Waarom leveren sommige klimaatinnovaties geen resultaat op? Niet omdat ze gebrekkig zijn, maar omdat het bedrijfsleven hun financiën verkeerd inschat.
Van waterstof naar EV infrastructuur, start-ups die koolstof vastleggen voor instrumenten voor precisielandbouw, bedrijven over de hele wereld steken geld in klimaattechnologie. Maar voor elke veelbelovende klimaatinnovatie die opschaalt, komen er meerdere voortijdig. Niet omdat wetenschap niet werkt. Maar omdat de business case op het verkeerde moment overdreven of onderschat werd.
In de race om de toekomst op te bouwen vertrouwen veel te veel bedrijven nog steeds op klimaateconomie. Sommigen gaan ervan uit dat klanten tegen elke prijs voor groene oplossingen zullen betalen. Anderen verlaten technologieën met een hoog potentieel voortijdig. En velen rijden door zonder de onbedoelde gevolgen van hun keuzes te overzien.
KOSTENFALEN GEVOEL
Een hardnekkige mythe bij klimaatinnovatie is dat deugd verkoopt en dat klanten ongeacht de kosten voor duurzaamheid zullen kiezen. In mijn jaren als innovatieleider heb ik ontdekt hoe verkeerd dit is. Volgens Boston AdviesgroepHoewel tot 80% van de consumenten zegt duurzaamheid belangrijk te vinden, heeft slechts 1-7% daadwerkelijk een premie betaald voor groene producten. Industriële kopers aarzelen ook om over te stappen op schonere inputs die vooraf meer kosten. Met andere woorden: klimaatvriendelijkheid alleen leidt zelden tot een aankoop.
Het is niet zo dat het mensen niets kan schelen. Het is dat de prijsgevoeligheid niet is verdwenen alleen maar omdat het klimaat urgent is. Een fout die veel innovators maken is te veronderstellen dat het hebben van een goede oplossing voldoende is en dat als de voordelen voor het milieu duidelijk zijn, klanten deze zullen omarmen, ongeacht de kosten. Dit is vaak niet het geval, vooral niet op markten zonder subsidies, mandaten of sterke merkentrouw.
We hebben dit in alles gezien, van vroege hiaten in de adoptie van elektrische voertuigen op het platteland tot de lage acceptatie van biologisch afbreekbare materialen in prijsgevoelige markten. Bedrijven overschatten vaak wat hun klanten zullen betalen en komen daardoor vanaf het begin in gebreke met hun go-to-market-strategie.
DE VROEGE TRAP
Aan de andere kant worden sommige klimaatoplossingen te vroeg afgeschreven. Wanneer een oplossing er meteen duur of ineffectief uitziet, trekken bedrijven vaak de stekker eruit voordat de technologie de kans heeft zich te ontwikkelen.
Maar dat is precies hoe baanbrekende technologieën beginnen, en het kost ook tijd, en daarom heb je veel geduld nodig. De meest veelbelovende klimaatoplossingen hebben meestal drie dingen gemeen: ze richten zich op een groot probleem dat de moeite waard is om op te lossen, ze hanteren een radicale of onconventionele aanpak, en ze vertrouwen op een soort revolutionaire technologie met een toetsbare hypothese.
Te vaak stoppen we met het nastreven van technologieën simpelweg omdat we aannemen dat ze nooit rendabel zullen zijn. Maar die manier van denken negeert historisch bewijsmateriaal. Nemen zonnepanelen. Eens waanzinnig duur en afhankelijk van subsidies, zijn hun kosten zo sterk gedaald dat ze nu wereldwijd tot de goedkoopste energiebronnen behoren. Batterijopslag, windenergie en elektrische voertuigen zijn een soortgelijk voorbeeld. De kosten daalden pas drastisch na jaren van zware investeringen, iteratie en leren.
Niet elke klimaatinnovatie zal opschalen. Maar degenen met een baanbrekend potentieel lijken in hun vroege stadia vaak oneconomisch. De winnaars zijn de bedrijven die weten welke ‘oneconomische’ ideeën de moeite waard zijn om te koesteren en die gedisciplineerd blijven in de manier waarop zij daarin investeren.
DE GEVOLGEN VAN NIET KIEZEN
Nog een dure fout? Je zo eng concentreren op het oplossen van het ene klimaatprobleem dat je per ongeluk een ander creëert.
Wanneer bedrijven geobsedeerd zijn door meetgegevens als CO₂-reductie zonder de bredere gevolgen te onderzoeken, kan innovatie averechts werken. Een klimaatoplossing die de uitstoot terugdringt, maar het intensieve gebruik van zeldzame aardmineralen compenseert, zou kunnen leiden tot geopolitieke risico’s of sociale en ecologische schade elders in de toeleveringsketen. Maar klimaatinnovatie is geen vergelijking met één variabele. Bedrijven die op dit gebied leiders willen zijn, moeten de lastigere vragen stellen over de systemische impact.
NAAR SLIMMERE EVALUATIE
Voor bedrijven die deze kostbare fouten willen vermijden, begint het allemaal met de manier waarop klimaatinnovaties niet alleen in het laboratorium worden geëvalueerd, maar ook in de bestuurskamer. Dat betekent dat we verder moeten gaan dan het instinct of conventionele ROI-modellen.
In de praktijk vertaalt zich dat in het gebruik van instrumenten als scenarioplanning om te anticiperen op mogelijke beleidsveranderingen. Grondstofprijzen of de houding van consumenten kunnen de economische aspecten van de oplossing beïnvloeden. Of scorekaarten die meerdere criteria tegelijkertijd in de loop van de tijd bijhouden. Of portefeuillebenaderingen die zowel de impact op de lange termijn als de haalbaarheid op de korte termijn in ogenschouw nemen.
Het allerbelangrijkste is dat bedrijven een zekere mate van onzekerheid moeten omarmen. Niet elke innovatie hoeft onmiddellijke winst op te leveren om nastrevenswaardig te zijn, maar evenmin verdient elk ‘groen’ idee een blanco cheque. De uitdaging – en de kans – ligt in het slimmer en genuanceerder beleggen.
VAN BLIND WEDDEN NAAR SLIM WEDDEN
De druk om klimaatoplossingen te leveren zal alleen maar toenemen. En het is geweldig! Maar let op: goede bedoelingen garanderen geen goede resultaten. Te vaak trappen bedrijven in een van de drie valkuilen die ik heb besproken: het overschatten van de bereidheid om te betalen, het onderschatten van het langetermijnpotentieel, of het niet systematisch denken.
De bedrijven die in het komende decennium het voortouw zullen nemen, zullen degenen zijn die deze valkuilen vermijden. Degenen die klimaatinnovatie benaderen met een heldere blik op de economie, strategische discipline en de bereidheid om in de loop van de tijd te leren, zullen degenen zijn die daarin slagen.
Laten we naar het grote geheel kijken: het verkeerd inschatten van de economische aspecten van klimaatinnovatie is niet alleen maar geldverspilling. Het vertraagt de vooruitgang. Het ondermijnt het vertrouwen. En het verspilt echte kansen om een toekomst op te bouwen die zowel duurzaam als succesvol is, een toekomst waarin innovatie zowel winst genereert als de planeet beschermt.
Anantha Desikan is executive vice-president en chief research development & innovation officer bij ICL Group.
De uiterste deadline voor Fast Company’s Wereldveranderende ideeënprijzen is vrijdag 12 december om 23:59 uur PT. Solliciteer vandaag nog.
