25 jaar geleden liet een beruchte fantasy-flop zien hoe je een franchise niet moet aanpassen

Hoe de eerste aanpassing op groot scherm uit 2000 Kerkers en draken naar voren kwam was bijna net zo geweldig als de RPG zelf. Tien jaar eerder had een 19-jarige obsessieve vrouw genaamd Courtney Solomon brutaal gevraagd naar de rechten om van haar favoriete bordspel een speelfilm te maken. Opmerkelijk is dat uitgever TSR, Inc., ondanks zijn jonge leeftijd en een totaal gebrek aan Hollywood-ervaring, er uiteindelijk mee ophield. Helaas veranderde dit droomscenario al snel in een nachtmerrie.

Het zou jaren duren voordat het project van de grond kwam, en Solomon besteedde achttien maanden aan het zoeken naar aanvullende financiering. Er was ook een strijd om een ​​regisseur te vinden – James Cameron, Francis Ford Coppolaen Stan Winston waren slechts enkele van de hotshots die ervoor kozen om niet te handelen vanuit hun vroege interesse – en een studio die bereid was een genre aan te pakken dat voorheen –Harry Potter/De Heer van de ringen et al. waren box office geworden.

Bovendien moesten Solomon en nieuwe zakenpartner Allan Zeman vervolgens plannen om zich aan te passen dwarsbomen D&D in direct-to-video-zaken en tv-series met een lager budget voordat ze uiteindelijk $ 30 miljoen verzamelden; De betrokkenheid van Joel Silver als uitvoerend producent zorgde ervoor dat genoeg investeerders afstand deden van hun geld. Hoewel het nog steeds ver onder het doel van $ 100 miljoen ligt, werd dit bedrag hoog genoeg geacht om groen licht te geven. De opnames werden vervolgens vanuit de Verenigde Staten naar het meer kosteneffectieve Tsjechië vervoerd, en op een andere manier die nu onbegrijpelijk lijkt, nam Solomon zelf de regisseursstoel over.

Fanboy was zeker ambitieus. Kerkers en draken was bedoeld als het eerste deel van een trilogie die specifiek was ontworpen als het antwoord op fantasy Star Wars en hij beloofde in het eerste halfuur minstens 10 keer de wow-factor te geven. Je zou kunnen zeggen dat hij dat laatste heeft bereikt, hoewel de kreten van het publiek eerder uit schaamte dan uit wonderbaarlijke verbazing bestonden.

Opmerkelijk genoeg slaagde Solomon er ondanks de inherente saaiheid van het script en de duidelijke afwezigheid van filmkennis in om een ​​relatief indrukwekkende cast te krijgen. Op zoek naar iets frivolers dan het navelstarende psychodrama van de Oscarwinnaar Amerikaanse schoonheidThora Birch heeft zich aangemeld om Savina te spelen, de jonge keizerin van het fictieve koninkrijk Izmir. De grote Britse toneelspeler Jeremy Irons – aangemoedigd door zijn D&D-spelende zonen en, ongelooflijk, de noodzaak om zijn nieuw verworven kasteel te behouden – stemde ermee in om het sinistere Mages-raadslid Profion te spelen. En Marlon Wayans, die een ietwat eclectisch 2000 had, was er ook in verschenen Enge film En Requiem voor een droomnam de rol op zich van de twintigste sidekick Slak. Nerdier-kijkers zouden ongetwijfeld ook onder de indruk zijn van stukjes en beetjes De Rocky Horror-fotoshow de legende Richard O’Brien en de vierde Dokter WieTom Bakker.

Het lijkt echter eerlijk om dat te zeggen Kerkers en draken zal niet bovenaan iemands cv staan. Irons hamert het op als een pantomime-schurk terwijl hij kampweetjes uitspuwt als “Laat hun bloed uit de lucht regenen.” Savina is zo’n onbeduidende blanco pagina dat je snel vergeet dat Birch zelf in de film zat. En de arme Wayans, een van de weinige acteurs die bekend was met het spel, zit opgezadeld met een aanstootgevend zwart stereotype dat zonder pardon van een klif is gegooid.

