Home Amusement De subtiele schittering van Kate Winslet brengt de realiteit van oorlog tot...

De subtiele schittering van Kate Winslet brengt de realiteit van oorlog tot leven

16
0
De subtiele schittering van Kate Winslet brengt de realiteit van oorlog tot leven

Geschiedenis: Lee Miller, ooit model, wordt oorlogsfotograaf tijdens de Tweede Wereldoorlog en legt de verschrikkingen ervan vast terwijl ze wordt geconfronteerd met de zware tol die dit van haar eist.Beoordeling: ‘Lee’ heeft een rustige, vaste toon die vanaf het begin inslaat en de hele film blijft hangen. Geregisseerd door cameraman Ellen Kurasde film leunt zwaar op de innerlijke kracht van Kate Winslet’s prestatie. Het vertelt het waargebeurde verhaal van Vogue-fotograaf Lee Miller – een vrouw die weigerde de enge identiteit te accepteren die de maatschappij haar had toegewezen. In plaats van zijn leven te presenteren als een verhaal van triomf, kiest ‘Lee’ een afgemeten en reflectief pad. De film leunt niet op grote decors of emotioneel geladen momenten. Het ontvouwt zich in een gecontroleerd tempo, waardoor er tijd is voor echte gebeurtenissen om zich te registreren zonder te worden gepusht. ‘Lee’ onderzoekt de moeilijke daad van het kiezen om rechtstreeks naar het lijden te kijken in plaats van zich ervan af te wenden.De film begint met Lee Miller (Kate Winslet) die een comfortabel creatief leven leidt in Europa, meer erkend vanwege haar verleden als fotomodel dan vanwege haar werk achter de camera. Terwijl de Tweede Wereldoorlog de wereld om haar heen begint te hervormen, voelt Lee zich ongemakkelijk bij veiligheid en routine. Met de stevige steun van haar partner, de kunstenaar Roland Penrose (Alexander Skarsgård), verzet ze zich tegen een systeem dat twijfelt aan haar ernst en vaardigheid. Ze krijgt uiteindelijk werk als oorlogscorrespondent voor Vogue. Onderweg werkt ze samen met LIFE-magazinejournalist David Scherman (Andy Samberg), beweegt zich door verwoeste steden, overvolle ziekenhuizen en concentratiekampen om de gevolgen van oorlog via haar beelden te documenteren. Als ze na de oorlog met haar foto’s terugkeert naar Londen, wordt ze geconfronteerd met een onverwachte schok.Wat ‘Lee’ onderscheidt, is zijn besluit om te voorkomen dat oorlog wordt omgezet in visueel drama met effect. De film vermijdt geënsceneerde heldendaden en vermijdt productiespanningen waar die van nature niet bestaan. In plaats daarvan concentreert het zich op de langzame, blijvende schade die het conflict heeft achtergelaten. Een groot deel van de impact van de film komt voort uit wat wordt gesuggereerd in plaats van beschreven: in verlaten gebouwen, in uitdrukkingen, in stiltes die belastend aanvoelen. Het tempo is rustig, wat kijkers kan testen die een meer door gebeurtenissen gedreven oorlogsdrama verwachten. Toch weerspiegelt dit gecontroleerde ritme de psychologische toestand van het hoofdpersonage. Ellen Kuras regisseert met de discipline van een fotograaf, waarbij ze het frame vaak net lang genoeg vasthoudt om ongemak en betekenis te laten ontstaan.Kate Winslet levert een prestatie die gebaseerd is op controle in plaats van op scherm. Haar Lee is gedreven, koppig en stilletjes geschokt door wat ze ziet, waarbij emoties meer via houding, beweging en terughoudendheid worden gecommuniceerd dan via spraak. Een klein moment in de film waarin ze in volledige stilte pauzeert, weegt zwaarder dan een dramatische uitbarsting ooit zou kunnen. Alexander Skarsgard brengt een rustige, stabiele aanwezigheid bij Roland en biedt ondersteuning zonder van de rol een showcase te maken. Andy Samberg wijkt ver af van zijn komische imago en speelt David Scherman met ernst en emotionele discipline en is effectief.‘Lee’ is niet bedoeld om het publiek te troosten of gerust te stellen. De film vereist geduld en aanhoudende aandacht en vraagt ​​de kijkers om onbehaaglijk te blijven in plaats van ervoor te vluchten. Voor sommigen kan deze aanpak zo beperkend aanvoelen dat het frustreert, maar diezelfde terughoudendheid geeft de film zijn kracht. In plaats van de oorlog in grootsheid te verkleden, blijft hij dicht bij het psychologische gewicht dat wordt gedragen door degenen die de oorlog documenteren. Wat overblijft is een langzame, dringende sfeer in plaats van een golf van filmische opwinding. ‘Lee’ verschijnt als een zorgvuldig geobserveerd portret van een vrouw die ervoor koos midden in de meest brute momenten van de geschiedenis te staan ​​en vast te leggen wat ze zag.



Nieuwsbron

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in