Je kunt nu alle artikelen lezen die ooit zijn verschenen De New Yorker– al in februari 1925 – met één klik op de knop.
Voor de publicatie honderdjarig jubileumDe redactie heeft maandenlang nauwgezet elk nummer dat het ooit heeft gepubliceerd, of meer dan een half miljoen afzonderlijke pagina’s, gescand, gedigitaliseerd en georganiseerd. Hieronder is elk nummer kunstig chronologisch gerangschikt een speciaal gebouwde archiefafdeling van de website; maar de inhoud is er ook in verwerkt De New Yorker’s zoekalgoritme, zodat lezers het organisch kunnen tegenkomen.
Naad de toekomst van de tijdschriftjournalistiek nog steeds onzeker is, toont een terugblik door dit zorgvuldig gearchiveerde materiaal het belang aan van het behoud van gedrukte media voor de toekomst.
Digitalisering van een eeuwenoud archief
Het proces van digitalisering De New Yorkerde hele catalogus begon eigenlijk al in 2005. Dat jaar, legt Nicholas Henriquez, directeur van de redactionele infrastructuur van de publicatie, uit, publiceerde Random House De complete New Yorkereen boek met dvd-roms (nu retrotechnologie) met gescande pagina’s van alle pre-digitale uitgaven. Dus begin 2024 begon het team van Henriquez deze scans om te zetten in digitale tekst.
Om te beginnen betekende dit overleg met De New Yorker bibliotheek, waar de fysieke archieven van het tijdschrift zijn opgeslagen, om honderden pagina’s opnieuw te scannen waarvoor om verschillende redenen opnieuw een passage nodig was, waaronder schade, een slechte eerste scan of een beschadigd bestand. “Sommige van de oudere problemen, uit de eerste vijf jaar, bleven in principe onaangeroerd”, zegt Henriquez. “Ik moest een briefopener gebruiken om de pagina’s te openen en er enkele te scannen.”
Nadat het team een volledige verzameling bestanden had, begon het moeizame proces van het formatteren en stylen ervan voor internet. Er waren voorspelbare uitdagingen bij het online laten werken van oude tijdschriftartikelen. Ze hadden allemaal een bruikbare kop, beschrijving en afbeelding nodig. Vooral naamregels waren moeilijk, zegt Henriquez, omdat veel vroege schrijvers pseudoniemen of humoristische eenmalige pseudoniemen gebruikten – of in sommige gevallen helemaal niet hun naam ondertekenden.
“Dat maakt deel uit van de waarde van het hebben De New Yorker doen, een team van technologen die deel uitmaken van de redactie: we kunnen deze databases en apps en scripts bouwen, en we kunnen ook naar iets in die database kijken als ‘Ogden de Sade‘ en weet je, oké, het is Ogden Nash, en het is grappig, en we moeten een goede manier bedenken om die grap online te houden’, zegt Henriquez. ‘Er waren veel gevallen waarin onze technologische aanpak gebaseerd was op dit diepgaande begrip van de geschiedenis van het tijdschrift en de culturele context.’
Een schat aan vroege journalistiek opgraven
Tijdens dit proces ontdekte Henriquez verhalen die hij nooit had kunnen verwachten. Hij tegenkwam een korte, ongetekende boekrecensie uit 1935 van een memoires van een overlevende van een nazi-concentratiekamp, waarin hij zei dat hij ‘driemaal moest controleren of we ergens geen slechte gegevens hadden, omdat die recensie in maart 1935 werd gepubliceerd, slechts twee jaar nadat Hitler kanselier werd. Ik wist niet dat die verhalen al zo vroeg bekend waren, laat staan dat ze in het Engels werden vertaald en in Amerika werden gepubliceerd.’
Op een lichtere toon vond hij ook een stuk over het naar de luchthaven van Newark gaan aan het begin van de commerciële luchtvaart in 1933, en een artikel uit 1947 het is een van de eerste voorbeelden van televisiekritiek ooit gepubliceerd door De New Yorker. Gaandeweg, zegt hij, herontdekte hij wat het schrijven van tijdschriften speciaal maakt.
“In een krant hebben de meeste verhalen hetzelfde kader: ‘Dit is gebeurd'”, legt Henriquez uit. “Maar een tijdschriftartikel kan iets anders doen: het kan in een andere tijd of op een andere manier verteld worden: ‘Dit zou kunnen gebeuren’, ‘Dit is deze persoon overkomen’.”
Voorbeelden van dit specifieke analysegenre zijn onder meer een artikel uit 1969een paar maanden voor de maanlanding die uitlegt hoe het werkt zullen lepel, stap voor stap; of een stuk van vóór de Spoetnik over Amerikaanse wetenschappers die de eerste satelliet proberen te lanceren; of een kenmerk uit 1961 over de verspreiding van desegregatie, zoals getuige is van auteur Katharine T. Kinkead en een groep zwarte studenten die door Durham, North Carolina rijden.
Henriquez zegt: “Dit soort dingen maken tijdschriftjournalistiek volgens mij essentieel en uniek.”
De verlengde deadline voor Fast Company’s Wereldveranderende ideeënprijzen is vrijdag 19 december om 23:59 uur PT. Solliciteer vandaag nog.
