Door Jonathan Klotz
| Uitgegeven
Seth MacFarlane is misschien nog steeds het meest bekend om zijn animatieshows, Familie kerel En Amerikaanse vadermaar in 2017 lanceerde hij zijn grootste creatie, Orvilleeen sciencefictionserie die begon en op de markt werd gebracht als een parodie op Star Trek. De marketing van Fox voor de show leunde zwaar op de grappen uit de eerste aflevering, waaronder de introductie van de Moclans, een soort die slechts één keer per jaar plast, maar zoals oude kijkers van de show al weten, leidt wat als een grap klinkt uiteindelijk tot geweldige karaktermomenten.
Dat maakt de serie MacFarlane’s grootste truc tot nu toe: het is geen parodie; het is een liefdevol eerbetoon, en naarmate de serie vordert, wordt het donkerder, serieuzer en misschien zelfs beter dan het moderne Star Trek.
Betere versies van de slechtste afleveringen van TNG
In de allereerste scène van De Orville’s In de pilot-aflevering zien we MacFarlane terwijl kapitein Ed Mercer zijn huis binnenloopt en zijn vrouw in bed aantreft met een blauwe buitenlands en zijn blauwe afscheidingen. Kapitein James Tiberius Kirk van Star Trek was beroemd als rokkenjager als het een mens was, Orion, of zelfs een paar daar tussenin.
Beginnend met Ed op zijn laagste niveau, dronken, slordig en in gevaar zijn baan te verliezen, maakt de show van MacFarlane duidelijk dat de zaken minder serieus worden genomen dan StarTrek ooit gedaan. De tweede aflevering maakt dit nog duidelijker, aangezien de gespierde Moclan Bortus vraagt wie Kermit de Kikker is voordat hij aankondigt dat hij een ei aan het uitbroeden is, en de kleine veiligheidsagent Alara de dag redt dankzij reality-tv.
Orville Seizoen 1 bevat afleveringen waarin sociale media worden bespot (“Meerderheidsregel”), een van de ergste Star Trek: de volgende generatie afleveringen, ‘The Naked Now’, in ‘Cupid’s Dagger’, en eindigt het seizoen met ‘Mad Idolatry’, een herinnering aan waarom Star Trek’s Prime Direction bestaat. Star Trek: In de duisternis speelde met het idee dat een primitieve soort de Enterprise zag opstijgen en hem begon te aanbidden.
“Mad Idolatry” ging helemaal door met een planeet die het universum in en uit faseert en een religie vormt gebaseerd op eerste officier Grayson (Adrienne Padalicki, de ex-vrouw van Ed). Het is zowel een absurd uitgangspunt als iets waar elke Trek-fan op een gegeven moment aan begint te denken, gezien het aantal buitenaardse beschavingen dat Starfleet tegenkomt, dus het is leuk om het te zien gebeuren, en het is op dit punt in het seizoen duidelijk dat MacFarlane een grote Star Trek-fan is.
Seth MacFarlane is eigenlijk zo’n grote fan van Star Trek dat hij, in plaats van een komische versie van de klassieke franchise te maken, nog een Trek-serie wilde maken en de komische invalshoek gebruikte als Orville Seizoen 1 als Trojaans paard om te krijgen wat hij echt wilde. En het werkte.
Seizoen 2 laat de meer absurde plots van het eerste seizoen achterwege en vervangt ze door karaktergedreven drama, inclusief opnieuw een superieure versie van een TNG-aflevering met ‘A Happy Refrain’ die zorgt voor de cybernetische Isaac en Dr. Ontdek wat ‘In Theory’ deed voor Data en Jenne. Het verschil is dat “In Theory” eenmalig was, maar dat “A Happy Refrain” niet alleen een jaar karakterontwikkeling heeft opgeleverd, maar ook een permanent keerpunt voor de personages markeerde.
Van komedie tot emotionele zuigkracht
Op Rotte tomatenHet Orville-seizoen heeft een perfecte beoordeling van 100 procent onder critici, en met goede reden, want hoewel het gedurende de drie seizoenen grappig blijft, maakt MacFarlane karaktergedreven afleveringen met lage inzetten beter dan welke schrijver dan ook vandaag de dag. Twice in a Lifetime” uit seizoen 3 wordt beschouwd als een van de beste afleveringen van de serie, waarbij tijdreizen worden gecombineerd met een terugroepactie uit seizoen 2 om een emotionele klap te creëren van een einde dat de meeste sciencefiction shows waar we vandaag de dag alleen maar van kunnen dromen. Als je de serie begint te kijken en het moeilijk vindt om door de eerste paar afleveringen heen te komen, blijf er dan bij, want als je weet waar de crew begint, wordt het des te bevredigender als je ziet waar ze eindigen.
Dat is wat het uiteindelijk doet Orville een geniaal werk, geboren uit liefde voor Star Trek, maar niet gebonden aan de tradities van de franchise. Terwijl Star Trek: ontdekking moeite had om een publiek te vinden, Seth MacFarlane was daar met zijn eerbetoon aan De volgende generatiedie stilletjes de scherpste, diepste en verrassend emotionele teksten bevatte van alle sciencefictionseries van het afgelopen decennium.
