Geschiedenis: Claire wordt per ongeluk vergeten tijdens de kerstvoorbereidingen. Terwijl haar familie moeite heeft om haar te vinden, vallen hun perfecte vakantieplannen uiteen – totdat de terugkeer van Claire hen herinnert aan wat Kerstmis echt speciaal maakt. Beoordeling: Kerstfilms leunen al lang op mannelijke perspectieven, zelfs in verhalen vol moeders, vrouwen, zussen en vriendinnen. Oh. Wat. Plezier. probeert deze onevenwichtigheid te herstellen via Claire Clauster (Michelle Pfeiffer), een overgeïnvesteerde moeder die thuis blijft en zich hardop afvraagt: “Waar zijn de vakantiefilms over moeders?” Het is een charmante, zelfbewuste provocatie – een provocatie die de film serieus neemt als hij een feestelijke ode wil creëren aan de vaak onzichtbare beroepsbevolking van vrouwen. Maar ondanks de oprechte bedoelingen en de gegronde uitvoering van Pfeiffer, vormt deze door Michael Showalter geregisseerde dramaserie zijn ideeën nooit helemaal tot een gedenkwaardig of emotioneel resonerend vakantieaanbod. Claire, een moeder van drie kinderen uit Houston, heeft decennia lang Kerstmis met bijna religieuze hartstocht georkestreerd. Haar volwassen kinderen – verantwoordelijke Channing (Felicity Jones), chaotische Taylor (Chloë Grace Moretz) en gedreven Sammy (Dominic Sessa) – verwachten haar tradities en lekkernijen zonder een zweem van wederzijdse inspanning. Haar man (Denis Leary), beminnelijk maar verbazingwekkend onwetend, ziet het seizoen als iets dat om hem heen gebeurt. Het voorrecht van de familie ligt voor de hand, ook al worden ze nauwelijks ondervraagd, en je zou willen dat de film zelfs maar een regel had gewijd aan het uitleggen hoe deze voortdurend afgeleide mensen hun perfecte huis kunnen betalen. Het enige wat Claire in ruil daarvoor wil is een nominatie voor de “Holiday Mom” -wedstrijd georganiseerd door haar favoriete ster overdag, Zazzy (een amusant verbeterde Eva Longoria). Maar haar zachte hints worden niet herkend en de laatste druppel komt wanneer de familie haar letterlijk vergeet op weg naar een kerstconcert – kaartjes die ze zelf heeft gekocht. In een impulsieve daad van rebellie verdwijnt Claire, waardoor de Clausters gedwongen worden de chaos te ervaren waar ze hen jarenlang tegen heeft beschermd. De acteurs zijn zonder twijfel de grootste attractie van de film. Jason Schwartzman schittert als Channings oprechte echtgenoot; Joan Chen zorgt voor een scherpe komische bijt als de snotterige buurvrouw; Daniëlle Brooks verschijnt in een korte maar levendige cameo. Hun aanwezigheid, gecombineerd met het gezellige productieontwerp en het warm verlichte interieur van de film, levert resultaat op Oh. Wat. Plezier. een verhoogde glans, een welkome afwisseling van de lopende band van low-budget vakantietarieven. Maar uitvoeringen kunnen slechts zoveel doen tegen een teleurstellend dun script. Het script, geschreven door Showalter en Chandler Baker, kent veel personages één bepalende eigenschap toe en gaat verder alsof dat genoeg is om een geloofwaardig gezin op te bouwen. Zelfs Claire, die de emotionele kern van de film zou moeten zijn, wordt zo breed gecast als het archetypische ‘Everymom’ dat haar de nuances of tegenstrijdigheden worden ontzegd die haar echt overtuigend zouden kunnen maken. Pfeiffers talent geeft haar waardigheid en humor, maar het schrijven komt haar zelden tegemoet. De film is het meest meeslepend als hij de grieven van Claire in kaart brengt: het onzichtbare emotionele werk, de eindeloze verwachtingen, de ondankbare rituelen. Een groot deel ervan zal pijnlijk waar klinken voor overbelaste ouders, hoewel het meedogenloze spervuur van klachten uiteindelijk verandert van herkenbaar in somber. Wat problematischer is, is dat de film zelden verwoordt wat Claire uit deze relaties haalt of waarom deze tradities ertoe doen. De kloosters zelf lijken niet bijzonder geïnteresseerd in de festiviteiten waarmee ze zich uitput. Op het moment dat de voorspelbare verzoening komt, Oh. Wat. Plezier. voelt minder als een volledig gerealiseerde verkenning van het moederschap en meer als een enigszins stoffige kerstkaart – lief maar generiek, oprecht maar niet gaar. Als je ernaar kijkt met je moeder, kun je misschien wel punten verdienen, en er zit gezelligheid in de warme gloed, maar dit is een vakantiefilm die genoegen neemt met ‘gezellig’, terwijl het ronduit speciaal had kunnen zijn.
