FRANSE mariene archeologen hebben voor de kust van Bretagne een kolossale muur uit het stenen tijdperk blootgelegd – en zij geloven dat dit de echte inspiratie zou kunnen zijn achter een legendarische gezonken stad.
De structuur, daten daterend uit ongeveer 5000 voor Christus, werd ontdekt bij het Île de Sein, op het uiterste westelijke puntje van Frankrijk.
De ontdekking inspireerde een lokale mythe die lijkt op het beroemde verhaal van Atlantis BBC.
Met een lengte van 120 meter is het de grootste onderwaterconstructie ooit in het land gevonden.
Deskundigen denken dat het een grote visfuik was, of een beschermende dijk, gebouwd door een vroege kustgemeenschap.
Toen de muur voor het eerst werd gebouwd, zou hij tussen eb en vloed op de kustlijn hebben gestaan.
Lees meer in wetenschappelijk nieuws
Maar vandaag de dag ligt het negen meter onder water, terwijl de stijgende zee het land verzwolg en het eiland dramatisch deed krimpen.
De muur is maar liefst 20 meter breed en twee meter hoog – een monsterlijk bouwwerk voor de vroege mens.
Duikers vonden grote granieten monolieten die op regelmatige afstanden in twee nette lijnen uitstaken.
Deze gigantische stenen werden waarschijnlijk eerst op het gesteente geplaatst voordat de muur eromheen werd gebouwd met platen en kleinere stenen.
Als de theorie van de visvallen correct is, zouden de monolieten ooit een soort getraind net hebben ondersteund om vis te vangen toen het tij zich uitrolde.
Met een gewicht van 3.300 ton zou het project een aanzienlijke en georganiseerde gemeenschap vereisen die samenwerkte.
Archeoloog Yvan Pailler zei: “Het werd gebouwd door een zeer gestructureerde samenleving van jager-verzamelaars, van een soort dat sedentair werd als de middelen het toelieten. Dit of dat werd gemaakt door een van de neolithische bevolkingsgroepen die hier rond 5000 voor Christus arriveerden.”
De staande stenen lijken op de beroemde menhirs van Bretagne, maar dan ouder.
Pailler gelooft dat culturen uit het stenen tijdperk hun vaardigheden op het gebied van steenbewerking mogelijk hebben doorgegeven aan generaties en golven van kolonisten.
De ontdekking begon toen geoloog Yves Fouquet een verdachte lijn opmerkte op moderne radarkaarten van de oceaanbodem.
“Vlak bij de Seine zag ik dat deze 120 meter lange lijn een onderwatervallei afsloot. Dat kon niet natuurlijk zijn”, vertelde hij aan Le Monde.
Archeologen hebben eerst de site onderzocht zomer 2022, maar moest terugkeren winternadat de tang terugstierf, om de muur correct in kaart te brengen.
In International Journal of Nautical Archeologieonderzoekers suggereren dat sites als deze Bretonse legendes over verdronken steden kunnen hebben aangewakkerd.
Eén zo’n verhaal – de verloren stad Ys – zou slechts een paar kilometer verderop in de baai van Douarnenez liggen.
Het artikel stelt: “Het is waarschijnlijk dat het verlaten van een gebied dat is ontwikkeld door een zeer gestructureerde samenleving diep geworteld is geraakt in de herinneringen van mensen.”
“De verzinking veroorzaakt door de snelle stijging van de zeespiegel, gevolgd door het verlaten van visserijstructuren, beschermende werken en woningen, moet een blijvende indruk hebben achtergelaten.”
En het is niet de enige ‘Atlantis’ die de krantenkoppen haalt.
Een adembenemende het echte leven Er is ook een verzonken stad in Atlantis-stijl gevonden onder het Issyk Kul-meer in het oosten van Kirgizië.
Het Grote Meer – het achtste diepste Land – heeft een middeleeuwse nederzetting vol schatten verborgen.
Onder water ontdekten onderzoekers een necropolis, verbrande bakstenen gebouwen en opmerkelijke keramische artefacten.
In de Middeleeuwen diende het meer als een halte aan de Zijderoute voor handelaren die tussen Oost en West reisden.
