“Ideeën zijn in eerste instantie zo kwetsbaar als zaailingen, maar ze groeien met de tijd en rijpen. Je weet nooit welke vrucht zal dragen.” —Rebecca Solnit
Eén enkele gouden stuifmeelkorrel draagt een genetische blauwdruk in zich: de helft van wat nodig is om een nieuwe generatie te creëren. Deze schema’s zijn ingekapseld in een beschermend pantser genaamd exine, een van de meest resistente stoffen in de natuur, waardoor het stuifmeel bestand is tegen extreme hitte, kou en zelfs ondergronds begraven. Dit eenvoudige graan is in staat leven te voeden; het is rijk aan vetten en eiwitten en ondersteunt bestuivers zoals vogels en insecten. Het kan ook leven creëren als het gecodeerde stuifmeel terechtkomt op een stigma waar bevruchting plaatsvindt, een unie die vruchten of zaden draagt.
Ideeën zijn niet zo verschillend. Ze hebben een bescheiden begin: synapsen schieten in de hersenen, gecodeerd in gedachten, beschermd door botten. Mochten we de moed vinden om ze aan te bieden, dan worden ze gedragen op de vleugels van woorden en verhalen – die andere wezens inspireren en voeden. Afhankelijk van waar ze terechtkomen, kan onze verbeelding door samenwerking nieuwe containers voor het leven creëren, dus voor de volgende generatie. Ik geloof dat dit ons levenswerk is: het bestuiven van een bloeiende toekomst.
Het is ook de kern van ons nieuwe nummer, dat te koop is hier. In een tijd waarin onze toekomst afhangt van gedurfde dromen, Atmosvolume 12 brengt ideeën samen die wij geloven te bestuiven – visies op klimaat en culturele vooruitgang die uitvoerbaar, gedurfd en transformerend zijn. Onze bedoeling was eenvoudig: veel gedachtekorrels verzamelen en ze in de wind verspreiden, in de hoop dat ze nieuw leven zouden laten ontkiemen. Elk verhaal draait om een gedurfd en haalbaar idee dat de wereld herschept zoals wij die kennen.
In ‘The Earth Demands Counsel’ stellen César Rodríguez-Garavito en Jacqueline Gallant van MOTH de vraag: wat als meer dan alleen het menselijk leven ook wettelijke rechten zou hebben? Ze beschrijven hoe het herscheppen van de wet – die zelf denkbeeldige architectuur is – kan helpen onze relatie met de rest van de natuur opnieuw vorm te geven. Omdat, zoals Rodríguez-Garavito het verwoordde: ‘Tenzij de biosfeer, de aarde als geheel waarin we zijn ingebed, de levensvormen waarin we verstrikt zijn – tenzij alles wordt beschermd, hebben wij als mensen geen kans om te gedijen.’
Een ander verhaal richt zich op het herontwerpen van de letterlijke structuren waarin we leven. In ‘Architecting the Future With Biomimicry’ pleit Amanda Sturgeon van het Biomimicry Institute ervoor om het genie van de natuur te gebruiken om onze gebouwde omgeving te transformeren, waarbij ze inspirerende voorbeelden aanhaalt van gebouwen die functioneren als termietenheuvels of Douglas-sparren. Zoals ze uitlegde: “Als we naar de natuur kijken, zullen we systemische oplossingen vinden die omstandigheden creëren die al het leven bevorderen.”
Andere ideeën in dit nummer vergroten de reikwijdte van de verbeelding verder. De ‘Declarations of Interdependence’ van de bekroonde verhalenverteller Baratunde Thurston is een oproep om verder te gaan dan onafhankelijkheid als het bepalende verhaal van Amerika, naar een verhaal van wederkerigheid. Hij doet een beroep op de wijsheid van de oudsten van de Haudenosaunee Confederatie, die al lang volgens de ecologische democratie leven. Onderlinge afhankelijkheid, zo legde hij uit, is een heroriëntatie: “van relaties die zijn gebouwd op hiërarchie en transactie naar relaties die zijn geworteld in wederkerigheid; van bestuur dat de macht concentreert in de handen van enkelen naar bestuur dat velen bevrijdt.”
Dit zijn slechts enkele van de vele stuifmeelkorrels die de pagina’s van dit nummer bestrooien. Als lezer speel je een rol in hun communicatie. Ik hoop dat ze aan je ledematen blijven plakken, dat ze je voeden en inspireren om ze te verspreiden, zodat een nieuwe generatie kan ontkiemen. We kunnen de problemen die zich in onze wereld hebben verspreid als overweldigend beschouwen, of we kunnen ze zien als een kans om de denkbeeldige structuren waarin we leven opnieuw vorm te geven – om nieuwe manieren van mens-zijn te bestuiven en het leven te laten bloeien.
