Geschiedenis: Hedda komt terecht in een huwelijk dat er van buitenaf stabiel uitziet, maar haar rusteloos achterlaat. Wanneer een bekende uit haar verleden weer opduikt, komen alle keuzes die ze heeft begraven weer naar de oppervlakte en beginnen ze haar in het nauw te drijven.Beoordeling: Nia DaCosta‘Hedda’ van ‘Hedda’ is een voortreffelijke film en het kost tijd om zich te nestelen. De film opent niet met drama of handheld. Je realiseert je langzaam dat je een vrouw ziet die niet helemaal thuishoort in het leven waarvoor ze heeft gekozen, en daar is iets vreemds rauws aan. De setting van de film is beleefd en mooi, het soort dat lijkt op een ingelijste foto, maar als je goed kijkt, zie je de scheuren in het frame. Hedda, gespeeld door Tessa Thompsonbeweegt zich rond deze wereld als iemand die al weet dat ze iets is tegengekomen dat ze niet ongedaan kan maken. De film benadrukt het niet voor je – je begint gewoon de afstand in haar ogen op te merken en de manier waarop ze zich gedraagt alsof ze altijd ergens anders is. ‘Hedda’ zorgt voor een interessante kijk en blijft een ambitieuze film, maar bereikt nooit helemaal de diepgang die het belooft.Gebaseerd op het toneelstuk ‘Hedda Gabler’ van Henrik Ibsen, ontvouwt het verhaal zich gedurende een lange dag, en de film volgt Hedda (Tessa Thompson) nadat ze terugkeert van haar huwelijksreis naar een nieuw huis. Haar bezorgde echtgenoot, George (Tom Bateman), organiseert een groot feest bij hen thuis dat steeds wilder wordt naarmate de avond vordert. Op papier ziet alles er stabiel uit voor Hedda met een vriendelijke echtgenoot, een elegant huis en een ‘veilige’ toekomst. Maar veiligheid en vrijheid zijn nooit hetzelfde, en hun routine wordt verstoord wanneer Eileen Lovborg (Nina Hoss), een voormalige vriendin uit Hedda’s verleden, komt terug in haar leven met het manuscript van een boek dat haar leven zou kunnen veranderen. Rechter Brack (Nicholas Pinnock), een machtige familiekennis, voegt zich in hun kring en begint controle uit te oefenen over Hedda’s keuzes.Het uiterlijk van de film speelt een grote rol in hoe je je voelt. De kamers zijn netjes en perfect – bloemen zorgvuldig gerangschikt, meubels gepolijst, niets misplaatst – maar de schoonheid voelt zwaar aan, als een deksel dat over haar heen sluit. Het is het soort schoonheid dat meer vastlegt dan troost. De film spreekt nooit rechtstreeks over Hedda’s ras, maar komt tot uiting in de kleine momenten – hoe ze nooit helemaal past in waar ze ook staat. Het langzame tempo van de film zal sommige mensen misschien afschrikken, maar het is bewust gedaan, zodat je voelt dat de ruimte beetje bij beetje op haar afkomt. Het wil dat je met haar ongemak omgaat, en er niet voor wegrent. De stilte wordt haar eigen vorm van druk.Tessa Thompson levert haar meest gedurfde optreden tot nu toe en vinkt alle vakjes af. Ze verheft nauwelijks haar stem, maar je kunt zien hoeveel ze zich inhoudt. Het is het soort acteerwerk dat er eenvoudig uitziet totdat je beseft hoeveel controle er nodig is om iemand te spelen die jarenlang zijn ware gevoelens heeft verborgen. Zoek naar de scène aan het begin van de film waarin ze speelt met het pistool dat haar vader haar heeft gegeven. Maar het is Nina Hoss die de schijnwerpers steelt als Eileen. Hoss brengt een zachtere pijn met zich mee, een soort gekneusde intelligentie die hun scènes samen meer geladen maakt dan al het andere in de film. Met Imogen Poots met Thea en Tom Bateman als George, Hedda’s echtgenoot, heeft de film een solide ondersteunende cast die meer levert dan van hen wordt gevraagd.Hoewel de film boeiend blijft, heeft hij moeite om de spanning volledig op te bouwen en slaagt hij daar slechts gedeeltelijk in. Maar alle punten voor Nia DaCosta, omdat ze het stuk van Henrik Ibsen niet alleen bewerkt, maar het ook herinterpreteert door een vreemde lens. Uiteindelijk zie je dat de film niet op shocks of grote wendingen jaagt. Het gaat over kijken hoe iemand stilletjes geen opties meer heeft. Er zijn geen lange toespraken over vrijheid of controle – alleen de kleine waarheid dat een leven er van buiten perfect uit kan zien en toch als een valstrik kan aanvoelen. ‘Hedda’ is niet luid of flitsend, maar weet wel een zachte prikkel achter te laten als het voorbij is.
