EXPERTS hebben geheimen onthuld achter enorme mysterieuze gaten in de buurt van Stonehenge.
En het is misschien wel een van de grootste prehistorische bouwwerken in Groot-Brittannië.
De enorme putten zijn gerangschikt in een cirkel van meer dan twee kilometer breed, rond de historische Durrington Walls en Woodhenge.
Er werden minstens 16 gevonden.
Ze zijn allemaal maximaal tien meter breed en vijf meter diep.
Ze zijn pas in 2020 opgegraven en sindsdien proberen verbijsterde wetenschappers er meer over te ontdekken.
Lees meer over Stonehenge
Archeologen zijn een stap verder gegaan dan alleen het in kaart brengen van de gaten.
Met behulp van geavanceerde technologie hebben ze kunnen bevestigen dat de structuur door de mens is gemaakt.
Ze werden allemaal zorgvuldig gegraven en gevuld.
“De vaardigheid en inspanning die niet alleen nodig zijn geweest om de putten te graven, maar ook om ze zo nauwkeurig in het landschap te plaatsen, is een wonder”, zegt professor Richard Bates van de Universiteit van St. Andrews, die deel uitmaakte van het project.
“Als je bedenkt dat de putten over zo’n grote afstand verspreid zijn, is het behoorlijk opmerkelijk dat ze in een bijna perfect cirkelvormig patroon zijn gerangschikt.”
Wetenschappers hebben ook kunnen achterhalen hoe oud het allemaal is.
Uit het bewijsmateriaal blijkt dat de putten dateren uit Laat Neolithicum periode, waardoor ze meer dan 4.000 jaar geleden zijn ontstaan.
Wat betreft de reden waarom ze werden gebouwd, wordt aangenomen dat de ring mogelijk heeft gediend als een soort grens om een heilig gebied met verbindingen met de heng te omsluiten.
Deskundigen uit St. Andrews, Birmingham, Warwick, Bradford, Glasgow en de University of Wales Trinity Saint David namen deel aan het onderzoek.
“Het laatste werk bevestigt dat de cirkel van schachten rond Durrington Walls ongekend is in Groot-Brittannië”, zegt professor Vince Gaffney, hoofdarcheoloog van de Universiteit van Bradford.
“Deze kenmerken zijn niet simpelweg opgegraven en verlaten – ze maakten deel uit van een gestructureerd, monumentaal landschap dat spreekt over de complexiteit en verfijning van de neolithische samenleving.”
Hoe kwamen de stenen daar?
Het is een vraag die wetenschappers al eeuwenlang bezighoudt.
Er zijn twee soorten stenen in Stonehenge: de grotere sarsenstenen en de kleinere ‘blauwe hardstenen’.
De sarsens wegen elk ongeveer 25 ton, waarbij de grootste steen, de hielsteen, ongeveer 30 ton weegt.
De meest populaire theorie suggereert dat de rotsen op hun plaats werden verplaatst met behulp van touwen van plantaardige vezels en een houten A-frame.
Een andere theorie, geïnspireerd door de rotskoppen van Paaseiland, beweert dat de Stonehenge-platen met handvatten heen en weer werden geschommeld.
