Aanvankelijk draaide de titelreeks rond thema’s als in de schijnwerpers staan die relevant zijn voor het verhaal van de hoofdpersoon, maar ook om een brutale verwijzing naar de spotlight-achtige sluipschutterscope van de klassieke Bond-filmopening. Toen het duo eenmaal met het concept van filteronthullingen was beland, testten ze het fysiek met rood en blauw acetaat op vroege ontwerpen om te zien hoe het mechanisme in werkelijkheid werkte. Vervolgens bouwden ze digitaal tests in andere kleurruimten. Ze zochten uit hoe het er in beweging uit zou kunnen zien en ontwikkelden de mechanische aard van theatrale verfrollers totdat het voldeed aan de behoefte van Riz: innerlijke onrust vastleggen die de hoofdruimte van zijn personage weerspiegelt.
“Gezien de impuls van het complot rond James Bond – de beroemdste spion ter wereld – wordt gezinspeeld op ondertonen van het genre van intelligentie en spionage, zowel in de keuze voor een monospace-lettertype, ABC Rom Mono, als in de zeer traceerbare, code-achtige setting ervan”, zegt Luke. “De titels van de afleveringen bevatten ook Urdu en Arabisch tegen relevante definities, waardoor enkele nuances van meerdere identiteiten alleen al door typografie en taal naar voren komen”, zegt Jody. Terwijl de kleuren verschillende woorden onthullen, knikt het gevoel van geheimhouding en verschuivende informatie naar het spionagegenre, terwijl het tegelijkertijd verwijst naar de verschillende culturele betekenissen van ‘aas’.
“Na onze titels voor de show Bloed in 2021 wilden we graag meer titelreeksen maken. Het format is snel en moet vaak in korte tijd veel uitdrukken, dus het is altijd een leuke uitdaging. En natuurlijk is ons team allemaal dol op het werk van Riz Ahmed, dus we konden de kans niet laten liggen om met hem samen te werken”, zegt Jody. “Het was vooral spannend toen we een voorproefje kregen van de eerste paar afleveringen van Aas – het is grappig, slim en belangrijk – kijk naar de show en het spreekt voor zich.”
Nu de wereld op het punt staat te leren wie de nieuwe officiële Bond zal zijn, kon de show niet op een beter moment komen. Maar met de intelligente distillatie van taal in de titelreeks, pittige en reverbgitaren die een beetje spionage-achtig aanvoelen, het quasi-Bond-themalied van Jorja Smith en Riz’ oog voor goede beelden, kunnen we het allemaal wel in bed stoppen. Wij hebben onze James Bond al.
