Wat het bureau in plaats daarvan bedacht was een warme, handgemaakte uitstraling die het onderwerp duurzaamheid veel toegankelijker maakt. Een belangrijke referentie voor de beeldtaal was ‘de subversieve eenvoud van hobo-hiërogliefen – de krijtmarkeringen achtergelaten door mensen die tijdens de Grote Depressie door Amerika reisden’, vertelt Pali. “Deze vroege vormen van menselijke markering zijn geworteld in puur pragmatisme: snelle, directe signalen die mensen met elkaar en met het landschap verbinden. We wilden diezelfde gegronde, menselijke kwaliteit in de Casi-identiteit”, zegt hij.
Bij het aanpakken van het logo van de organisatie probeerde het team van Templo eerst een meer traditionele, uitgeklede benadering van een vorm geïnspireerd op hiërogliefen, maar alles voelde een beetje te gepolijst en vlak aan. Pas toen de mede-oprichter met zijn dochter aan het wandelen was, ontstond het idee voor de geanimeerde staande figuur: “Ze begon speels vormen te vormen met haar armen en hoofd, waardoor een schaduw werd geworpen die meteen een oog creëerde”, zegt Pali. “Dat ene moment kristalliseerde alles: een eenvoudig, ouderwets teken dat onze verbinding met de aarde viert.”
Templo’s benadering van de geïllustreerde taal rondom Casi ontvouwde zich van daaruit heel natuurlijk: een reeks grafische uitsneden die er opzettelijk onvolmaakt en handgemaakt uitzien, allemaal bezield met een bewegingstaal die menselijk en levend aanvoelt. Om dit te bereiken heeft Templo alles in de studio met de hand geanimeerd, elkaar gefilmd en natuurlijke bewegingen bestudeerd om de geanimeerde sequenties van deze uitsneden in Matisse-stijl vast te leggen “met behulp van traditionele ui-glanzende animatietechnieken om de beweging vast te leggen”, vertelt Pali.
Om deze ambachtelijke aanpak centraal te laten staan in Casi’s nieuwe visuele stem, bracht het bureau deze organische vormen in evenwicht met een minimaal typografisch systeem met behulp van moderne Grotesk, een bewuste keuze om de typografie stil en ordelijk te houden, terwijl beweging en opmaak los en expressief bleven ‘op een echt menselijke manier’, besluit Pali, ‘om de daad van het maken van kunst te weerspiegelen’ zelf.
