Op de meeste moderne middelbare scholen is gym een complete les – iets dat je kunt volgen als je geen sport beoefent en een keuzevak met betrekking tot gezondheid/fitness moet vervullen. Vaak zitten de deelnemers op de tribune te praten, of spelen ze halfslachtig een potje basketbal.
Er was echter een tijd in dit land waarin gym serieuzer werd genomen, en het bereikte zijn absolute hoogtepunt op de La Sierra High School in Carmichael, Californië.
In de jaren vijftig en zestig had La Sierra het misschien wel meest rigoureuze gymprogramma van het land, zo niet van de wereld. Het zogenaamde ‘La Sierra-systeem’ werd geboren in een tijd dat de Tweede Wereldoorlog voorbij was, de Koude Oorlog nog steeds aan het opwarmen was en welvaart en technologische vooruitgang het leven sedentairer en comfortabeler maakten. In deze sfeer bestond er een nationale bezorgdheid over de vraag of de Amerikanen te soft, te zwaar en zelfgenoegzaam zouden worden, niet alleen om hun land in oorlog te verdedigen, maar ook om energiek de uitdagingen van de vrede het hoofd te bieden.
Zoals president John F. Kennedy schreef “De zachte Amerikaan”:
fysieke fitheid is niet alleen een van de belangrijkste sleutels tot een gezond lichaam; het is de basis van dynamische en creatieve intellectuele activiteit. . . . (Wij) weten wat de Grieken wisten: dat intelligentie en vaardigheid alleen op het hoogtepunt van hun capaciteit kunnen functioneren als het lichaam gezond en sterk is; dat sterke geesten en sterke geesten gewoonlijk gezonde lichamen bewonen.
In die zin is fysieke fitheid de basis van alle activiteiten in onze samenleving. En als onze lichamen zacht en inactief worden, als we er niet in slagen de fysieke ontwikkeling en vaardigheden aan te moedigen, zullen we ons vermogen ondermijnen om te denken, te werken en de vaardigheden te gebruiken die essentieel zijn voor een groeiend en complex Amerika.
De fysieke fitheid van onze burgers is dus een cruciale voorwaarde voor de realisatie van Amerika van zijn volledige potentieel als natie en voor de kans van elke individuele burger om volledig en vruchtbaar gebruik te maken van zijn capaciteiten.
Om de fysieke achteruitgang van zijn landgenoten een halt toe te roepen en het idee te bevorderen van het ontwikkelen van een gezonde geest in een gezond lichaam, JFK gebruikt De President’s Council on Physical Fitness wilde atletiekprogramma’s in het hele land nieuw leven inblazen en keek naar La Sierra als een voorbeeld van wat op dat gebied mogelijk was.
De eerste paar minuten van de bovenstaande video laten je zien hoe sommige aspecten van het La Sierra-programma eruit zagen.
Het La Sierra-systeem was ontwikkeld door WO II-veteraan Stan LeProtti, die zich liet inspireren door de klassieke ‘hele man’-benadering van fitness, zoals verdedigd door de oude Grieken. LeProtti’s programma was bedoeld om de kracht, behendigheid, balans, flexibiliteit, kracht en uithoudingsvermogen – evenals leiderschapskwaliteiten – van alle mannen in de studentenpopulatie te verbeteren, niet alleen van de relatief weinige jongens die deelnamen aan de georganiseerde atletiek. Het programma omvatte niet alleen fysieke training – een regime dat een intensieve warming-up van 12 minuten, sporten, spelletjes, dans, worstelen, gymnastiek, hardlopen, watersporten en werken op verschillende apparaten zoals pegboards omvatte – maar omvatte ook regelmatige bijeenkomsten om over de filosofie te praten – Waarom – achter. Studenten werd geleerd dat de fitnessroutines die ze uitvoerden niet alleen hun lichaam bouwden, maar ook hun geest voorbereidden op het leren en hun geest op het omgaan met de tegenslagen van het leven.
Het gedeelte ‘Filosofie’ van La Sierra PE-handboek omvat zowel “Fysieke fitheid” als “Psychologische fitheid” als twee van de doelstellingen van het programma, en vermeldt het volgende onder de doelstellingen van laatstgenoemde:
- Van studenten wordt systematisch en bewust verwacht dat zij binnen hun individuele capaciteiten ‘alles uit de kast halen’ in een reeks fysieke ontwikkelingsactiviteiten, waarbij het uithoudingsvermogen en de pijntolerantie geleidelijk toenemen.
