Door Jonathan Klotz
| Uitgegeven
Star Trek definieerde decennialang sciencefiction, waarbij talloze studio’s hun eigen draai probeerden te geven aan de reizen van het ruimteschip Enterprise. In 1993 ontstond Rockne S. O’Bannon, de man die zou blijven creëren Vergezichtlanceerde zijn eigen kijk op de iconische franchise waarmee het allemaal begon, met de twist dat het zich in plaats van diep in de ruimte diep onder water zou afspelen.
In zijn eerste seizoen, SeaQuest DSV omarmde zijn unieke setting met afleveringen gebaseerd op echte oceanografische wetenschap en milieukwesties, maar de wetenschappelijke afleveringen waren niet goed genoeg voor NBC-managers, die een jongere, meer actievolle serie wilden, en het resultaat is een show die veelbelovend begon, maar achter de schermen werd vernietigd door hebzucht op korte termijn.
Je hebt een grotere boot nodig
Het concept van SeaQuest DSV is eenvoudig: in de toekomst wordt de mensheid gedwongen naar onderwaterkolonies te verhuizen om te overleven in een wereld met snel slinkende hulpbronnen en de gevolgen van klimaatverandering. SeaQuest is een experimentele onderzeeër onder toezicht van de UEO (United Earth Oceans Organization), belast met het uitvoeren van wetenschappelijk onderzoek en het verdedigen van de koloniën tegen overvallers en rivaliserende naties. Voor een sciencefictionserie is het opmerkelijk gegrond, en hoewel het eerste seizoen een aflevering bevat over een spookschip en een andere over een buitenlands schip, de twee wijken af van de rest en houden zich mijlen onder de oppervlakte bezig met politiek, milieu-ethiek en overleving.
SeaQuest DSV bevat zelfs een leuk stukje perfecte stuntcasting met Roy Scheider, beroemd vanwege het spelen van Brody Kakenschittert als Kapitein Nathan Bridger, een voormalige militaire officier die na de dood van zijn vrouw uit een zelfopgelegde ballingschap tevoorschijn komt om het roer over te nemen. Bridger neemt liever ontslag dan achter een anti-walvisjachtactivist aan te gaan, en wanneer een catastrofaal industrieel ongeval al het leven op aarde bedreigt, aarzelt hij niet als hij beseft wat er moet gebeuren. Het probleem is dat Scheider terugkwam voor seizoen 2 en overstapte van edutainment naar actiegericht sciencefiction was een verspilling van zijn acteertalent, en Bridger leek niet op zijn plaats in de strijd tegen gigantische krokodillen en verhulde wetenschappelijke experimenten.
De rest van de bemanning deed het zelfs nog slechter, met tienerwonder Lucas (Jonathan Brandis, een steunpilaar van Tiger Beat uit begin jaren 90), commandant Ford (Don Franklin) en luitenant O’Neill (Ted Raimi), de enige drie die alle drie de seizoenen meegingen, nou ja, zij, en Darwin de Dolfijn. In een poging om de serie een breder publiek aan te spreken, wilden de leidinggevenden van NBC meer ‘eye candy’ in de show, wat betekende dat Stephanie Beacham ging als Dr. Kristin Westphalen en Royce Applegate als Chief Crocker, en de aanzienlijk jongere Kathy Evison als JG Lonnie Henderson en Edward Keer als luitenant James Brody.
Bij elke show vinden er castwisselingen plaats, maar toen NBC klaar was, werden er slechts vier personages overgedragen van seizoen 1 naar seizoen 2 SeaQuest DSV was volkomen onherkenbaar.
Van wetenschap en onderzoek tot gigantische krokodillen
Edutainment-afleveringen gebaseerd op echte wetenschap en verkenning werden vervangen door een gigantische krokodil die ontsnapte uit zijn ijskoude gevangenis, een buitenaardse jager die zijn weg vond aan boord van de onderzeeër, en zelfs SeaQuest zelf ziet er anders uit. Voor de camera offerde kapitein Bridger het origineel op om de planeet te redden.
buiten de camera, SeaQuest DSV werd verplaatst van filmen in Vancouver naar Florida in Universal Studios, compleet met een gloednieuwe set. Scheider borgtocht uiteindelijk, leidde ertoe dat Michael Ironside hem verving voor seizoen 3, toen de show een nieuwe naam kreeg SeaQuest 2032 zoals de koppige kapitein Oliver Hudson, maar de producenten hadden net zo goed de ligstoelen kunnen herschikken Titanisch.
SeaQuest DSV was nooit een recensent, maar de langzamere, meer doordachte en karaktergedreven afleveringen van seizoen 1 vormden een geweldige bouwsteen voor de toekomst. O’Bannons grootste hit, VergezichtHet kostte tijd om zich te ontwikkelen tot de wilde sci-fi-ravotten die het uiteindelijk zou worden, maar zijn eerste serie werd de kans ontzegd om organisch te groeien en zich te ontwikkelen. Het resultaat is dat de seizoenen 2 en 3 voor NBC een vlammende kijkcijfers waren, omdat elke studio-inmenging een averechts effect had, waarbij het publiek zich massaal afwendde van de oubollige plots die in seizoen 3 zo ver gingen dat Poseidon erbij betrokken was.
Als SeaQuest DSV als de serie gericht was gebleven op ecologische complotten en diepzeeonderzoek, had het een van de beste sciencefictionshows van de jaren negentig kunnen worden in plaats van een vergeten serie. Dankzij het rauwe talent van Jonathan Brandi was Lucas zelfs een beter tienerpersonage dan Wesley Crusher De volgende generatieen opnieuw was Roy Scheider als hoofdrolspeler rechtstreeks betrokken bij een netwerkgenreserie, voor de eerste en laatste keer.
De oceaan is uitgestrekt en grotendeels onontgonnen, gevuld met talloze wonderen, en het is een geweldige setting voor een sci-fi-serie, maar hoe geweldig het concept ook is, elke show zal uit elkaar vallen als hebzuchtige studiobestuurders de nieuwste trend najagen, en het is niet te zeggen waar O’Bannon de show naartoe zou hebben gebracht als hij niet was gesaboteerd.
