Voordat Justine Capelle Collis coach werd voor neurodiverse mensen met ADHD, had ze een succesvolle reclamecarrière. Ze werkte in Australië en het Verenigd Koninkrijk, maar ook op de Amerikaanse en Canadese markt. Tot haar cliënten behoren onder meer Fortune 500-bedrijven en overheidsinstanties.
En ze heeft dit allemaal bereikt zonder te beseffen dat ze ADHD heeft.
Dat besef kwam toen ze moeder werd. Bij haar beide zonen werd de diagnose ADHD gesteld en ze begon vragen te stellen. “Hoe kan ik ervoor pleiten” en ervoor zorgen dat “het systeem naar hen toe buigt”, in plaats van dat ze “in het systeem passen en dan breken?” vroeg ze.
Vervolgens ging ze op een persoonlijke reis om te rehabiliteren. Collis schreef zich in voor een postdoctorale studie en voltooide een gespecialiseerde coachopleiding in neurodivergerende coaching. Maar gaandeweg kreeg ze haar eigen ADHD-diagnose.
Moeder zijn van twee zonen met ADHD vereiste ‘een andere manier van ouderschap’, zegt ze. Het versterkte ook het gevoel dat er iets mis was.
“Ik kon het niet begrijpen”, herinnert Collis zich. “Ik kan een succesvolle carrière hebben, ik kan al deze ongelooflijke dingen bereiken. Waarom faal ik in datgene waar ik biologisch gezien toe verplicht ben: kinderen krijgen?” Een gesprek met een bevriende coach van haar, die ook als neurodiversiteitscoach werkzaam was, bracht enkele ‘cent-dropping’-momenten aan het licht.
De reden dat ze in haar professionele carrière kon slagen, legde ze uit, was omdat ze daartoe de vrijheid en keuzevrijheid had ontwerp je werkzame leven op een manier die bij haar paste en werkte. Helaas is dit niet altijd het geval bij andere neurodiverse medewerkers, die vaak gedwongen worden te overleven in een wereld die niet is ontworpen of bevorderlijk is voor hen om hun best te doen.
Maar sommige bedrijven wenden zich tot coaching in een poging dit aan te pakken.
