Er is één vraag die ik elke gast op mijn podcast stel: Geïnspireerd door Alexa von Tobel. Het is bijna het einde van elk gesprek, nadat we diep zijn ingegaan op bedrijfsmodellen, moeilijke bochten en de meedogenloze sleur van het opbouwen van iets uit het niets. De vraag is simpel: Wat is een mantra die door je hoofd spookt?
Met een voorgevoel begon ik ernaar te vragen. Na jaren als oprichter te hebben gewerkt, de Harvard Business School te hebben verlaten om LearnVest te lanceren tijdens het hoogtepunt van de financiële crisis, het op te schalen naar overnames en vervolgens Inspired Capital op te bouwen, was ik gaan geloven dat die mentaliteit geen zachte variabele was. Het was een zware opgave. De woorden die we tegen onszelf herhalen, bepalen de beslissingen die we nemen, de risico’s die we nemen en hoe snel we terugveren als de zaken verkeerd gaan.
Wat ik niet had verwacht, was hoe consistent het patroon zou zijn. Zeven seizoenen en meer dan 300 gesprekken met enkele van de meest ambitieuze oprichters en leiders ter wereld later heeft bijna iedereen er een. Een zin. Een woord. Een zin waar ze naar terugkeren, vooral als het moeilijk wordt. En de wetenschap vertelt ons waarom het belangrijker is dan we denken.
De neurowetenschap van positieve zelfpraat
Onderzoekers bestuderen al tientallen jaren positieve zelfpraat en de resultaten zijn opvallend. Volgens psycholoog Ethan Krossmensen die bewust tegen zichzelf praten, vooral met behulp van de tweede of derde persoon (“Jij kunt dit doen” in plaats van “Ik kan dit doen”), vertonen een meetbaar betere emotionele regulatie en een groter doorzettingsvermogen onder stress. Door naar jezelf te verwijzen met je naam of in de derde persoon creëer je psychologische afstand, waardoor je moeilijkheden kunt verwerken zoals je een goede vriend er doorheen zou coachen. Dit is geen motiverende posterruimte. Het is gedragswetenschap met reële implicaties voor de manier waarop leiders functioneren.
Wat de grondleggers intuïtief ontdekten, hebben wetenschappers empirisch bewezen: de geest reageert op herhaling. Wanneer je onder druk terugkeert naar dezelfde zin, train je in wezen een neurale snelkoppeling, een mentaal circuit dat automatisch in werking treedt wanneer je dit het meest nodig hebt.
Wat uitzonderlijke oprichters zichzelf vertellen
De mijne is opstaan, aankleden, verschijnen. Sta vroeg op om de ochtend te bezitten. Kleed je aan, want de manier waarop je jezelf presenteert, signaleert iets naar je eigen brein voordat het iets naar de wereld signaleert. En kom doelbewust met 150% energie opdagen, met een positieve instelling – elke dag, ongeacht wat er gisteren is gebeurd. Het is een ritme van drie tellen waar ik voortdurend naar terugkeer. En als dat nog niet genoeg is, heb ik er nog één: naar voren en naar boven. Want soms is gewoon doorgaan het krachtigste wat je kunt doen.
May Habib, oprichter en CEO van Writer, heeft een eenvoudig woord: vooruit. ‘Op de moeilijke dagen’, vertelde ze me, ‘slaan mijn hersenen op de trommel. Vooruit, vooruit, vooruit.’ Er is iets bijna fysieks aan de manier waarop ze het beschreef, eerder een drumslag dan een gedachte. Herhaling, vooral onder stress, verandert bewuste mantra’s in iets dat dichter bij het instinct ligt. Voor oprichters die door de meedogenloze onzekerheid van het opbouwen van een bedrijf moeten navigeren, is dat soort automatisch anker van onschatbare waarde.
Mikey Shulman, oprichter van Suno AI muziekplatform dat verandert wie muziek mag maken, deelde een mantra die hij van een klasgenoot leende: ga team. Hij hoorde het voor het eerst nadat hij per ongeluk een maand aan werk had vernietigd. Zijn collega gaf hem een high five en zei simpelweg ‘go team’. Wat mij opviel was de bewuste ruimtelijkheid. De mantra herformuleert zowel overwinningen als verliezen als collectief in plaats van individueel. Voor iedereen die een bedrijf opbouwt, betekent die verschuiving veel. Falen is niet van één persoon. Ook geen vooruitgang.
En dan is er nog Dr. Becky Kennedy, de kinderpsycholoog en oprichter van Good Inside, die een mantra deelde die ze leende van haar leraar uit de tweede klas: als iets te moeilijk voelt, betekent dit gewoon dat de eerste stap niet klein genoeg is. Stop met staren naar de berg. Zoek de kleinst mogelijke stap. Neem het. Het is een van de meest bruikbare adviezen die ik in zeven seizoenen van deze podcast ben tegengekomen, en het is net zo goed van toepassing in de bestuurskamer als in het ouderschap.
Waarom dit belangrijk is voor leiders
Ik dacht altijd dat strategie de prestaties dreef. Zeven seizoenen en 300 gesprekken hebben mij vrijwel van het tegendeel overtuigd, en ik geloof dat de interne architectuur op de eerste plaats komt. De woorden die u tegen uzelf herhaalt, bepalen hoe u opkomt bij elke vergadering, elk lastig gesprek, elk moment waarop het gemakkelijkste is om te vertragen of te stoppen.
Het onderzoek ondersteunt dit. Martin Seligman, de vader van de positieve psychologie en baanbrekende auteur Harvard bedrijfsrecensie Uit het stuk ‘Building Resilience’ bleek dat mensen die een optimistische verklaringsstijl hanteren en tegenslagen als tijdelijk en specifiek beschouwen in plaats van permanent en alomtegenwoordig, in de loop van de tijd meetbaar grotere veerkracht en volharding vertonen. Het is geen wensdenken. Het is een cognitieve gewoonte die kan worden getraind, en de grondleggers met wie ik heb gesproken, hebben precies dat ontwikkeld, één herhalende zin tegelijk.
De beste oprichters wachten niet op de juiste omstandigheden om zich zelfverzekerd of veerkrachtig te voelen. Ze produceren deze toestanden dagelijks, bewust en herhaaldelijk, door simpelweg terug te keren naar een frase die ze verankert. Het is geen magie. Het is discipline die van buitenaf op magie lijkt.
De vraag die ik u wil achterlaten is dezelfde als die ik aan alle gasten stel: Wat is de jouwe? Als je geen antwoord hebt, is dit misschien wel het belangrijkste waar je deze week aan werkt. Niet de routekaart. Niet gedekt. De woorden die je tegen jezelf zegt als niemand anders luistert, omdat ze alles bepalen.
