Hier in San Francisco leven we in een luchtbel en dat weten we. Terwijl een groot deel van de rest van het land de stad ziet door de lens van Fox News-cameramannen die op zoek zijn naar daklozenkampen, leven we feitelijk in een heel mooi, heel rijk en momenteel heel erg rijk land. AI– bezette plaats. Traditioneel bieden reclameborden langs de 101 door Silicon Valley een kijkje in de collectieve geest van de technologie-industrie. Tegenwoordig is een groot deel van die industrie, inclusief de meeste grote AI-laboratoria, hier in San Francisco gevestigd, en reclameborden hebben dit voorbeeld gevolgd.
De San Francisco-kroniek heeft onlangs het werk gedaan om letterlijk elk reclamebord in de stad te catalogiseren en ontdekte dat de helft nu reclame maakt voor AI-apps, -platforms en -infrastructuur. De woorden en beelden die ze gebruiken onthullen iets over hoe de AI-industrie zichzelf en de wereld eromheen ziet.
Je bent hier
Over het algemeen stinken de advertenties naar jonge bedrijven in een jonge branche. Maar ze beelden ook een kunstmatige-intelligentie-industrie af die het experimentele stadium ver voorbij is. Billboards in de stad maken vooral reclame voor echte apps die niet-triviale dingen doen en voor producten die echte, soms nicheproblemen oplossen die de zinvolle inzet van AI in zakelijke omgevingen belemmeren.
Geen ruimte voor veiligheid
Hoewel de veiligheid van AI, de afstemming op menselijke waarden en doelen en bestuur fel bediscussieerde kwesties blijven, worden deze onderwerpen in bijna geen enkele buitenreclame vermeld.
De go-to-market-teams van AI-bedrijven zijn misschien van mening dat billboards geen plaats zijn voor genuanceerde politieke debatten. De advertenties lijken gericht te zijn op Chief Information Officers of besluitvormers op VP-niveau die een concurrentievoordeel proberen te behalen door AI voor meerdere zakelijke taken te gebruiken. Deze doelgroep is waarschijnlijk meer geïnteresseerd in agentische functies, betrouwbaarheid en schaalbaarheid.
Slechts één board, van Okta, noemde het neerwaartse risico. Op het reclamebord staat: “Bouw en beveilig AI-agenten vanaf de eerste dag. Okta beveiligt AI.” Wat Okta feitelijk verkoopt is identiteits- en toegangsbeheer voor AI-agenten, dat wil zeggen de authenticatie- en toestemmingssystemen die voorkomen dat agenten dingen zien die ze niet zouden moeten zien.
Aan de andere kant zal vertrouwen een groot probleem worden naarmate AI-modellen en -middelen zich binnen ondernemingen verspreiden. Managers en werknemers zullen in de loop van de tijd vertrouwen in deze systemen moeten opbouwen, en dat vertrouwen hangt af van de mate waarin AI de zaken consequent goed doet en hen steeds waardevoller werk toevertrouwt. Als een AI-systeem bijvoorbeeld gevoelige informatie zou lekken, zou het vertrouwen kunnen verdwijnen en zou de tool zelf snel zijn waarde verliezen.
‘Stop met het aannemen van mensen’
Een andere olifant in de kamer is het vervangen van banen, maar geen van de reclameborden erkent dit. In één geval leunen ze erin.
Artisan AI, die AI-‘arbeiders’ verkoopt, is gepolijst controversiële reclameborden door de stad, wat suggereert dat menselijke vervanging eigenlijk een behoorlijk coole toekomst is. In een dubbeldekkeradvertentie met i Kroniek stuk, zegt een vrouw: ‘Stop werkgelegenheid mensen.” Hieronder gebaart een man die eruitziet als een thuiswinkelier naar haar en zegt: “Het zijn niet de jaren 90 meer, hallo Ava.” Ava is blijkbaar de avatar van de digitale werkers van Artisan.