Het helpt niet dat het grootste deel van de foto wordt ondersteund door de iets mindere naam Justin Whalin, vooral bekend als De nieuwe avonturen van Superman’s zwervende fotojournalist Jimmy Olsen. Hoewel hij perfect te bekijken is, zorgt hij voor komische verlichting als de sidekick van Lois en Clark, een leidende man die hij niet is. Als Ridley staat Whalin in elke scène op het podium. Zijn pogingen om de onstuimige held te spelen worden belemmerd door een duidelijk gebrek aan chemie met liefdesbelangleerling Marina (Zoe McLellan) en een constante blanco uitdrukking die suggereert dat hij net zo in de war is door de mythische zoektocht als de rest van ons.

Veel succes met het begrijpen van een verhaal dat zich concentreert op de strijd van Savina en Profion om de Rod of Savrille te bemachtigen, een MacGuffin van een apparaat waarmee ze de controle kunnen krijgen over de gigantische rode vuurspuwers van het koninkrijk. Gooi er een dwerg bij, gespeeld door de permanent gebogen 1,80 meter lange acteur Lee Arenberg, een paladijnse elf met een Madonna-achtige kegel en een gespierde tong die de hersenen van vijanden kan zuigen met monsterlijke oordopjes, en dat is geen wonder D&D liet de kijkers erg in verwarring achter.

We hebben het nog niet eens gehad over de brijdeken die drijfzandachtig slakken bijna in hun geheel verslindt (“Dat was waarschijnlijk het ergste dat ik ooit in een film heb moeten doen”, Wayans later toegegeven), de middeleeuwse kostuums die eruit zien alsof ze uit de dichtstbijzijnde koopjesbak voor verkleedkleding zijn geplunderd, of de hopeloos krankzinnige dialoog die elke ontwikkeling in gigantische letters beschrijft – in het meest flagrante voorbeeld beschimpt Damodar Smiles: “Net als dieven, altijd dingen meenemen die niet van jou zijn.” Dit is een film die zo subtiel is dat het openingsshot bestaat uit, je raadt het al, een draak in een kerker.

Optimistisch, Kerkers en draken eindigt bij de bende die met Profion en zijn handlangers is vertrokken en een opvolger creëert met een gloeiende robijn die hen op magische wijze naar een compleet andere wereld transporteert. Natuurlijk, inkomsten minder dan $34 miljoen wereldwijd en uitdagend Slagveld Aarde voor de meest vernietigende recensies van Y2K kozen de leidinggevenden van New Line Cinema ervoor om het avontuur ter plekke te beëindigen.

Om eerlijk te zijn, erkende Solomon later dat hij slecht toegerust was voor de taak, en wees hij de schuld ook op de inmenging van investeerders en degenen die erop stonden een eerder script te gebruiken dat minder respect had voor de D&D-overlevering. En je moet de chutzpah bewonderen van een beginneling die vooruit ploegt met zijn filmische visie, ongeacht de financiën om dat te doen.

Ook jaren 2005 Toorn van de Drakengoddie Payne’s Damodar weer tot leven bracht, en die van 2012 Het boek van de kwade duisternis had een even moeilijke tijd om de geliefde RPG naar het scherm over te brengen. Het duurde tot 2023 Eer onder dieven te doen Kerkers en draken gerechtigheid en zelfs dat leverde geen grote aantallen op. Toch blijft het oorspronkelijke uitje helaas het dieptepunt van de franchise. “Wees voorbereid op een les in pijn”, zegt O’Brien’s Xilus tegen Damodar tijdens een belachelijke woordenoorlog, een waarschuwing die ook geldt voor elke dobbelsteenroller die een trouw leuke rit verwacht.