Wat is al die ophef over Pluribus?
Dus ik heb naar Breaking Bad-maker Vince Gilligan gekeken Voor velen op Apple TV en deze recensie van Inkoo Kang sprak mij aan (nadruk van mij):
Afgezien van miljoenen slachtoffers buiten het scherm, is het duidelijk dat Gilligan mikt op een lichter (en vreemder) uitje dan zijn vorige twee series. (Ondanks dat “Pluribus” van spookachtige sferen houdt, zorgt de zuidwestelijke zon ervoor dat het niet te donker wordt.) De macabere scenario’s die hij tovert zijn een bron van humor, intriges en oprecht onbehagen. Maar de show levert nooit meer op dan de som der delen. Carol biedt er een waanzinnige protagonist met tunnelvisie – één met één schokkend gebrek aan nieuwsgierigheid over de entiteit die de aarde heeft ingehaald, of zelfs over wat de geïnfecteerden de hele dag doen als ze niet aanbieden om aan haar grillen tegemoet te komen. Haar één noot somberheid betekent dat Seehorn, die hartverscheurend was als de onderdrukte Kim in ‘Saul’, verspild is als hoofdrolspeler in haar eigen show. De tevredenheid en het vermogen van de bijenkorfgeest om samen te werken zijn ook moeilijk te dramatiseren.
Het was ergens halverwege aflevering twee toen ik mezelf begon af te vragen of ik om Carol moest geven en wat er met haar zou gebeuren, wat nooit een goed teken is. Ik hou van veel shows met onuitstaanbare hoofdpersonen (zoals Succession & Seinfeld), maar ik kan vaak niet voorbij koppig en nieuwsgierig komen – het lijkt me gewoon nep en doorbreekt mijn bereidwillige opschorting van ongeloof.
De voorstelling heeft een score van 99% op Rotten Tomatoes. Pluribus-fans, wat mis ik hier? Het uitgangspunt is goed en ik wil het leuk vinden. Vermoedelijk hebben veel critici het hele seizoen gekeken en dus zal het misschien beter worden naarmate het vordert?
