Door Chris Snellgrove
| Bijgewerkt
Er is maar één minpunt aan de populaire horrorfilm Schreeuw: nadat je de moderne slasher-klassieker van Wes Craven hebt gezien, is het moeilijk om andere films te vinden die de meest vermoeiende stijlfiguren van het genre omzetten in iets dat fris en nieuw aanvoelt. Gelukkig wordt er nu een over het hoofd geziene komische thriller gestreamd op Prime Video, en deze is absoluut perfect voor iedereen die houdt van de moorddadige meta-humor ontwikkeld door Ghostface en de bende.
De film in kwestie is Bloedfeest (2018), en het biedt een wilde sensatie waarbij een zeer provocerende vraag centraal staat: als je in een horrorfilm terecht zou komen, hoe lang denk je dat je het zou volhouden?
Laat het verminkte beginnen
Het uitgangspunt voor Bloedfeest (niet te verwarren met de bloedige klassieker Bloedfeest) is dat een man wiens moeder werd vermoord een enge filmfanaat is geworden en dat hij en zijn beste vrienden van plan zijn een horrorfilmfestival bij te wonen. Bloedfeest is bedoeld als een viering van alle griezelige dingen, dus niemand kijkt op als de excentrieke gastheer van de conventie iedereen vertelt dat ze hem gaan helpen bij het maken van de griezeligste horrorfilm ooit gemaakt. Maar wanneer echte moordenaars de festivalgangers beginnen aan te vallen, verandert wat bedoeld is als een leuke tijd in een verwoed gevecht om de levens van onze kieskeurige hoofdpersoon en zijn mede-gruwelen.
De bemanning van Bloedfeest zijn verrassende games, waaronder Robbie Kay (vooral bekend van Er was eens een tijd) als horrorfilmliefhebber die moet overleven als hij de ster wordt van zijn eigen enge film. Hij wordt vergezeld door twee vrienden, één gespeeld door Jacob Batalon (vooral bekend door het spelen van de beste vriend van Peter Parker in de Spider-Man-films van de MCU) en één gespeeld door Seychelle Gabriel (vooral bekend door De laatste luchtstuurder). Dit zijn zijn ride-or-die-besties, maar het lijkt erop dat ‘sterven’ hun enige optie zal zijn, tenzij ze een bizarre val kunnen overleven die is opgezet door de moorddadige MC van het horrorfestival (gespeeld, in een wonderbaarlijk surrealistische draai, door Bloedfeest regisseur Owen Egerton).
Het bloedfestival is neergehaald, de critici zijn verslagen
Wanneer Bloedfeest uitkwam, wisten critici niet wat ze moesten denken van een meta-horrorkomedie die alles en niets te maken had met Schreeuw. Op Rotte tomatenDe film heeft een beoordeling van 50 procent, waarbij critici opmerken dat de film, hoewel hij een sympathieke cast en veel hart heeft, een ongelijkmatige toon heeft die wild afwisselt tussen horror en komedie. Sommige critici wezen erop dat het nog steeds een leuke feesthorrorfilm is die zijn naam eer aan doet, met emmers bloed en een behoorlijk buzz-waardig aantal doden.
Nou ja Bloedfeest eigenlijk zo goed als Schreeuw? Zo ver ga ik niet: terwijl Schreeuw gebruikte zijn zelfbewuste personages om het genre waarvoor ze stierven opnieuw te definiëren, deze latere film is tevreden met personages die alleen een encyclopedische kennis van de horrorwereld op tafel brengen. Daarom krijg je personages die voortdurend naar het publiek knipogen, zelfs als ze door valstrikken navigeren die variëren van voorspelbaar tot ronduit schokkend.
De perfecte film voor de juiste soort fan
De personages zijn echter bijzonder charmant en hun motorische metacommentaar zal je snel overtuigen. Ze hebben hetzelfde soort luie, alledaagse charisma Shaun van de doden, samen met alle passie van iemand die niet kan stoppen met praten over zijn favoriete horrorconventie. Dat maakt deze film perfect voor mensen (zoals ik) die geïnteresseerd zijn in nerdconventies, slasher-films en Schreeuw. De mooiste dingen in het leven!
Zou jij het daarmee eens zijn? Bloedfeest is perfect voor iedereen die houdt van SchreeuwOf word je liever ondervraagd door Ghostface in plaats van deze angstaanjagende thriller tot het einde toe te kijken? De enige manier om daar achter te komen is door het op Prime Video te streamen en zelf de verrassend onvoorspelbare plotbeats en over-the-top moorden te ontdekken. Daarna zou je misschien twee keer nadenken voordat je naar Comic-Con gaat, uit angst dat de volgende overijverige omroeper Hall H misschien in een met cosplay bedekt bloedbad zou veranderen.
