De afgelopen jaren heeft production designer Florencia Martin haar reputatie als Master Builder van Movie California versterkt. Haar productie omvatte onder meer de decadentie van “Babylon” uit de jaren twintig, de sprankeling van “Blonde” uit de jaren vijftig en de sfeer uit de jaren zeventig van “Licorice Pizza”.
Haar werk aan Paul Thomas Anderson’s “One Battle After Another” is geen glamourfeest. In plaats daarvan is het een viering van de echte wereld, die tientallen lokale landschappen omvat (de productie is ook gefilmd in El Paso, Texas) en een levende collage biedt van de Golden State en zijn vele trefpunten.
“Onze reis bracht ons naar een Californië dat velen van ons nog niet eerder hadden gezien”, zei Martin. “Sacramento en de Redwoods en de woestijn. Ik voel me gelukkig omdat het niet alleen een verkenning van plaatsen was, maar van mensen en verhalen die we in de film tot leven wilden brengen. We gingen luisteren en leerden en kwamen terug met de meest eerlijke weergave van Californië.”
De film begint met een inval door een revolutionaire groep (waaronder Leonardo DiCaprio en Teyana Taylor) in een detentiekamp voor immigratie nabij de grens van Californië met Mexico, gelegen onder een snelweg. De scène speelt zich af in een niet nader gespecificeerd verleden, dus Martins ontwerp was gebaseerd op tientallen jaren oude centra. “We hebben het kamp helemaal opnieuw opgebouwd, maar het was een actieve grenspatrouilleroute, met vrachtwagens die vanuit Mexico naar de Verenigde Staten kwamen”, zei ze. “We konden niet zeggen wat echt was en wat onze film was, en het werd onderdeel van de omgeving en deze continue textuur.”
Real-life locaties zijn onder meer de La Purísima Mission in Lompoc, een plaatselijke middelbare school in Eureka en een bank in Stockton. Maar op een geluidspodium in Los Angeles bouwden Martin en haar team ook een ondergrondse tunnel van ruim 20 meter voor een scène waarin DiCaprio’s stoner Bob, die buiten het internet leeft, ontsnapt aan gevangenneming door zijn tegenstander kolonel Lockjaw (Sean Penn).
“We hebben de tunnel van Bob gebaseerd op de karteltunnels die er met de hand uitgehouwen uitzien”, zei Martin. “Er moest een gevoel van willekeur in het ontwerp zitten. De tunnelopening bestond uit slechts een plaat multiplex en die ligt onder zijn bed. We vonden het altijd een leuk idee dat Bob een ontsnappingsplan had dat hij helemaal vergat.”
In een van de vele visuele grappen van de film komt Bob uit de tunnel en in een bijgebouw gemaakt van een sequoia-boomstam.
“We hebben er zoveel gezien toen we aan het scouten waren in Eureka”, zei Martin. “En die locatie, met alle auto’s bedekt met mos, was geïnspireerd op het huis van een weduwe die we waren tegengekomen in dezelfde buurt als het huis van Bob. (DiCaprio) stuiterde van opwinding tegen de muren toen we daar aankwamen. Hij zei: ‘Dat is het, dat is wat ik doe! Ik verkoop gebruikte auto-onderdelen!’ Het is een ongelooflijke manier om iets op te bouwen op basis van het personage. En forceer het niet in het verhaal, maar laat het naar je toe komen.”
Ze voegde eraan toe: “Tunnels volgden ons tijdens onze scouting.” In El Paso creëerde haar team een doolhof van doorgangen en luiken in een bestaand gebouw dat dienst deed als immigratiecentrum en karatestudio voor Sensei Sergio St. Carlos (Benicio del Toro).
En de spierwitte gebogen tunnel die leidt naar een racistische samenleving genaamd de Christmas Adventurers Club, is afgebeeld in de ingewanden van een huis uit de hogere klasse in Sacramento. De buitenkant van het huis is de voormalige residentie van Ronald en Nancy Reagan in de hoofdstad.
“Maar de kronkelige tunnel was een plek die we in Stockton vonden,” zei Martin. “En de vergaderruimte zelf hebben we op een set gebouwd, met die muurschildering van het Amerikaanse Noordwesten aan de muur, met al dat conservatisme en die visie op behoud.”
De slotact van “One Battle After Another” vindt plaats in de woestijn van Californië, wat een uitdaging bleek te zijn voor Martin en haar team. De reeks, een achtervolging waarbij Chase Infiniti, DiCaprio en Penn betrokken waren, werd aan elkaar geplakt vanaf ongeveer tien verschillende locaties, waaronder een enorme rotswandformatie in Anza-Borrego, het grootste staatspark van Californië, bekend als het Reef.
Toen Martin met een collega terugging naar Los Angeles, reden ze op een tweesporig asfalt dat op en neer golfde als de rimpeling van een golf. Het werd een beslissende locatie in de climax van de film.
“Paul houdt echt rekening met de tijd die het kost om locaties opnieuw te bezoeken totdat we de perfecte plek hebben gevonden”, zei Martin. “Het is een heel bijzondere, geweldige manier van werken. Want elke keer dat je de weg op gaat, laat je iets anders zien.”
Dit verhaal verscheen voor het eerst in de Below-the-Line-editie van het prijsmagazine van TheWrap. Lees meer uit het nummer hier.
