Het Amerikaanse ministerie van Arbeid (DOL) heeft een voorstel ingediend een nieuwe regel wat een nieuwe vorm zou kunnen geven aan de manier waarop onafhankelijke werknemers in de Verenigde Staten worden geclassificeerd. Na bijna twintig jaar van juridische strijd, politieke ups en downs en beleidsstrijd probeert het bureau opnieuw een van de meest controversiële vragen in het moderne arbeidsrecht op te helderen: wie mag zelfstandig werken, en volgens welke regels?
Voor mij is dit debat niet theoretisch. Ik heb er bijna twintig jaar in gewoond. Tegenwoordig heb ik, als algemeen adviseur van een platform dat zich toelegt op het verbinden van onafhankelijke gezondheidszorgwerkers met open diensten, gezien hoe ons rechtssysteem worstelt om echt zorg te dragen voor de werknemers die het zegt te willen beschermen. De realiteit is dat de manier waarop Amerikanen werken is veranderd, maar onze juridische structuur heeft geen gelijke tred gehouden.
De traditionele werkstructuur is gebouwd voor een ander personeelsbestand in een ander tijdperk, en is nooit voor iedereen ontworpen. Onafhankelijk werk opende de deur voor miljoenen die buitengesloten waren, en de technologie die twintig jaar geleden opkwam, heeft dit alleen maar versneld.
EEN SYSTEEM MET BELOFTEN
In het begin van mijn carrière werd ik blootgesteld aan de door de toenmalige senator Obama voorgestelde wetgeving inzake de classificatie van onafhankelijke contractanten terwijl ik werkte met LiveOps, een van de eerste platforms die mensen met elkaar in contact bracht voor flexibel werk. In een tijd waarin de impact van dit beleid nog niet echt werd begrepen, zag ik uit de eerste hand hoe de toegang tot zelfstandig werk kansen creëerde voor mensen die niet bediend worden door traditionele arbeidsmodellen. Groepen zoals moeders die terugkeren naar de arbeidsmarkt, verzorgers, studenten en anderen die behoefte hebben aan flexibiliteit. Die ervaring heeft mijn perspectief opnieuw vorm gegeven, waardoor mijn focus verlegde van de burgerrechtenwetgeving naar een bredere overtuiging dat toegang tot werk op zichzelf een fundamentele burgerrechtenkwestie is. Dit heeft uiteindelijk mijn carrièrepad veranderd.
De toename van het aantal apps voor het delen van ritten en bezorgplatforms heeft dit probleem van de ene op de andere dag veranderd in een probleem dat tastbaar en gemakkelijk te begrijpen was. Toch leidde het er ook toe dat sommige bedrijven werknemers gingen behandelen als verwisselbare inputs voor een logistieke machine, en we zagen de menselijkheid die de vroege platforms aandreef, beginnen te vervagen.
Het debat verhardde zich in twee tegengestelde kampen: de ene kant beweerde dat technologiebedrijven werknemers uitbuitten, en de andere kant benadrukte dat flexibiliteit het behoud van onafhankelijk werk vereiste. Helaas misten beide partijen het diepere probleem, namelijk dat de wet zelf werd overtreden. Werknemers passen in een traditioneel model met volledige arbeidsbescherming, of worden gecategoriseerd als een onafhankelijke bedrijfseigenaar zonder arbeidsbescherming. Uiteindelijk strafte het systeem innovatie die de werknemers probeerde te ondersteunen, en niemand won.
HET BELEID MOET ZELFSTANDIG WERK ONDERSTEUNEN
De door de DOL voorgestelde regel is een noodzakelijke oplossing voor dit verouderde, ongeschikte wegennet 36% van de bevolking werkt nu. De regel is bedoeld om te verduidelijken hoe de onafhankelijke status moet worden beoordeeld, waarbij de nadruk ligt op de mate van controle die een bedrijf uitoefent en of een werknemer een reële kans heeft op winst of verlies op basis van initiatief en investeringen.
Freelance werk omvat nu sectoren van de gezondheidszorg en de bouw tot transport, creatieve dienstverlening en persoonlijke verzorging. Miljoenen mensen vertrouwen erop als primaire bron van inkomsten of als een flexibele aanvulling op andere taken, vooral nu de betaalbaarheidscrisis zich verdiept.
De vraag is niet langer of er zelfstandig werk moet bestaan. Dat doet het al. De echte vraag is of het beleid zich zal ontwikkelen om de mensen te ondersteunen die ervan afhankelijk zijn.
DE TOEKOMST VAN WERK
Als de toekomst van werk echt om inclusiviteit gaat, zodat meer mensen aan de economie kunnen deelnemen, moeten we het systeem zelf opnieuw vormgeven. Duidelijkheid over hoe werknemers moeten worden geclassificeerd is een cruciale stap, maar we moeten nog verder gaan als we een betekenisvolle impact willen hebben.
We moeten de voordelen en bescherming van de wet loskoppelen van de arbeidsstatus.
Sommige staten zijn begonnen te experimenteren met nieuwe benaderingen: draagbare voordelen dat werknemers op meerdere platforms volgt, zorg- en pensioenbijdragen die niet gebonden zijn aan één bedrijf, en beleidskaders die de flexibiliteit beschermen en tegelijkertijd de veiligheid vergroten. Dit zijn toekomstgerichte ideeën die wijzen op een meer realistische toekomst voor werk.
Het voorstel van de DOL zal het debat niet beëindigen. Als het wordt geïmplementeerd, zal het te maken krijgen met juridische problemen en politieke reacties. Maar het signaleert iets belangrijks, namelijk een groeiend besef dat de toekomst van werk niet kan worden bepaald door 20e-eeuwse aannames.
De echte taak die voor ons ligt, is het bouwen van een systeem dat werknemers beschermt en tegelijkertijd de flexibiliteit behoudt die miljoenen mensen in staat stelt überhaupt de arbeidsmarkt te betreden. Omdat het grootste risico niet is dat zelfstandig ondernemerschap overleeft, maar dat de mensen die ervan afhankelijk zijn de weg naar de economie helemaal kwijtraken.
De beroepsbevolking verandert en nu is het tijd dat de wet eindelijk een inhaalslag maakt.
Regan Parker is algemeen adviseur en public affairs-functionaris bij ShiftKey.