- Studenten ontwikkelen een goed gedisciplineerde houding ten opzichte van het ‘hard werken-principe’ in de vorm van zware activiteiten van het type energie-output.
Toen de producenten van De motivatiefactoreen documentaire over het La Sierra-systeem, waarin mensen werden geïnterviewd die het in hun jeugd hadden meegemaakt; zij rapporteerden dat het programma dit zeer gewenste effect had opgeleverd – en dat het hen ook in de volwassenheid bijbleef; Toen deze La Sierra-studenten in latere jaren uitdagingen hadden ondervonden, keerden ze terug naar hun gymervaringen als toetssteen – een herinnering dat ze in staat waren om moeilijke dingen te doen.
Een ander uniek kenmerk van het La Sierra-systeem was het gebruik van ‘vaardigheidsgroepering’ – een hiërarchie van rangen die verschillende niveaus van fysieke vaardigheid aangeeft. De jongens werden op basis van deze niveaus in teams ingedeeld, en elk team/niveau werd geïdentificeerd door verschillende gekleurde satijnen zwembroeken die door de respectievelijke leden werden gedragen (zonder shirt) tijdens de training. Alle eerstejaars begonnen in het witte team, droegen een witte korte broek en konden zich vervolgens gedurende hun middelbare schooltijd opwerken in de gelederen. Toen je naar het volgende niveau testte, moest je je oude gekleurde shorts weggooien voor een nieuwe en trots je verdiende prestatie laten zien. Het kleursysteem is ontworpen om te profiteren van de natuurlijke neiging van jongens om concurrentie En publiekelijk erkende status als een aansporing tot “fysieke uitmuntendheid”.
Je zou geneigd kunnen zijn je af te vragen of dit systeem de jongens die een lager conditieniveau hadden en korte broeken van een lager niveau moesten dragen, niet beschaamde en in verlegenheid bracht. Zouden de kleurgroepen hen niet een slecht gevoel geven als ze hun positie onderaan de ladder moesten bekendmaken?
Een toenmalige trainer, Richard Chester Tucker, die later zijn proefschrift schreef over het kleurensysteem van La Sierra, onderzocht deze vraag. Hij vergeleek het fysiek minst bekwame derde deel van de leerlingen van zowel La Sierra als van een school met een traditioneel programma voor lichamelijke opvoeding. Wat hij ontdekte was dat er geen verschil was tussen het gevoel van eigenwaarde van de jongens in elke groep. Maar de jongens van La Sierra waren lichamelijk fitter dan die van de andere school; Zo kon het laagste derde deel van de jongens in La Sierra gemiddeld negen pull-ups doen, terwijl het laagste derde deel van de jongens in het traditionele gymprogramma er slechts twee kon doen. Met andere woorden: het kleurgecodeerde korte broeksysteem zorgde er niet voor dat de leerlingen een slecht gevoel over zichzelf kregen, maar het inspireerde hen om hoger te streven; Misschien zouden deze kinderen nooit topsporters worden, maar het kleurencodesysteem motiveerde hen daartoe hun best. Zoals Tucker zegt De motivatiefactor“We kregen veel kritiek omdat mensen zeiden: ‘Je laat deze kinderen in witte koffers rondlopen. Wat doet dat met hun zelfrespect?’ Het zorgt ervoor dat ze rode koffers willen hebben!”
Toen zij als volwassenen werden geïnterviewd, herinnerden degenen die het La Sierra-programma hadden doorlopen het als leuk en zeer ondersteunend; de jongens moedigden elkaar aan en hielpen elkaar naar het volgende niveau.
Binnen het kleursysteem waren er vier hoofdniveaus: wit (beginner), rood (gemiddeld), blauw (gevorderd) en marineblauw (ultieme atleet). Binnen het Blauwe niveau waren er twee subniveaus: Paars en Goud. Meer dan 90% van de studenten kon tegen het einde van hun eerste jaar doorstromen van het witte team naar het rode team, en 60% kon uiteindelijk het blauwe team bereiken. Op elke 100 studenten droegen er slechts één of twee nog een witte zwembroek toen ze afstudeerden.
