Door Robert Scucci
| Uitgegeven
De tijdreislogica in films is vaak simplistisch, zodat de kijker de interne regels van een verhaal kan volgen en alles relatief gemakkelijk kan samenstellen. De jaren 2004 Primergeschreven, geregisseerd, geproduceerd, gemonteerd en gescoord door Shane Carruth, is niet een van die films en ik ben ervan overtuigd dat hij gemaakt is met als enig doel het publiek in verwarring te brengen. Ik bedoel dat als een compliment. Ik breng dit ook naar voren omdat ik het niet wil uitleggen Primer’s interne logica voor jou, grotendeels omdat ik gewoon niet zo slim ben.
Ik zou graag willen denken dat ik een relatief, conventioneel slim persoon ben, in de zin dat ik door de volwassenheid kan navigeren, weloverwogen beslissingen kan nemen en de gedachten in mijn hoofd betrouwbaar kan verwoorden als een manier om met de buitenwereld te communiceren. Maar als je wilt dat ik erover praat Primer Als expert op dit gebied weet ik niet wat ik anders moet zeggen dan “sorry”. Je ziet het Peter-principe hier in realtime spelen, net als elke poging die ik doe om de tijdlijn uit te leggen Primer duwt mij onmiddellijk naar mijn hoogste niveau van incompetentie.
Wat ik wel kan doen, is me concentreren op de ethische raadsels die in dit artikel worden gepresenteerd Primeren hoe een film geproduceerd met een gerapporteerd budget van slechts $ 7.000 op de een of andere manier een van de meest overtuigende onderzoeken naar tijdreizen en de gevolgen ervan biedt. Ik zeg ‘op de een of andere manier’ omdat ik al heb toegegeven dat er geen redelijke manier is waarop ik de logica ten volle kan waarderen zonder uit beide kanten van mijn mond te gaan kwijlen.
De doos en zijn gevolgen
Primer vertelt een verhaal van oorzaak en gevolg door de ogen van Aaron (Shane Carruth) en Abe (David Sullivan), twee ingenieurs die zich bezighouden met verschillende technische projecten als ze niet aan het werk zijn. Nadat hij per ongeluk heeft ontdekt dat ze kleine objecten kunnen manipuleren door middel van tijdreizen, gaat Abe verder met het onderzoek en ontwikkelt hij een tijdreisapparaat op mensenformaat dat hij ‘de doos’ noemt. Aanvankelijk sceptisch, maar steeds meer geïntrigeerd, kijkt Aaron naar de demonstratie van Abe, waarbij Abe zes uur door zijn eigen verleden reist en bewijst dat een vroegere versie van hemzelf de doos zal betreden zodra die zes uur zijn verstreken.
In eerste instantie doen Abe en Aaron precies wat je van iemand zou verwachten met dit soort kracht. Ze handelen dagelijks op de aandelenmarkt en halen contant geld op dankzij hun nieuwe precognitieve voordeel. Uiteraard herhalen ze dit proces verschillende keren, zonder zich bewust te zijn van de fysieke tol die dit van hun lichaam eist. Volgens Primer’s Volgens de interne regels leven Aaron en Abe feitelijk dagen van 36 uur, wat leidt tot ernstige uitputting en toenemende cognitieve belasting.
Ze leggen ook niet uit wat er met de tijdlijnen gebeurt als meerdere versies van zichzelf tegelijkertijd rondlopen. Het resultaat is een groeiend web van onbedoelde gevolgen, vooral wanneer deze duplicaten zich niet langer aan het plan houden en beslissingen nemen die naar buiten golven op manieren die ze niet langer kunnen controleren.
Binnenkort hebben we te maken met meerdere iteraties van zowel Aaron als Abe, die allemaal het soort cognitieve achteruitgang ervaren dat je zou verwachten als je met meerdere tijdlijnen jongleert terwijl je wanhopig probeert gebeurtenissen op te lossen die al onherstelbaar zijn veranderd.
Een doos die je het beste gesloten kunt laten
Ik heb geprobeerd alle alternatieve realiteiten te tekenen die daarin zijn afgebeeld Primer in goed vertrouwen, maar ik gaf ongeveer 45 minuten op in de film. Het begon allemaal op een oefening te lijken die mijn vierjarige zou kunnen voltooien terwijl hij vocht tegen een dubbele oorontsteking. Terwijl de logica van het universum aan de oppervlakte bij elkaar blijft, is een van de meest desoriënterende aspecten van Primer is het gebrek aan traditionele overgangen of visuele bewegwijzering.
Je kunt het toeschrijven aan budgettaire beperkingen, maar ik ben ervan overtuigd dat het hoe dan ook een bewuste creatieve beslissing was Primer studiebegeleiding gehad. De verwarring voelt opzettelijk aan, omdat iedereen die meemaakt wat Aaron en Abe meemaken net zo verloren zou zijn als hij het in realtime zou proberen te verwerken.
Wat nog fascinerender is, is hoe koud en berekenend beide mannen worden naarmate de film vordert. Ethiek schiet tekort, grotendeels omdat geen van beiden ooit eerder gedwongen is geweest morele verantwoordelijkheid op deze schaal te overwegen. Het simpelweg bijhouden van de tijdlijnen wordt zo’n allesverslindende taak dat reflectie op de ethische implicaties van hun handelen nauwelijks meer wordt geregistreerd zodra de cognitieve achteruitgang begint.
Deze is een hersenkraker
Als je op zoek bent naar een modernere en aanzienlijk toegankelijkere aanvulling op de PrimerIk zou 2023’s aanbevelen Aporia. Hoewel beide films op hun eigen voorwaarden werken, maakt het gedeelde oorzaak-en-gevolg-raamwerk ze de moeite waard om naast elkaar te bekijken. Klok Primer als je wilt dat je hersenen in een krakeling worden gedraaid, volg het dan Aporia om een soortgelijk idee onderzocht te zien op een manier die gemakkelijker te volgen is zonder dat dit ten koste gaat van het emotionele gewicht.
Beide films zijn op zichzelf uitstekend, maar Primer vergt meer inspanning van het publiek. Die weigering om je hand vast te houden of iets te onderdrukken, is precies waarom het nog steeds standhoudt als een van de meest compromisloze tijdreisfilms ooit gemaakt.
Primer is beschikbaar voor on-demand verhuur via YouTube, Amazon Prime-videoEn AppleTV+.
