Ik heb waarschijnlijk meer dan 2000 uur doorgebracht in Zemuria uit de Trails-serie, waarin ik me heb verdiept in de schijnbaar grenzeloze cultuur, geschiedenis en karakters van de wereld. En ondanks alles wat de show de afgelopen tien jaar heeft gedaan, is er één hoofdzonde die het heeft begaan: het tot nu toe niet terugbrengen van het allerbeste personage. Zelfs als je er een hebt gespeeld een half dozijn Trails-spellenJe weet misschien niet wie pater Kevin Graham is, maar jongen kom je tegen. In wezen wel James Bond uit Trails’ Septian Church is Kevin een van de meest verrukkelijke en complexe personages die de serie ooit heeft gezien – en na een paar uur spelen met Paden voorbij de horizonFalcom heeft geen seconde gemist. Maar misschien nog interessanter is dat dit spel het gevoel geeft dat het een verschuiving in de serie markeert, een moment waarop alle stukken nu op het bord staan, en De paden beginnen om de grote finale te bereiken. En ik kon niet enthousiaster zijn.
Paden voorbij de Horizon is de 14e hoofdinzending in de franchise en vormt een voortzetting van het voortdurende verhaal dat zich heeft ontvouwd sinds de release van Trails in the Sky in 2004. Horizon vindt plaats kort na de gebeurtenissen van Paden door het aanbreken van de dag 2en hoewel het technisch gezien de derde game in de ‘Calvard Arc’ is, vergt het een heel andere benadering van het vertellen van verhalen. (Voor deze preview concentreer ik me vooral op het verhaal en de setting, maar je kunt lezen onze voorbeschouwing van een paar maanden geleden met de nadruk op gevechten.)
Horizon is verdeeld in drie verschillende verhaalpaden, die elk een van de hoofdrolspelers uit de serie volgen. De eerste volgt Van Arkride (Daybreak) en zijn assistenten, de tweede Rean Schwarzer (Trails of Cold Steel) en een paar van zijn belangrijkste vrienden. Maar de derde volgt Kevin Graham (Trails in the Sky op de 3e), de eerste keer dat we de hoofdpersoon in bijna een dozijn games zien – en hij wordt vergezeld door de stoere groep personages waar Trails into Reverie zich op concentreerde (Swin, Nadia, Rufus en Lapis). Ik heb ongeveer anderhalf uur van zowel Kevin als Rean’s routes doorlopen, waarbij secties halverwege het spel plaatsvonden. Ik mocht ook spelen op zowel PS5 als Nintendo Switch 2, en ik ben blij om te kunnen zeggen dat Switch 2 als een absolute droom draait – vrijwel niet te onderscheiden van de PS5-versie.
Kevin is lid van de Grail Knights of the Septian Church, een soort spec-ops-eenheid die zich bezighoudt met bovennatuurlijke en ultragevaarlijke bedreigingen. Hij is eigenlijk degene die wordt gestuurd als de zaken echt de spijker op de kop slaan. Maar wat Kevin zo fascinerend maakt, is zijn bijna dubbele persoonlijkheid. Als hij niet aan het werk is, is hij een absolute mafketel, zorgeloos in elke zin van het woord. Maar de zorgeloze façade is in sommige opzichten opzettelijk, waardoor Kevins vijanden hem ernstig onderschatten, aangezien hij de meeste van zijn capriolen laat vallen als hij op een missie is. Hij is een inherent sympathiek en enorm complex karakter, en die gebrekkige uitstraling geeft hem een heel boeiende relatie met de rest van zijn groep.
Kevins opgewekte uitstraling zorgt voor een goede slapstick-komedie tegen Swin en Nadia.
