Olivia Nuzzi heeft eindelijk, in haar eigen woorden, het schandaal aangepakt dat haar leven, carrière en publieke imago heeft veranderd. In een nieuw, ongewoon introspectief interview sprak de politieke journalist uitvoerig over de vermeende intieme tekstrelatie met Robert F. Kennedy Jr. tijdens de campagnecyclus van 2024 – een relatie die leidde tot haar vertrek uit New York Magazine, een waterval van persoonlijke onrust teweegbracht en nu het middelpunt vormt van haar nieuwe memoires, American Canto.Het interview, afgenomen met Tim Molenaaris Nuzzi’s duidelijkste publieke verslag van een saga die een nationale mediafixatie werd. De eerste helft van dit rapport concentreert zich op wat ze in dat interview zei. De tweede helft onderzoekt het boek, de bredere beweringen die in de nasleep ervan naar voren kwamen, en hoe Nuzzi ervoor heeft gekozen zijn eigen verhaal te vertellen – en niet te vertellen.
‘Ik had het verpest’: de journalist confronteert het schandaal frontaal
Nuzzi deed niet alsof de aflevering toeval was. Ze beschreef haar acties tijdens de verkiezingscyclus van 2024 in botte bewoordingen: “Ik had het verknald.” Ze zei dat het schandaal haar niet alleen dwong de confrontatie aan te gaan met een ethische schending, maar ook met het oordeel dat dit mogelijk maakte. De regels die ze overtrad, zo benadrukte ze, waren ‘zeer goede regels’ en ze had ze ‘opzettelijk overtreden’.Het sterkste thema in haar interview was schaamte. Terwijl sommigen om haar heen er bij haar op aandrongen de gevolgen te negeren, de kritiek van zich af te schudden en gewoon door te gaan met rapporteren, verwierp Nuzzi die aanpak. ‘Schaamte is heel belangrijk’, zei ze, waarbij ze benadrukte dat het instinct om het incident te begraven weer een vergissing bovenop de eerste zou zijn geweest.Ze beschreef de affaire – waarvan ze zei dat deze intiem maar niet fysiek was – als het hoogtepunt van ‘onmerkbare fouten’ in haar oordeel. Deze kleine fouten, zo dacht ze, vervormden geleidelijk haar gevoel van wat acceptabel was, vooral omdat Kennedy’s opiniepeilingen daalden en de politieke inzet lager leek dan ze in werkelijkheid waren.De opmerkingen weerspiegelen een verschuiving ten opzichte van haar publieke standpunt een jaar eerder. Vervolgens hield ze vol dat de relatie haar berichtgeving niet had beïnvloed. Tegenwoordig beschrijft ze het als een gebrek aan perspectief, en niet alleen als een overtreding van de regels.
Het emotionele conflict: ‘Ik hield van hem’
Voor het eerst ging Nuzzi rechtstreeks in op de emotionele dimensie. Ze zei dat ze van Kennedy had gehouden, iets wat ze nog niet eerder met dit niveau van duidelijkheid publiekelijk had verwoord. Ze beschreef haar betrokkenheid als een botsing van persoonlijke gehechtheid en professionele verantwoordelijkheid – een botsing waarvan ze nu toegeeft dat ze slecht toegerust was om er mee om te gaan.Haar opmerkingen over Kennedy’s persoonlijke crises – inclusief het verhaal dat hij ooit een karkas van een beer achterliet in Central Park – schetsten een beeld van een journalist die verstrikt was in het innerlijke leven van haar onderwerp. Ze zei dat ze soms de rol speelde van een ‘socratische’ luisteraar terwijl hij probeerde om te gaan met een mogelijk schokkende reactie. Ze hield herhaaldelijk vol dat het nooit haar bedoeling was om als adviseur op te treden en merkte op dat elk voorgeschreven advies dat ze gaf werd genegeerd.Het toegeven van genegenheid komt niet over als een excuus. Ze beschouwt het eerder als onderdeel van de blinde vlek die haar haar geloofwaardigheid heeft gekost.
Carrièredaling en nieuwe claims
Het interview herhaalde ook de nasleep. Nadat het schandaal uitbrak, opende New York Magazine een recensie van haar werk. De publicatie vond uiteindelijk geen feitelijke onjuistheden of bewijs van vooringenomenheid, maar concludeerde dat haar relatie met een onderwerp dat ze had behandeld niet strookte met de normen ervan. Ze verliet het tijdschrift kort daarna.Ze bevestigde ook dat het schandaal haar persoonlijke leven had veranderd. Ze maakte het uit met haar verloofde, politiek journalist Ryan Lizza, en verhuisde naar Californië, waar ze voor Vanity Fair ging werken.Maar het interview vermeed een van de meest schadelijke naschokken: de nieuwe beschuldigingen van Lizza dat ze eerder een affaire had met de voormalige gouverneur van South Carolina, Mark Sanford, waarover ze verslag deed tijdens zijn korte Republikeinse voorverkiezingen in 2020. Het juridische team van Nuzzi heeft gezegd dat ze slechts één ongepaste relatie heeft gehad met een bron in haar carrière: degene die in het boek wordt besproken.Vanity Fair heeft haar dienstverband onder de loep genomen terwijl het de beschuldigingen onderzoekt.
