Gebaseerd op zijn Nigeriaanse en Texaanse afkomst en het gewicht van een persoonlijk verhaal, vertelt Kanu ons over zijn eerste commerciële meubelsamenwerking met Knoll, die later op Salone del Mobile zal worden gepresenteerd. deze maand
“Voor een kunstenaar is er eigenlijk maar één doel”, Repareer de kano vertelt me, een beetje lachend voordat ik op het woord beland: “Domheid. Als mijn enige doel is om zo veel mogelijk vuurwerk te maken, zonder financiële motivatie, zonder verlangen naar erkenning, dan valt al het andere op zijn plaats.”
Kanu spreekt via Zoom vanuit zijn studio in Portugal over zijn eerste commerciële meubellijn in samenwerking met Knoll, het Amerikaanse bedrijf dat eerder onder meer Eero Saarinen en Mies van der Rohe. De collectie omvat een salontafel, console en bijzettafel, verkrijgbaar in twee kleuren brons en donkergrijs mangaan, met strakke lederen oppervlakken, afgeronde stalen staafranden en vloerlange kwastjes die putten uit Kanu’s Nigeriaanse en Texaanse erfgoed. De collectie zal dit jaar het middelpunt vormen van de presentatie van Knoll tijdens de show Meubelbeurs. En opmerkelijk genoeg is het precies wat het niet lijkt te zijn: een in massa geproduceerd object dat het gewicht van een persoonlijk verhaal draagt.
“Toen ik opgroeide in Texas met Nigeriaanse immigrantenouders, werd ik niet volledig geaccepteerd door de zwarte gemeenschap… het creëerde een gevoel van ontheemding. En dat gevoel is overal in mijn praktijk aanwezig. De vraag of een object thuishoort in de ruimte waarin het zich bevindt, of dat het als dit of dat moet worden gecategoriseerd. Dat wordt allemaal relevant”, zegt hij. Vanuit zijn atelier in de buurt van Lissabon assembleert Kanu verzamelde voorwerpen en gevonden materialen, van verroest metaal, afgedankt meubilair, beton, verbrand hout en velgen, tot nieuwe configuraties. Zijn praktijk heeft altijd gedraaid rond de spanning van wat er met een object gebeurt als je de functie ervan wegneemt, of het belast met iets dat nooit bedoeld was om te dragen. In een solotentoonstelling in de East London Gallery Zachte opening in 2018 (hetzelfde jaar dat hij samen met Formafantasma de Hublot Design Prize won) toonde hij een elektrische stoel van wit marmer, in drie delen versplinterd en op aparte sokkels gepresenteerd. Het werk herinnerde aan de geschiedenis van de doodstraf in zijn thuisstaat Texas. Het object zag er vredig uit, misschien omdat marmer het materiaal is dat wordt gebruikt in monumenten en gedenktekens, maar hier was het zeer verontrustend. Dat instinct – om iets te maken dat aan de oppervlakte op de ene manier leest en daaronder een andere betekent – is wat hij ook meebrengt naar de Knoll-samenwerking.
“Toen ik voor het eerst werd benaderd voor het project, was ik eigenlijk een heel andere collectie aan het ontwerpen. Maar Jonathan Olivares (de creatief directeur van Knoll) bekeek mijn werk en wees erop wat volgens hem goed zou passen binnen het Knoll-archief. En zo gebeurde het dat er een eenmalige kruk was die ik maakte voor een installatie in Performance Space New York.” De kruk was voorzien van bloedrode leren kwastjes die ontworpen waren om de bovenkant strakker te maken, zodat het object als trommel kon functioneren. “Ik heb ervoor gekozen om de kwastjes te laten hangen”, legt hij uit, “waardoor het niet langer een instrument was, maar dichter bij de Texaanse cultuur.” Het gerafelde leer van de Texaanse cowboycultuur dat zijn kindertijd vormde, en het dramatische vegen van rokken met gedroogde bladeren tijdens Afrikaanse maskeradeceremonies komen beide samen in zijn meubels. De kwastjes zijn over vormen heen gelegd in de taal van high-end meubilair en dragen een autobiografie. “Het schreeuwt niet ‘identiteit’ of ‘autobiografie'”, zegt Kanu. “Maar het beste wat ik kan doen, is maken wat ik weet.”
Naast zijn Knoll-debuut heeft Kanu een show in ICA Milano in samenwerking met de Nicoletta Fiorucci Foundation. De galerij is in tweeën verdeeld; de ene helft presenteert een installatie van wijlen Marc Camille Chaimowicz als eerbetoon aan Jean Cocteau, en de andere is Kanu’s installatie van een structuur opgebouwd uit versterkt karton. Op de muren staat het woord haptisch gegraveerd, wat aanraking of gevoel betekent. Maar waar Kanu echt naar op zoek is, is onzichtbare aanraking, de manier waarop we worden geïnformeerd en gevormd door dingen die nooit fysiek contact met ons opnemen, zoals migratie, afkomst en de verhalen van generaties die ons voorgingen.
De spanning tussen het maken als kunstenaar en als ontwerper staat centraal in zijn manier van werken. “Voor mij werkt functie als een leermechanisme. Het trekt mensen aan die misschien buiten de kunstwereld staan. Ze herkennen deze objecten. En na verloop van tijd, zelfs als ze zich in eerste instantie alleen maar tot de vorm aangetrokken voelen, kunnen ze de verborgen boodschappen, de politieke of sociaal-economische lagen ontdekken.” Hij is ook muzikant, heeft een EP opgenomen genaamd Shirtlifters met performancekunstenaar Matt Hilvers, en bevindt zich in de late stadia van de ontwikkeling van een speelfilm. “Ik beschouw mezelf als een exhibitionist”, zegt hij. “Waardoor elk aspect van mijn artistieke expressie in één ruimte kan culmineren.” En je kunt voelen dat in de manier waarop hij werkt binnen een continu spectrum van ideeën soortgelijke vragen via verschillende media worden beantwoord, waarbij elk project het volgende inspireert.
Ons gesprek gaat over film en architectuur, die Kanu beschrijft als ‘de meest veeleisende vormen van artistieke expressie die er bestaan. En het feit dat er zoveel kapitaal betrokken is bij het realiseren van ambitieuze projecten binnen deze ruimtes, maakt het veel moeilijker voor het zwarte bewustzijn om deze vormen van expressie te voeden. Dus in zekere zin voelt elke tentoonstelling als een kleine stap in de richting van het bewijzen van mezelf en de architect.’ De tafels arriveren in april in Milaan, drie decors voor een scène die Kanu zijn hele leven heeft geregisseerd. Pak een stoel, want de show is al begonnen.
Meubelbeurs vindt plaats in Milaan van 21-26 april 2026.