Onderzoekers ontdekten delen van de verzonken stad in vier zones op een diepte van één tot vier meter.
De ruïnes bevinden zich in het Toru-Aygyr-complex nabij de noordwestelijke punt van het meer.
In één gebied hebben experts verbrande bakstenen constructies blootgelegd, waaronder een met daarin een molensteen die ooit werd gebruikt om graan te malen.
Er waren ook aanwijzingen voor een groot openbaar gebouw, mogelijk een moskee of badhuis.
Eén onderzoeker zei: “De locatie die we bestuderen was een stad of een belangrijk handelsknooppunt aan een belangrijk deel van de Zijderoute.”
De Russian Geographical Society voegde eraan toe: “Dit alles bevestigt dat hier echt een oude stad heeft gestaan.”
De nederzetting werd in de 15e eeuw verwoest door een grote aardbeving die haar onder water gooide.
De lokale bevolking zou het gebied hebben verlaten voordat de ramp toesloeg.
Eeuwen later vestigden nomadische groepen zich langs de kusten, waar nog steeds kleine dorpjes bestaan.
In de tweede zone werd een moslimbegraafplaats uit de 13e-14e eeuw geïdentificeerd.
De lichamen werden begraven met het gezicht naar het noorden gericht, met het hoofd naar Mekka gericht.
Wetenschappers hebben twee skeletten gevonden – een man en een vrouw – en zijn nog steeds bezig met het analyseren van de overblijfselen.
De derde zone vertoonde tekenen van latere uitbreiding, inclusief nieuwe gebouwen en voormalige begraafplaatsen.
In de vierde ontdekten onderzoekers ronde en rechthoekige bakstenen structuren gelaagd met oude grond.
Er doen nog steeds theorieën de ronde over de vraag of Atlantis echt heeft bestaan, maar ontdekkingen als deze houden het debat levend.
En nu heeft Groot-Brittannië zijn eigen uitdager.
Deskundigen denken dat ze het Atlantis van Yorkshire hebben gevonden, 650 jaar nadat het door de zee werd verzwolgen.
Steenhouwers uit de verloren havenstad Ravenser Odd zijn na tientallen jaren zoeken eindelijk gevonden.
De stad lag ooit aan de monding van de monding van de Humber en bruiste van de schepen. markten en magazijnen.
Wetenschappers hebben lang geloofd dat de ruïnes een kilometer uit de kust lagen, maar nieuwe sonarscans laten zien dat ze veel dichter bij de moderne kust liggen.
Rotsen en metselwerk slechts een paar meter onder het oppervlak worden nu onderzocht als potentiële havenresten.
Historicus Phil Mathison, die 25 jaar lang op zoek was naar de verloren stad, zei: “Dit zou een buitengewone ontdekking zijn.”
“In zijn tijd was Ravenser Odd een geweldige haven… en toch was het binnen vijftig jaar verdwenen. De zee had gegeven en de zee had weggenomen.”
“Om het, na zo lang, daadwerkelijk te vinden, zal de voltooiing van een levenswerk zijn. Ik ben erdoor overweldigd.”
Professor Dan Parsons zei tegen The Sun: “Dit zou op één lijn kunnen staan met Pompeii. Dit is het Atlantis van Yorkshire.”
“Het is fascinerend, opwindend, opwindend – de exacte locatie van deze middeleeuwse stad is nooit opgehelderd.”
“We hopen dat we de fundamenten van de stad, de haven en de zeewering kunnen vinden – de voetafdruk ervan.”
‘Als het ons lukt, volgende fase zal ervoor zorgen dat duikers naar beneden gaan.”
Dr. Steve Simmons voegde eraan toe: “Dit zou een belangrijke vondst zijn.”
‘Eind deze maand moeten we weten of we het gevonden hebben.’
Ravenser Odd, opgericht in 1235, bloeide ooit op Spurn Head – een stuk land dat uitsteekt in de Noordzee.
Shakespeare noemde het zelfs in Richard II en Henry VI.
Maar in 1346 was tweederde ervan al verdwenen door erosie en stormen.
Een catastrofale overstroming aan de oostkust in januari 1362 slokte de rest op.