De volgende benchmarks moesten worden behaald om voorbij het Witte Team te komen en de daaropvolgende kleurniveaus in het La Sierra-systeem te bereiken.
Elk kleurniveau had minimum-, mediaan- en “plafond”-subnormen; de plafondnorm voor het ene kleurniveau was de minimumnorm voor het volgende; Als u binnen een kleurniveau de plafondnorm bereikt, gaat u de volgende kleur omhoog. Wat hieronder wordt vermeld, is de minimumstandaard voor elk hoofdkleurniveau:
Rood (gemiddeld)
- Optrekken: 10
- Opdrukoefeningen: 32
- Bardips: 12
- Sit-ups: 60
- Staande brede sprong: 6’9 ”
- Shuttle van 200 meter: 34 seconden
- Touwklimmen (18′, staande start): Gebruik alleen de handen (geen voeten)
- Behendigheidsrun: 20 seconden
- 880 meter hardlopen: 3 minuten
- Mijlloop: 7 minuten
- Man tillen en dragen: 880 meter
- Ophangbord (verticaal): 6 gaten
- 50 meter zwemmen (vrije slag): 36 seconden
Blauw (geavanceerd)
- Optrekken: 14
- Opdrukoefeningen: 48
- Bardips: 18
- Staande brede sprong: 7’3 “
- Hangende beenverhoging: 24
- Shuttle van 300 meter: 52 seconden
- Touwklimmen (18′, staande start): 15 seconden, alleen met de handen
- Behendigheidsrun: 19 seconden
- 1320 meter hardlopen: 4:20
- Man tillen en dragen: 1320 meter
- Prikbord (verticaal): 1 slag
- Verlengt de push-up: 5
- 1,5 km hardlopen: 10.30 uur
- 50 meter zwemmen (vrije slag): 32 seconden
Marineblauw (ultieme atleet)
De mediaan- en plafondsubstandaarden binnen het blauwe niveau werden gecategoriseerd als hun eigen kleuren: paars en goud. Om te testen voor de marineblauwe koffers moest je eerst je gouden koffers verdienen.
- Optrekken: 34
- Bardips: 52
- Handstand push-ups: 50
- Alle. Burpees met 1 arm (30 sec.): 26
- Shuttle van 300 meter: 47,5 seconden
- Touwklimmen (20′, alleen handen, zittende start): 2 tochten
- Behendigheidsrun: 17 seconden
- Extensie opdrukken (8”): 100
- Ophangbord (verticaal): 5 ritten
- Handstand: 45 seconden
- Man tillen en dragen: 5 mijl
- Mijlloop: 5:15
- 5 mijl joggen: finish
- Hindernissenparcours: Geïmplementeerd
- Zwemmen (ligging): 1 mijl
- Zwemmen (onder water): 50 meter
- Zwemmen (elke slagcombinatie): 2 mijl
- Hangende float uitvoeren met vastgebonden armen en enkels (diep water): 6 minuten
- In verticale positie in diep water blijven drijven (gebruik van armen en benen toegestaan binnen een cirkel van 2,5 meter): 2 uur
Marineblauwe korte broeken, die het toppunt van fysieke fitheid vertegenwoordigen, waren uiteraard buitengewoon moeilijk te verdienen, en als gevolg daarvan luidruchtig begeerd. Wanneer een leerling zijn marinebroek verdiende, werd zijn prestatie bekendgemaakt via het PA-systeem van de school en barstte het hele studentenbestand uit in daverend gejuich.
Tussen 1958, toen het marineblauwe niveau werd ingevoerd, en 1983, toen de La Sierra High School werd gesloten, konden slechts 21 studenten deze koffers verkrijgen. Tegenwoordig is de standaard nog steeds een bewijs van een tijd die hoge verwachtingen had van zijn jongeren, die geloofden in hun potentieel en hen ertoe aanzetten er zoveel mogelijk van te bereiken.
Luister naar deze aflevering van de AoM-podcast voor meer over het La Sierra PE-programma:
Met een archief van 4.000 artikelen hebben we besloten om elke zondag een klassiek stuk opnieuw te publiceren om onze nieuwere lezers te helpen enkele van de beste groenblijvende juweeltjes uit het verleden te ontdekken. Dit artikel verscheen oorspronkelijk in maart 2022.
