In 2024, terwijl Timo Fahler was aan het hardlopen in Los Angeles, kwam hij een weggegooide bedveer tegen. Maandenlang hing het in zijn atelier, totdat op een dag de dertien rijen veren zich openbaarden als de rood-witte strepen van de Amerikaanse vlag. Het bleek tevens het laatste werk dat hij in de Verenigde Staten maakte voordat hij met zijn gezin naar Nederland verhuisde.
De geslingerde “vlag” van Fahler is er een van een aantal recente glas-in-lood sculpturen is te zien op zijn solotentoonstelling Terminalklassieker op Sebastiaan Gladstone dat verwijst naar grote veranderingen in het persoonlijke leven van de kunstenaar en het tumultueuze sociaal-politieke klimaat van de Verenigde Staten. De tijd verstrijkt wanneer hij beelden gebruikt die zowel hedendaags als eeuwenoud zijn.
Fahler verwerkt vaak levendige Meso-Amerikaanse motieven zoals schedels, slangen en tekens afgeleid van Maya-codes. Door middel van vergelijkingen van Mayagoden en beelden ontleend aan oude graven onderzoekt hij de dualiteiten van verleden en heden, ecologische onzekerheid, sociaal-economische en politieke scheidslijnen, en de afstanden tussen mensen en plaatsen. Naast eeuwenoude, niet-westerse motieven duikt Fahler ook in de diep symbolische Amerikaanse iconografie, zoals de Stars and Stripes en de Amerikaanse zeearend.
Dit laatste is natuurlijk ook een diepzinnig symbool in veel Indiaanse culturen, emblematisch voor moed en wijsheid. En ondanks de terugdraaiingen van de regering-Trump bescherming van het milieuhet wezen is ook een duidelijke herinnering aan het belang van natuurbehoudsinspanningen. Na gevaarlijke pesticiden is het totale aantal broedparen van Amerikaanse zeearenden teruggebracht tot slechts één iets meer dan 400 in de jaren zestig zorgden jarenlang werk van ecologen en een door de overheid opgelegd verbod op DDT er uiteindelijk voor dat de bevolking terugkeerde.
Het Witte Huis is ook een passend symbool van botsende idealen, aangezien het meer dan 230 jaar oude gebouw de Amerikaanse democratie en vrijheid vertegenwoordigt, maar ook een plaats van tegenstellingen is. Tot slaaf gemaakte mensen werkte samen met andere arbeiders om het te bouwen – informatie die nu volledig is weggelaten uit de verhalen die door de regering-Trump worden aangeprezen. De huidige president wordt ook vaak veroordeeld vanwege zijn autoritaire neigingen en zijn minachting voor de democratische grondslagen van het land.
In Fahlers werk “Idyllic, Idealic, Idea lick, I’d paling lick, i deal ick”, wordt het bouwwerk gezien door het hek van Pennsylvania Avenue. Het Witte Huis, platgedrukt als een decor, lijkt naar de achtergrond te verdwijnen terwijl onze aandacht voortdurend wordt getrokken door de kooiachtige barrière. Het gebouw is in zekere zin een gevangenis die hij zelf heeft gecreëerd.
“Hekken, poorten en bedden houden ons allemaal op verschillende manieren vast: op ons land, in onze huizen, in onze slaap”, zegt de galerie. Fahler herhaalt het motief keer op keer, vaak met behulp van poorten, kettingschakels en raamtralies om het contrast tussen binnen en buiten te benadrukken; opsluiting en vrijheid.
Terminalklassieker gaat door tot en met 13 december in New York City. Vind meer bij Fahler’s website En Instagram.
