Om duidelijkheid te krijgen over wat er nodig is om die droom werkelijkheid te laten worden, belde ik Thomas Linzey, een vriend en senior juridisch adviseur bij het Centrum voor Democratische en Milieurechten (CDER), om de mist van wensdenken te doorbreken.
Linzey nam geen blad voor de mond. “Als de openbare gronden echt zouden worden verkocht, zouden stammen deze gronden alleen kunnen beschermen door ze te kopen. Dat betekent dat ze een enorme hoeveelheid geld moeten inzamelen”, vertelde hij me. “Helaas is dat niet waarschijnlijk. Filantropie levert dat soort kapitaal gewoon niet aan inheemse gemeenschappen. Het is ook onwaarschijnlijk dat non-profitorganisaties grote hoeveelheden land kunnen opkopen. Ontwikkelaars met veel geld zullen deze biedingen waarschijnlijk winnen.”
Bovendien, zo vervolgde hij, “als we het kapitaal hadden gehad om dit soort aankopen te doen, zouden we dat al hebben gedaan, niet per se met openbare gronden, maar met andere grote stukken land.”
Het is een nuchtere beoordeling, maar voor mij was het niet verrassend. Ik heb jaren gewerkt met door inheemse groepen geleide groepen die zich richtten op natuurbehoud, herstel, biodiversiteit en regeneratieve landpraktijken. De barrière voor kapitaal – het hebben van betrouwbare, substantiële langetermijnfinanciering – blijft opkomen. En het kopen van land, hoe monumentaal ook, is nog maar het begin.
Waar we het niet zo vaak over hebben, is wat er gebeurt na een ‘landback’-overwinning. Hoe handhaven samenlevingen het bestuur, bouwen ze infrastructuur op en regenereren ze ecosystemen terwijl ze tegelijkertijd hun mensen ondersteunen?
