Ik heb het gehoord Matthew LillardDe naam is heel recent en ik word er blij van, want samen met Jim CarreyLillard is een van mijn favoriete acteurs uit de jaren 90 die nog steeds films maakt.
Hij is de laatste tijd te zien Vijf nachten bij Freddy’s film (die we een gemiddelde beoordeling gavenmaar weet je, de gewoonste zaak van de wereld) en het lijkt erop dat vrijwel elke…ja, behalve Tarantino– hou van Lillard. Van Schreeuwnaar Scooby-Doonaar De nakomelingenLillard is altijd een welkome aanwezigheid in elke film waarin hij speelt.
Maar terwijl de meeste mensen dat waarschijnlijk zouden zeggen Schreeuw is zijn beste werk uit de jaren 90 (of dat of Zij is dat allemaal), ga ik voor een veel obscure film, namelijk de jaren 1998 SLC-punk!. De film is een absoluut juweeltje en ik ben hier om erover te praten.
Oh, en spoilers voor een 27 jaar oude film.
Om te beginnen, SLC Punk! Zou Lillard op zijn best kunnen zijn
Nu echter SLC-punk! kwam uit in de jaren 90, het gaat eigenlijk over de jaren 80. In de film speelt Lillard een slimme kerel genaamd Stevo, die zich diep in de punk verdiept in de “slechtst mogelijke” staat van de levensstijl, diep conservatief (in waarden!) Utah. Dat gezegd hebbende, is hij niet helemaal de enige, aangezien zijn beste vriend, “Heroin Bob” (Michael Goorjian), ook over dat leven gaat.
Beiden moeten als buitenstaanders door Salt Lake City navigeren, en ze omarmen het…meestal. Zie je, “Heroïne Bob” voelt veel authentieker aan dan Stevo. Want hoewel “Heroin Bob” zo wordt genoemd, is het een beetje een grap, aangezien hij recht door zee is en het echt eens is met de ideologieën van de punk, omdat hij een heel moeilijke opvoeding heeft gehad. Ondertussen is Stevo een soort zak. Zijn ouders maken het goed, en hij ook zou kunnen Hij gaat naar de Harvard Law School, maar dat doet hij niet omdat hij punk cool vindt en non-conformiteit omarmt.
Lillard speelt dit moeiteloos. Hoewel iedereen kan zien dat hij er meer verliefd op is ideeën van punk in plaats van punk zelf, krijg je het gevoel dat Stevo zich daar niet van bewust is. In zijn gedachten, hij is punk, maar veel van de dingen die hij doet gaan daar tegen in. Hij gaat bijvoorbeeld terloops uit met een vrouw genaamd Sarah (Jennifer Lien), en hij gemeen hij is cool met hun niet-monogame relatie. Maar als hij erachter komt dat ze seks heeft met iemand anders, slaat hij de man in elkaar, waarbij hij later beseft dat dit in strijd is met zijn geloof in non-conformiteit.
Het is een genuanceerde uitvoering, met een duidelijk begin, midden en einde… wat waarschijnlijk de reden is dat Lillard niet terugkeerde voor het vervolg. Punk is dood, waar niemand om vroeg. Maar hé tenminste “Heroïne Bob” keerde terug. Soort van.
De film is een komedie, maar Lillard slaagt er op de een of andere manier in om er gravitas aan te geven
SLC-punk! is eigenlijk een heel grappige film… als hij dat wil (daar kom ik later op terug). Een groot deel van de humor komt doordat Lillards karakter de mensen bespot die hij als vierkant beschouwt (zoals zijn ouders, die voormalige hippies waren en yuppies werden). Stevo past niet bij de meerderheid van de mensen in SLC, dus gaat hij op hen in. “Heroïne Bob” is ook best grappig, omdat hij zo goedhartig lijkt, ook al heeft hij een hanenkam die mensen bang lijkt te maken.
Dat gezegd hebbende, hoewel het zeker een komedie is, zit er een zwaarte in het verhaal die niet over het hoofd mag worden gezien. Zie je, zoals eerder vermeld, heeft Stevo echt het gevoel dat hij deze levensstijl leeft, en de hartstocht die hij heeft voor de subcultuur geeft je echt het gevoel dat hij de verkeerde kant op gaat zonder dat hij het zich zelfs realiseert. Als hij mensen bang maakt, krijg je het gevoel dat hij uiteindelijk uit de hand loopt als hij zijn leven niet op orde krijgt.