NOS Amerika
In de aflevering die ik speelde, onderzochten Kevin en zijn gezelschap een reeks gebeurtenissen in de woestijnstad Tharbad. Een van de meer uitbundige delen van deze aflevering is een soort botsing tussen Kevin en Rufus, twee personages die hun geheimen graag dicht bij hun borst houden. Maar bovenal is het leuk om Kevin te zien in de langzamere, ‘gezelligere’ verhalen waar de serie zich op heeft gericht – aangezien Trails in the Sky de 3e een veeleisend tempo had waardoor de personages zich niet in eentonigheid konden wentelen. Het riekt op een heel andere manier naar Kevins karakter, een manier die fascinerend is om te zien spelen. Er zit een levende geest in Kevins route, die al duidelijk is.
Aan de andere kant staat Rean, die een even interessante rimpel in zijn nieuwe verhaal heeft. Het is interessant om Rean en anderen uit de Cold Steel-cast te zien integreren met personages uit de Daybreak-games terwijl zijn gezelschap het technologieparadijs in Bazel onderzoekt.
Maar veel fascinerender is hoe ‘volwassen’ deze versie van Rean aanvoelt, en veel verder gaat dan de jongeman die we eerder hebben gezien. Het is duidelijk dat Falcom wil dat Rean zich meer in de rol van zwaardvechter voelt, en er zijn subtiele details die je kunt zien in de manier waarop het personage zichzelf gedraagt en hoe drastisch anders zijn vechtstijl aanvoelt – veel diepgewortelder en doelbewuster. Rean’s acteur, Sean Chiplock, heeft zelfs enkele subtiele veranderingen aangebracht om de stem van het personage meer pit te geven.
Horizonzelfs meer dan Paden naar mijmering voordat het voelt alsof de verschillende tijdperken van de serie eindelijk samenkomen: het begin tot het einde.
NOS Amerika
Horizon heeft nog steeds de sterke verhalende focus waar de serie bekend om staat, maar ik hoop dat de drie routes van de game een goed gevoel voor variatie kunnen injecteren in de verhalende en thematische ambities van de game. Het helpt dat elke partij zich ook heel anders voelt qua gameplay en gevechten, waarbij Kevins afstandsaanvallen je in staat stellen vijanden van ver te bestoken, terwijl Rean graag dichtbij komt.
En er is nog een laatste rimpel Horizoneen geëvolueerde versie van Dageraad 2 Marchen Garten, genaamd Den Grimske Garten. Deze virtuele wereld is een soort oefenterrein waar je schatten kunt vinden en een niveau hoger kunt komen met bondgenoten terwijl je door een soort tafelblad met als thema een gotisch kasteel vordert. Het is eigenlijk hetzelfde idee als Marchen Garten, maar het formaat en de presentatie zijn veel duidelijker te begrijpen – en voelen over het algemeen niet zo schurend aan.
Ik weet dat drie uur uit een spel van 100 uur een beetje lijkt op alleen maar proeven van de suiker die je gebruikt om een cake te bakken – maar Paden voorbij de horizon voelt echt als een opstapje voor de franchise. De gevechten zijn verfijnd tot een oogverblindende schittering, waarbij precies de juiste hoeveelheid veranderingen en aanpassingen zijn aangebracht om de mix van actie en turn-based perfect te laten aanvoelen. De grafische en animatietalenten van Falcom zijn duidelijk verfijnd, en er is een inherent ambitieuze benadering van het vertellen van verhalen die drie tijdperken van de franchise in één probeert te verenigen.
Grim Garten voelt als een slimmere, meer verfijnde versie van Dageraad 2 eindeloze kerker.
NOS Amerika
Paden voorbij de horizon Het voelt nu al alsof Falcom op een niveau opereert dat we nog niet hebben gezien, een beginnende studio die slim gebruik maakt van de lessen die het heeft geleerd bij het maken van zoveel van deze games. En gezien het feit dat de studio de afgelopen jaren een hoge vlucht heeft genomen, zie ik geen enkele kans dat dit bij deze zal stoppen. En de kers op de taart is dat nu iedereen de glorie van Kevin mag ervaren.
