een gedenkwaardig incident met haar toen pasgeboren dochter Clara terwijl ze de trap van haar huis afliep.
“Ik weet zeker dat mijn gedachten absoluut overal waren, behalve waar ik was – namelijk op trappen zonder vloerbedekking, in gladde sokken, met mijn gezonde, gloednieuwe baby in mijn armen. Plots gleed ik uit. BOOMBOOMBOOM de trap af, ik ging, onderaan (gelukkig!) eerst”, Jones, 47, schreef erin Door moeders ogendie op dinsdag 14 april in de schappen lag. “Instinctief duwde ik Clara zo strak als ik kon in mijn torso en ik landde en raakte de rand van de laatste trede HEEL hard.”
Jones herinnerde zich dat ze haar “ogen bij de botsing” kneep terwijl ze “doodsbang” was voor wat er zou kunnen gebeuren als ze ze opende en haar dochter zag. (Jones en overleden echtgenoot Ojeh’s geest gemeenschappelijke zoon Kayin, 16, en tweeling Clara en Uche, 13.)
“Het was me gelukt om mijn kleine meisje in mijn armen te houden, maar had ik haar te stevig vastgehouden en haar pijn veroorzaakt toen ik haar probeerde te sparen? Zou haar gezicht verwringen in een van die vreselijke stille kreten terwijl haar kleine vuistjes in het rond sloegen van verontwaardiging over mijn onzorgvuldigheid? Zou ze de schaamte in mijn ogen herkennen en weten wat haar moeder vandaag nog meer was geweest?” vroeg ze zich af. “Mijn hart zonk bij de gedachte.”
Maar toen Jones naar haar dochter keek, kreeg ze ‘vertrouwende’ ogen.
“Ongedeerd en zich niet bewust van mijn angst en fysieke pijn, keek ze me aan met een tandeloze grijns, alsof ze wilde zeggen wat wij moeders zeggen om onze kleintjes de hele tijd gerust te stellen nadat ze een schrammetje hebben overleefd: ‘Het is oké. Oké oké. Het gaat goed met je.’ Clara wel, maar ik ook?’ zei ze.
Jones zat daar “een seconde” geschokt. “Schaamte en dankbaarheid overspoelden me toen ik snel besefte hoe tragisch onze val had kunnen zijn. Ik zei op dat moment een gebed, door tranen heen, en besefte dat het tijd was om het rustiger aan te doen”, schreef ze.
Na het incident merkte Jones op dat niets anders waar ze aan had gedacht tijdens het lopen van de trap “er toe deed”. Dat veranderde uiteindelijk haar denken, waarbij ze opmerkte dat ze ‘geïnteresseerd werd in het aanwezig blijven’.
“Het was een wake-up call over wat belangrijk is”, schreef ze. “Het duurde een tijdje voordat de grote blauwe plek op mijn rug vervaagde, maar het diende als een herinnering om aandacht te besteden aan zelfs basale dingen, zoals hoe ik beweeg.”
In Jones’ boek, dat lessen bevat van verschillende moeders van publieke figuren die ze gedurende zeven jaar heeft verzameld, beschrijft ze ook gevoelens van ‘mama-schuld’, terwijl ze moederschap en werk in evenwicht houdt.
“Als je kinderen opvoedt, ben je waarschijnlijk heel bekend met dit specifieke soort stress. Ik geloof niet dat iemand van ons immuun is”, schreef ze. “Werkende moeders zijn bang dat hun gefragmenteerde tijd hun kinderen op de een of andere manier hindert. Thuisblijvende moeders zijn bang dat hun constante beschikbaarheid hetzelfde zou kunnen doen. En nee, ik bedoel niet dat je je voortdurend schuldig voelt, alleen dat je onvermijdelijke momenten hebt waarop dat neerslachtige gevoel de kop opsteekt en je doet twijfelen aan je instincten, je prioriteiten, aan jezelf.”
Jones belde uiteindelijk een vriendin die op reis was voor werk, die haar adviseerde om geen “grote deal” te maken met werkreizen.
Sheinelle Jones voelt de aanwezigheid van haar overleden echtgenoot, Uche Ojeh, terwijl ze haar eerste aflevering markeert als co-host van Jenna Bush Hager op Today. “Ik was niet van plan dit te delen, maar ik deelde het met Jenna en zij wil dat ik dit met jullie deel”, begon Jones, 47, op maandag 12 januari, aflevering (…)
‘Het was niet gemakkelijk om te horen of te geloven’, herinnerde Jones zich. ‘Maar ja hoor, ze had gelijk, en nu haast ik me om vrienden met jongere kinderen hetzelfde te vertellen. Een collega gaf eerder deze week zelfs toe hoe schuldig ze zich voelde over een aanstaande reis.’
Ze vervolgde: ‘Stop het schuldgevoel!’ Dat heb ik haar verteld. ‘Ze zullen het fijn vinden om bij opa te zijn, en als ze zien dat het niets voor jou is, zullen ze ook niet zo ongerust zijn.’ Ik ben nu officieel de wijze ‘oudere moeder’ geworden die ik ooit nodig had.”
Door moeders ogen is nu uit.