American Canto: een memoires die het schandaal omcirkelen zonder het te verhelderen
Als het interview eenvoudig is, is American Canto elliptisch, compact en vaak ongrijpbaar. Het is niet, zoals velen verwachtten, een indicator. In plaats daarvan structureert Nuzzi zijn memoires als een gefragmenteerde meditatie over Amerika, politiek, liefde en karakter. Het boek combineert persoonlijke geschiedenis, culturele observatie en impressionistische scènes van bosbranden in Los Angeles en politieke chaos.De Kennedy-relatie komt in het boek voor, maar de details blijven opzettelijk onduidelijk. Ze herhaalt dat de relatie niet fysiek is voltrokken, maar ze introduceert nieuwe dubbelzinnigheden – waaronder Kennedy die haar vertelt dat ‘als het alleen maar seks is, hij het schandaal kan overleven’ – wat vragen oproept over wat er is gebeurd en wat ze niet wil onthullen.Lezers die op zoek zijn naar een duidelijkere boekhouding zullen het moeilijk hebben. De memoires mijden chronologie, bieden weinig details en weigeren direct in te gaan op de tijdlijn van gebeurtenissen die maandenlang de roddels in Washington domineerden.
Prestaties, identiteit en zelfmythologie
Het boek portretteert Nuzzi niet als een verslaggever die verwikkeld is in een schandaal, maar als een personage dat door een verwrongen politiek universum navigeert. Ze doet een beroep op Dante, spreekt over het lot en karakter, en plaatst het verhaal als een verhaal over de moderne Amerikaanse onwerkelijkheid. Ze kijkt terug op de acteerlessen uit haar kindertijd, haar tienerpogingen om zichzelf te transformeren in een popfiguur genaamd ‘Livvy’, en haar jarenlange fixatie op optreden als identiteit en overleving.Dit thema – het idee dat de politiek van iedereen een acteur maakt – loopt als een rode draad door de memoires. Maar dezelfde theatraliteit komt ook dicht in de buurt van de zelfmythologie. Ze beschrijft scènes in verhoogde taal, roept symbolisch vuur en apocalyptische landschappen op, en schrijft met grootse dramatische accenten waar lezers duidelijkheid kunnen verwachten.De kloof tussen haar reflecterende, geaarde interviewtoon en de melodramatische literaire stem van de memoires is opvallend.
Wat het boek onthult – en wat het vermijdt
De memoires vallen ook op door wat er niet in staat. Het gaat niet in detail in op Kennedy’s persoonlijkheid buiten haar eigen interne monoloog. Het vermijdt vrijwel volledig het bespreken van de gevolgen met zijn ex-verloofde. Er wordt geen melding gemaakt van de Sanford-aanklacht. Er wordt niet geprobeerd om concurrerende verhalen over haar relatie, professionele beslissingen of de dynamiek achter de schermen die het schandaal vormgaf, te verduidelijken.In plaats daarvan probeert het Amerikaanse Canto zijn neergang om te zetten in een meditatie over Amerika, over de waarheid, over het imago, over roem en over de wisselwerking tussen media en macht.Of het boek slaagt, hangt af van wat je ervan verwacht. Als literair artefact is het ambitieus, dramatisch en stilistisch gedurfd. Als uitleg van de RFK Jr-aflevering is deze opzettelijk onvolledig.
De twee versies van Olivia Nuzzi zijn nu te zien
Samen bieden het interview en de memoires twee contrasterende versies van Olivia Nuzzi.In het interview is ze bot, berouwvol, analytisch en pijnlijk zelfbewust.In de memoires is ze lyrisch, symbolisch, ontwijkend en vaak ondoorzichtig.Eén is een toelating.De tweede is een interpretatie.Beiden maken echter duidelijk dat het RFK Jr-hoofdstuk het scharnierpunt van haar carrière is – het moment dat haar volgens haar dwong haar eigen ambitie, kwetsbaarheid en tegenstrijdigheden onder ogen te zien. Het interview kan haar publiek eindelijk de duidelijkheid geven die de memoires achterhouden. Of dat genoeg is om het vertrouwen weer op te bouwen of haar publieke identiteit opnieuw vorm te geven, valt nog te bezien.
