‘Dust Bunny’ recensie: Mads Mikkelsen speelt een behulpzame moordenaar in een duistere fantasie

TV-legende Bryan Fullerbekend om zijn cultklassiekers ‘Pushing Daisies’ en ‘Hannibal’, heeft zojuist een Independent Spirit Award-nominatie gewonnen voor zijn eerste film. Het is op de een of andere manier een verrassing dat de bekende maker zojuist zijn eerste film regisseerde nadat hij bijna drie decennia op televisie had gewerkt aan series als ‘Dead Like Me’ en ‘American Gods’. Nu wendt hij zich tot de wereld van indiefilms en herenigt hij zich met de acteur Mads Mikkelsenzijn Hannibal Lecter, over het duistere avontuur ‘Dust Bunny’.

Fuller heeft een voorliefde voor idiomen, die ze tot het uiterste uitstrekken (bijvoorbeeld ‘geduwde madeliefjes’), en vervolgens stelt hij zich in ‘Dust Bunny’ voor wat die pluisjes zouden kunnen zijn als onze nachtmerries tot leven zouden komen. Hij presenteert ook een bizar idee: wat als een kind een huurmoordenaar inhuurt om het monster onder haar bed te doden?

Aurora (Sophie Sloan) is een fantasierijk jong meisje dat ’s nachts dingen hoort brullen en schreeuwen. Het stofkonijntje onder haar bed is een vraatzuchtig, monsterlijk wezen. Wanneer haar ouders verdwijnen, is ze ervan overtuigd dat ze zijn opgegeten door het monsterkonijn, en gaat ze op zoek naar een “intrigerende buurman” (Mikkelsen, zo wordt hij genoemd) die ze in het steegje buiten draken heeft zien verslaan. Tegen een vergoeding die ze van een collecteschaal van de kerk laat vallen, smeekt ze hem om hulp, en hij accepteert het als hij meer te weten komt over de uitdagende jeugd van dit jonge meisje.

In eerste instantie voelt “Dust Bunny” een beetje licht aan, het verhaal schetst over het dichtbevolkte oppervlak, met heel weinig dialoog in de eerste helft. Maar het groeit en groeit, steeds meer stukjes komen samen terwijl Fuller deze vreemde, verheven wereld onthult. We ontmoeten de handler van Intrigant Neighbours, Laverne (Sigourney Weaver), die de grotere Wickiaanse wereld van moordenaars waarin hij leeft onthult. Weaver kauwt door haar scènes zoals het monsterkonijntje door de vloerplanken kauwt – letterlijk, terwijl hij vleeswaren, dumplings en ‘biggetjestheesandwiches’ consumeert. Sommige monsters lachen ons vanaf de andere kant van de tafel uit.

De film is eigenlijk “Leon: The Professional” ontmoet “Amélie” (een van Fullers favoriete films), maar met zijn uitgesproken humor en flair. Die stijl betekent ook dat “Dust Bunny” nogal opdringerig en gemanierd is, en als je je niet houdt van de aartshumor en de gestileerde wereld van de film, zul je waarschijnlijk meteen wegspringen. Terwijl Fuller de wereld opent en een sluwe FBI-agent (Sheila Atim) en meer schurken (David Dastmalchian, Rebecca Henderson) onthult, wordt het plot intrigerender dan de logge metafoor van kindertrauma’s, maar er is ook niet genoeg op dit tapijt geborduurd. Het voelt oppervlakkig, niet uitgewerkt.

Fuller geeft blijk van een sterke beheersing van zijn visuele domein, maar de slapstick-allegorie die hij presenteert over de monsters waarmee we moeten leren leven, voelt een beetje warrig aan. Sloan en Mikkelsen zijn fantastisch samen, maar je voelt dat er nog veel meer is waar ze hun tanden in hadden kunnen zetten, en misschien onthullen de grenzen van het verhaal de grenzen van het budget, zorgvuldig behangen met weelderig productieontwerp – explosies van patronen en kleuren gecreëerd door Jeremy Reed, vastgelegd met schimmige maar weelderige cinematografie door Nicole Hirsch Whitaker.

Het is een eerste functie die aanvoelt als een – een beetje een verrassing van iemand met zoveel ervaring. Maar het project heeft de kenmerkende stijl van Fuller, ook al houdt het niet veel meer in dan een leuke, op kinderen gerichte hard-R-genre-oefening.

Katie Walsh is filmcriticus voor de Tribune News Service.