Of je ‘Avatar: Fire And Ash’ nu al hebt gezien of net de trailers en advertenties hebt gezien, je hebt waarschijnlijk de gigantische luchtschipachtige voertuigen door de lucht zien vliegen. Dit zijn het handwerk van de Na’vi-clan die bekend staat als de Tlalim, ook wel bekend als de Windtraders, onder leiding van Peylak (David Thewlis). De Windtraders zijn een nomadische groep Na’vi die voortdurend door Pandora reizen en, zoals hun naam al doet vermoeden, handelen in een verscheidenheid aan goederen en diensten. Ze vervoeren niet alleen fysiek materiaal, maar dragen ook boodschappen en verhalen over de hele planeet. Helaas vallen ze, net als echte koopvaardijschepen, ten prooi aan piratenclans, met name de Mangkwan, geleid door de kwaadaardige Varang (Oona Chaplin). In “Fire and Ash” sluit de familie Sully een deal om via de Windtraders te reizen, maar de gebeurtenissen lopen uit de hand wanneer Varang en haar bandieten het konvooi aanvallen.
Dit alles is absoluut net zo boeiend en cool in de film als het op papier klinkt; het is ‘Master and Commander’ ontmoet ‘Pirates of the Caribbean’ met een vleugje ‘Mad Max: Fury Road’, alles in elkaar de wereld van “Avatar!” Maar als je gaat zitten en nadenkt over hoe het allemaal op het scherm werd gebrachtje zou kunnen krijgen dollarteken duizelig zoals ik deed. De “Avatar” -films zijn tenslotte altijd gefilmd een combinatie van motion capture en live-action-fasenDus hoe werden deze sequenties waarbij de Windtraders betrokken waren, in vredesnaam tot stand gebracht? Om daar achter te komen, had ik het geluk rechtstreeks naar de bron te gaan. Ik sprak met James Cameron voorafgaand aan de release van “Fire and Ash” en de regisseur vertelde maar al te graag hoe hij, zijn cast en crew deze clan en de scène waar ze deel van uitmaken, tot een opwindend leven brachten.
Het Avatar-team bouwde de grootste set ooit gebouwd op een set voor Windtraders
Het vastleggen van de Windtraders en hun vaartuigen op het scherm zou altijd een hele klus zijn. Zeker, de gidsen voor visuele effecten bij Weta Digital heeft veel te maken met de manier waarop ze in de film verschijnen. Maar voordat hun werk überhaupt kon gebeuren, moesten Cameron en zijn team eerst bedenken hoe ze de scènes met de acteurs konden vastleggen. Zoals Cameron onthulde, blijkt dat de beste manier om een grote gigantische set te schieten, is met een grote gigantische set:
“Om dat te doen, hebben we eigenlijk de grootste set gebouwd die we ooit hadden gebouwd in onze fase van het vastleggen van prestaties. We hebben het schip van begin tot eind gebouwd. Je kon dus op en neer rennen en het want beklimmen en aan de touwen trekken en zo, dus het was een behoorlijk groot productieaantal voor ons. Omdat het vastleggen van prestaties normaal gesproken vrij klein en intiem en voor het grootste deel gegrond is.”
Zodra een grote set eenmaal was gebouwd, moest Cameron uiteraard rekening houden met alle fysieke interacties die daaruit zouden voortvloeien. Dit omvatte zowel voor de hand liggende dingen zoals rekwisieten, als minder voor de hand liggende elementen zoals Na’vi’s lange haar dat in de wind waait – haar dat niet op de acteurs op de set zat:
“Ja, we gebruiken gewoon windmachines, en als we aan het fotograferen zijn, als het haar van mensen lang of gevlochten is of wat dan ook, en het een rol speelt in hun fysieke prestaties – bijvoorbeeld als je je hoofd naar de wind draait, blaast het haar over je gezicht – dan moet je het bewegen, toch? Dus daar moeten we rekening mee houden. Dus alles wat de acteurs aanraken of wat ze fysiek in hun handen houden.”
Camerons ervaring op zeeschepen heeft bijgedragen aan het ontwerp van Windtraders
Het uitzoeken hoe de Windtraders moesten worden afgebeeld, kwam van Cameron en zijn team, die bedachten hoe ze zouden kunnen werken. Omdat Cameron daarop terugviel zijn uitgebreide zeevarende ervaring:
“We moesten ons voorstellen hoe je met zo’n schip zou varen. Ik wilde dat het een beetje een nautisch gevoel zou krijgen, maar het moest ook trouw zijn aan hoe je het in werkelijkheid zou doen. Dus ze hebben de Wind Ray, dat is het wezen aan de voorkant dat soort van pulseert, en dat hen in staat stelt om te stampen en omhoog te gaan in de wind, en dan heeft het al deze grote wezens genoeg op zichzelf (die nerveus genoeg zijn), zijn intelligente wezen. Systeem dat ze gewoon konden aansluiten en vertellen wat ze moesten doen, ze moet het met lijnen controleren.”
Toen ze eenmaal het idee hadden voor de Wind Ray en hoe deze het schip zou besturen, viel de rest van het ontwerp van het schip op zijn plaats, evenals het gevoel van verwantschap met het klassieke zeevarende leven:
“Dus dan wordt het meer een zeilmetafoor. En nu heb je een kapitein en hij zegt: ‘Bovenwaartse ader, vol’, en dan trekt iedereen aan het touw, en ineens heb je het gevoel dat je op een groot schip uit de 18e eeuw zit (…) welke jongen of jongere van welk geslacht dan ook zou dat nu willen? naar binnen gezogen (…) was het leuk.”
Cameron gebruikt het woord ‘leuk’ niet lichtvaardig, aangezien de Windtraders-scène in de film een van de grappigste in jaren is. Ik kan niet wachten om weer die luchtrit te maken!
“Avatar: Fire and Ash” is op 19 december 2025 overal in de bioscoop te zien.
