Vaak leren we bij grafisch ontwerp, bewust of niet, om dingen bij elkaar te laten passen, om dingen consistent genoeg te houden zodat het lijkt alsof ze allemaal uit een samenhangend geheel komen. Maar Nao Lee (ook bekend als ongedefinieerde tomaat) is een expert in het overwinnen van dit overgeërfde instinct; zij is het soort ontwerper dat dol is op combinaties. Misschien voelt ze zich daarom zo aangetrokken tot posters. Het format heeft het magische vermogen om allerlei ‘gecompliceerde verhalen in één scène’ te combineren, zegt de ontwerper. Deze dicht opeengepakte composities, die ze opbouwt met lagen op lagen digitale ruis, “laten lezers hun betekenis vanuit hun eigen perspectief interpreteren”, legt Nao uit. “Dit leidt tot een open debat en inspiratie.”
Voor een ontwerper wiens composities vol avontuur en chaos zijn, zou je denken dat Nao’s ontwerpinspiratie voortkomt uit heel bijzondere dingen, maar haar invloeden zijn eigenlijk behoorlijk huiselijk. ‘Ik houd van taal’, zegt ze. “Medische tandpastaverpakkingen, documentformulieren of snacklogo’s zijn alledaagse voorwerpen met een verborgen werking.” De ontwerper houdt er vooral van als de meer experimentele visuele elementen van deze eigenzinnige designobjecten worden gemengd met meer verfijnde typografie of illustraties. Deze balans tussen pragmatisme en spel ‘verkleint de hiërarchie tussen ontwerpers en lezers’, zegt ze, en is iets waar ze graag op ingaat in haar creatieve benadering.
Als je jezelf erop betrapt hebt dat je de omtrek van kaarten of de texturen van echt terrein kunt zien in het werk van de in Seoul gevestigde ontwerpers, zit je er niet ver naast. Nao’s uitgesproken beeldtaal is bedoeld om “een nostalgisch gevoel van het verleden op te roepen, toen mensen nieuwsgierig en verwonderd waren over het land waarop ze leefden”, zegt ze. Betoverd door oude symbolen en archeologische vindplaatsen, voelen de posters en publicaties van de ontwerper alsof ze gevuld zijn met kleine schatten die ze heeft verborgen om op te graven: een reeks kleine tekeningen langs de rand, tekst in meerdere huiden van patroon en textuur; hoe meer je kijkt, hoe meer je opgraaft.