Zoals ik al eerder zei, heeft deze voorstelling een duidelijk begin, midden en einde, en Lillard gaat van het houden van punk, naar het in twijfel trekken ervan, naar het eindelijk begrijpen dat hij al die tijd probeerde erachter te komen wie hij werkelijk was.
Maar voordat we die sterke, emotionele boog krijgen, krijgen we een aantal gekke momenten waarin religieuze mensen geschokt zijn door Stevo’s woorden en uitdrukkingen, wat zorgt voor een leuke rit… totdat het niet meer zo is.
Lillard zorgt ervoor dat de punkscene authentiek aanvoelt
Een van mijn beste vrienden van de basisschool liet me kennismaken met deze film, en dat was hij destijds ook Echt te punken. Ik bedoel, ik denk dat hij dat nog steeds is, zoals hij nog steeds naar concerten gaat, maar ik denk dat de kant van hem die voelde alsof hij punk was (en niet alleen voor de muziek) een beetje vervaagde, zoals bij de meeste mensen als ze volwassen worden.
Dat gezegd hebbende, toen hij mij kennis liet maken met de film, kreeg ik het gevoel dat hij volledig begreep dat het karakter van Lillard slechts een poser was en dat de levensstijl zelf nog steeds de moeite waard was om waar te maken. Maar zo was hij ongeveer leuk vinden Lillards karakter, gewoon een vollediger gerealiseerde versie van hem. Het is interessant, maar ik denk dat Lillard echt dat gevoel weergeeft van iets willen zijn wat je niet bent, zelfs als je het moet forceren.
Eigenlijk ben ik daar ook geweest, maar voor mij was het rapmuziek, terwijl ik toen ik jonger was echt dacht dat ik ‘deel uitmaakte van de cultuur’ – ook al leek ik meer op Antonius Mackies karakter i 8 mijl. En Lillard zorgt er ook voor dat het authentiek aanvoelt, omdat veel mensen die waarschijnlijk beweren punkers te zijn, niet echt een reden hebben om tegen de autoriteit te woeden. Het hoort eigenlijk gewoon bij de angst om op te groeien.
In veel opzichten gaat punk zelf over jong willen blijven. Het is een rebellie tegen het ouder worden, en Lillard laat het met zijn optreden maar al te echt aanvoelen.
Het heeft een van de treurigste eindes en Lillard verkoopt het volledig
Oké, dus ook al stond het niet vermeld in ons artikel van de treurigste filmsterfgevallen die ons hart brekenIk zal zeker toevoegen SLC-punk!want het bevat een van de treurigste filmsterfgevallen die ik ooit heb gezien en dat is “Heroin Bob’s death”. Zoals eerder vermeld, kweekte Bob, wiens echte naam Bob Williams was, eigenlijk geen heroïne omdat hij bang was voor naalden. Rechtlijnig zijn, wat betekent: niet doen elk drugs – INCLUSIEF alcohol of tabak (daar kom ik nog op terug) – kunnen als punk worden beschouwd omdat het in veel opzichten tegen punk zelf indruist, omdat de levensstijl vaak omhelst stoffen.
De worstelaar, CM Punk, wordt bijvoorbeeld vaak de “Straight Edge Superstar” genoemd, omdat hij openlijk de straight edge-levensstijl omarmt. Nu denkt “Heroïne Bob” dat hij hetero is, maar dat is hij niet compleet rechte rand, het veroorzaakt zijn dood omdat hij (onbewust) zowel Percodan als alcohol gebruikt omdat hij hoofdpijn heeft, en daarbij sterft.
laat me het je vertellen de scène is wreeden het komt 100% door de reactie van Lillard toen hij zijn beste vriend dood zag. Het is een scène waarin je Lillards veelzijdigheid als acteur echt te zien krijgt, terwijl je hem zijn rol in de dood van zijn vriend in twijfel ziet trekken. Dit transformeert zijn karakter in het besef dat hij pas doet alsof hij een punk is als hij de uiteindelijke uitkomst voor zichzelf beseft als hij doorgaat op dit huidige pad.
Het is een fenomenale, verpletterende uitvoering, en een van de redenen waarom het mijn favoriete Lillard-rol is. Wat is de jouwe?
