Professioneel dartkampioen Noa-Lynn van Leuven zegt dat het omgaan met anti-transgender-reacties een tol eiste van haar geestelijke gezondheid en haar dwong de wedstrijd te verlaten. Nu is ze terug en vecht ze voor een kampioensoverwinning.
Van Leuven, 29, houdt stand drie titels van de World Darts Federation (WDF) en werd de eerste transvrouw meedoen aan de Grand Slam of Darts uitnodigingstoernooi van vorig jaar. Maar met haar zichtbaarheid kwam er een terugslag. Enkele van haar cisgender-tegenstanders trokken zich terug uit hun wedstrijden samen uit protest; twee van haar voormalige teamgenoten van het Nederlands dameselftal stopten liever dan naast haar te spelen; en anti-transdemonstranten zou voorwerpen naar haar hebben gegooid tijdens een Professional Darts Corporation (PDC)-evenement in juli, kort na de WDF heeft aangekondigd dat het transvrouwen verbiedt direct vanaf de damescompetities. In oktober concurrent Deta Hedman verloor voor de tweede keer een PDC-toernooi in plaats van tegenover Van Leuven te staan.
In een nieuw interview met dartspublicatie 180 plaatsen Afgelopen weekend zei van Leuven dat ze het gewicht van de tegenslag pas voelde na het Wereldkampioenschap Darts van vorig jaar (WDC), waar ze knock-out in de ronde van 64. “Vorig jaar had ik zoveel darttoernooien dat ik geen tijd had om stil te staan bij hoe ik me echt voelde”, zei van Leuven. “Eerst dit toernooi, dan het WK. Maar als dat allemaal voorbij is, komt de crash. Het voelde alsof ik tegen een enorme betonnen muur aanliep.”
De geestelijke gezondheid van Van Leuven ging zo achteruit dat ze op sommige dagen moeite had om uit bed te komen, zei ze. De vrouwonvriendelijke opmerkingen die haar voormalige teamgenoten Anca Zijlstra en Aileen de Graaf over haar maakten, waren ‘ongelooflijk pijnlijk’, zei ze. “Op een gegeven moment was ik ervan overtuigd dat alle mensen eng en eng waren. Ik had gewoon niets meer om op terug te vallen.”
Uiteindelijk begon de gezondheid van Van Leuven een comeback te maken met behulp van 14 weken gedragstherapie aan huis. Haar behandelteam ‘stond letterlijk drie keer per week bij mij aan de deur’, herinnert ze zich. “Ze hielpen me met kleine dingen: wat kan ik doen vandaag? Zullen we gaan wandelen? Soms namen ze me gewoon mee naar buiten. Dan moest ik uit bed. Het ging niet in een rechte lijn. Maar er kwamen steeds meer momenten dat het wat beter voelde.”
