Beweging is uiteraard de moedertaal van Nash. Zijn merk heeft een reputatie opgebouwd met kinetische snit, kledingstukken die reageren op het lichaam in plaats van het te beperken. Maar ballet presenteert een ander stel regels: gecodificeerd, veeleisend en bijna architectonisch in zijn eisen. “Door te ontwerpen voor beweging en zelf danser te zijn, heb ik de tools in handen gekregen om voor ballet te ontwerpen”, legt hij uit. “Maar elke vorm van dans en beweging is anders, en ik was erg gefascineerd door het ontwerpen van de speciale kenmerken van ballet als kunstvorm. Hoe kon ik iets ontwerpen dat grenzen verlegde en tegelijkertijd de vorm en lijnen van ballet respecteerde.”
Die spanning – push versus respect – vormt de kern van Alchimie. Dit staat ook in het bredere programma. Yugenvoor het eerst uitgevoerd in 2018 voor Leonard Bernstein Chichester-hymnenkeert terug met zijn reserve, meditatieve kracht intact, gevormd door Edmund de Waalis ingesteld en Shirin Gilde’s minimale kostuum. Naast, Zonder titel, 2023 herhaalt de dialoog van McGregor met de overledene Carmen Herrerahaar scherpe geometrie vertaalde zich in beweging tegen Anna Thorvaldsdottir’s score. Beide werken zijn heroplevingen, maar geen van beide voelt archiefwaardig aan; ze fungeren meer als coördinaten en brengen in kaart waar McGregor is geweest, zodat het nieuwe stuk zich verder kan uitstrekken.
Voor Nash begon het ontwerpproces niet met silhouet, maar met conversatie. “De kostuums begonnen met de bedoeling om mijn ontwerp-DNA te laten samensmelten met Wayne’s wereld, dus het was echt een samenwerking”, zegt hij. “Wayne vertelde me over een boek dat hij aan het lezen was en zijn bedoelingen met de scène, de lay-out en zijn kleurkeuze. Dit vertelde hoe deze elementen op elk kostuum werden gebruikt.” Het herinnert ons eraan dat design in ballet altijd relationeel is: met licht, met muziek, met ruimte, met de huid.
En de huid is de sleutel. McGregors choreografie is al lange tijd geobsedeerd door de uiteinden van het menselijk lichaam – hoe ver het kan buigen, strekken en articuleren. Nash ontmoet het met stof die zich bijna als een tweede opperhuid gedraagt, ontworpen voor stretch, elasticiteit en precisie. Het resultaat is kleding die niet alleen de beweging volgt, maar deze versterkt, waarbij elke lijn wordt gevolgd terwijl deze zich ontvouwt.
Als er een toekomst in deze samenwerking schuilt, denkt Nash er al over na. “Ik ben echt geïnspireerd door beweging en het is een deel van mijn leven, dus ik geloof echt dat ballet een andere manier is om dit te visualiseren.” Het is een simpele uitspraak, maar hij heeft gewicht. Waarvoor Alchimie suggereert vooral dat de grenzen tussen disciplines steeds poreuzer worden – dat mode kan denken als choreografie, dat choreografie zich kan kleden als mode.
En in die overlap komt iets scherpers naar voren. Niet echt mode, niet echt dans – maar iets rusteloos, veeleisends en helemaal van het moment.
‘Wayne McGregor: Alchemies’ is t/m 6 mei te zien in het Royal Opera House, ontdek de show en boek tickets hier. Fotografie met dank aan © 2026 RBO – gefotografeerd door Andrej Uspenski.
