We hebben meer studio-horrorfilms nodig, zoals die van Maggie Gyllenhaal De bruid!. Ze communiceert een soort oerwoede via haar film, waarin de nieuwe Oscarwinnares Jessie Buckley de dubbele rol van verteller en hoofdpersoon speelt: ze speelt in de eerste plaats de ‘bruid’ die in de titel wordt genoemd, terwijl ze in de marge de tijd neemt om de geest van Mary Shelley, de grote Engelse romanschrijfster die verantwoordelijk is voor de afdruk, te portretteren. Frankensteinof dat Moderne Prometheus over cultuur voor altijd in 1818.
Het is een slim concept, hoewel Gyllenhaal zichzelf beloont voor haar slimheid, terwijl ze er niet in slaagt haar slimheid lonend te maken voor de kijkers. Gelukkig gaf het universum de films in maart een superieur stukje tegenprogrammering De bruid! ging in première. Dode minnaarGrace Glowicki’s eigen bijdrage aan de grote bibliotheek i Frankenstein riffs. Als we meer horror-achtige studie nodig hebben De bruid!Wij behoefte meer onafhankelijke horror-achtig Dode minnaareen film die Glowicki lijkt te hebben gemaakt met een budget dat voornamelijk werd besteed aan winkelen bij JoAnn Fabrics. Dode minnaar is zelfgemaakt, een ‘laten we een show opzetten’-productie, waarbij Glowicki’s interesses als kunstenaar worden ondersteund door een cast van haar vrienden en geliefden, die elk zo’n even belangrijke rol spelen in de compositie van de film dat ze hun eigen lappendekenkolos vormen.
Het feit dat De bruid! En Dode minnaar geopend binnen handbereik van elkaar (respectievelijk 6 maart en 20 maart) is waarschijnlijk niet toevallig, maar of dat nu zo is of niet, de nabijheid is nog steeds welkom. Het is een kans om na te denken over wat deze films elkaar te zeggen hebben en, belangrijker nog, wat ze te zeggen hebben En over de films van hun merk en model die hen voorgingen. “Een raar kunsthuis Frankenstein rassen” is een zeer specifieke niche, maar toch is een nis. En nu is het een goed moment om een paar van de edelstenen die erin zitten op te graven.