Critici noemen de campagne dystopisch en anti-arbeiders, en sommige reclameborden zijn vernield. De 20-jarige directeur van Artisan, Jasper Carmichael-Jack, zei dat de promotie bedoeld was als een “schok”. marketing.” Maar goed, het Artisan-team is duidelijk een brutaal stel, en zelfs de bedrijfsnaam is doorspekt met ironie: het woord ‘ambachtelijk’ verwijst meestal naar iets dat is gemaakt door ervaren mensen. menselijk handen. (In San Francisco, “ambachtelijke” avocadotoost kost $ 9)
Branie
Sommige reclameborden weerspiegelen het grenzeloze vertrouwen van de versnellende ‘bouwers’-menigte.
Het reclamebord van Linear toont de hand van God, vormgegeven naar die van Michelangelo Adams scheppingen reikt naar beneden om een zwerm handvormige markeringen aan te raken die AI-agenten lijken te vertegenwoordigen. De slogan luidt: “Agenten. Op uw bevel.” Linear maakt projectmanagementsoftware voor engineeringteams. De AI-agenten voeren taken uit die ooit door mensen werden gedaan, zoals toewijzing, het volgen van problemen en sprintplanning. De implicatie is moeilijk te missen: als AI-agenten veel van de dingen kunnen doen die mensen ooit deden, zullen de instruerende mensen voor god gaan spelen.
Bland, wiens platform mensachtige AI-agenten creëert die kunnen bellen en gebeld kunnen worden, hanteert een soortgelijke aanpak. Het reclamebord heeft een romantische coversfeer met een mannelijke (klantenondersteuning?) robot die een vrouwelijke vrouw omhelst. Het onderschrift luidt: “Klantenondersteuning die er echt om geeft.” In plaats van de voor de hand liggende sociaal-economische en klantervaringsproblemen aan te pakken, lijkt Bland deze te omarmen. In wezen is de boodschap dat AI-agenten in staat zijn tot empathie die verder gaat dan wat menselijk ondersteunend personeel aankan. Maar die bewering is op zijn best hoopvol. Tip: AI-modellen zijn er nog niet.
We praten niet met jou
Als je dacht dat de AI-reclameborden van de stad bedoeld waren voor een algemeen publiek, suggereert de advertentie van AgentMail anders. Het bevat een screenshot van een tweet van Y Combinator-oprichter en mega-investeerder Paul Graham, waarin hij een startup beschrijft waarvan de marktkapitalisatie ‘als fictie zal klinken’. De naam van het bedrijf wordt niet eens genoemd in de tweet.
Het onderschrift op het kaartjesbord luidt: “We hebben hoge verwachtingen…” gevolgd door “Geen druk, toch?” AgentMail heeft al ongeveer $6 miljoen aan startfinanciering opgehaald bij General Catalyst, met deelname van Y Combinator en engelinvesteerders, waaronder Graham. De advertentie richt zich mogelijk op nieuwe klanten op het platform die e-mailaccounts maken voor AI-agenten. Of het zou kunnen proberen interesse te wekken bij potentiële A-round investeerders. Hoe dan ook, het reclamebord hanteert een ‘als je het weet, dan weet je’-benadering die alleen voor een paar duizend mensen zinvol zal zijn als ze toevallig langsrijden.
Hallo DesMoines
Het is de moeite waard om je voor te stellen hoe deze advertenties buiten de zeepbel van San Francisco terecht zouden komen. In Des Moines, Iowa, kan de instructie van het Artisan-reclamebord om “Stop met het aannemen van mensen” minder brutaal en dreigender overkomen. Sommige bewoners zouden de robotliefhebber-advertentie van Bland op dezelfde manier kunnen opvatten.
Andere advertenties lijken gewoon vreemd. Automobilisten zouden zich afvragen wat de Baseten in vredesnaam verkoopt met de boodschap ‘eigen je eigen einde’. (Met het platform van Baseten kunnen bedrijven controle uitoefenen over de AI-modellen die ze gebruiken om output in de productie te genereren.) En de ‘Graham tweet’-advertentie van AgentMail zou waarschijnlijk onbegrijpelijk zijn.
